Tag Archives: Συρία

Υπογράψτε για την Ντοά! Άδεια παραμονής τώρα για την ηρωίδα της ασύλληπτης τραγωδίας στη Μεσόγειο

ΝΤΟΑ

Η 19χρονη Ντοά δεν είχε σκοπό να έρθει στην Ελλάδα. Επέζησε 4 μερόνυχτα στη θάλασσα, όταν οι διακινητές εμβόλισαν και βύθισαν το σαπιοκάραβο που κουβαλούσε το όνειρο μιας αξιοπρεπούς ζωής για την ίδια και γι’ άλλους 500 πρόσφυγες από την Συρία, τη Γάζα, την Αφρική. Το όνειρο για μια νέα ζωή στην Ευρώπη έγινε φριχτός εφιάλτης και παγερός τάφος για όλους σχεδόν τους συνταξιδιώτες της.

Η Doaa Shorri έχασε τον αρραβωνιαστικό της, οποίος θυσιάστηκε όταν της προσέφερε το σωσίβιό του. Με αυτό το σωσίβιο η μικρή Ντοά κατάφερε να κρατήσει πάνω της 2 μωρά, που της έδωσαν στα χέρια οι άμοιροι γονείς τους, πριν οι ίδιοι χαθούν στα κύματα. Το ένα παιδάκι υπέκυψε λίγο πριν σωθεί, κατά τη μεταφορά του, στο ελικόπτερο. Το άλλο παιδάκι, η 17 μηνών Νάντια επέζησε, κάνοντας έτσι την ασύλληπτη τραγωδία, για λίγο υπόθεση της κοινής γνώμης.

Στην παρακάτω ψηφιακή αίτηση υπογράφουμε για να μπορούμε να λεγόμαστε άνθρωποι. Υπογράφουμε επειδή σε αυτό το κορίτσι από τη Συρία οφείλεται ένα πραγματικό θαύμα. Διότι ως κοινωνία της οφείλουμε μια ευκαιρία να πατήσει ξανά γερά στα πόδια της. Υπογράφουμε διότι μονάχα με άδεια παραμονής αυτό το κορίτσι θα μπορέσει να συνεχίσει το ταξίδι της μακριά από την εμπόλεμη και κατεστραμμένη πατρίδα της.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ κΑθε αρμΟδια αρχΗ : Αδεια παραμονΗΣ για τηΝ μικρΗ ηρωΪδα, Ωστε να μπορΕσει να ταξιδεΨει

Advertisements

Το ζήτημα των εγκλωβισμένων Σύρων προσφύγων στα Χανιά: 3 στρεβλώσεις και μία λύση

Η περίπτωση της καραβιάς των προσφύγων από τη Συρία που έχουν στην ουσία εγκλωβιστεί στα Χανιά θέτει όλους, κίνημα αλληλεγγύης, θεσμικούς φορείς και τοπική κοινωνία μπροστά σε πολύ πραγματικούς ανθρώπους που έχουν πολύ πραγματικά προβλήματα. Το πρώτο και κύριο αν θέλουμε να βοηθήσουμε είναι να μη χάνουμε από τα μάτια μας αυτήν την πραγματικότητα, να μην τη συσκοτίζουμε και να μη τη διαστρεβλώνουμε, είτε ηθελημένα είτε αθέλητα. Να μην μασκαρεύουμε το πρόβλημα σε λύση, να μην κάνουμε το άσπρο μαύρο. Επιπλέον, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας ανοιχτό τον ορίζοντα για να μπορούμε να βρούμε και να συμβάλουμε στη λύση.

Η πρώτη στρέβλωση: προβλήματα και λύσεις

Δυστυχώς, με τις πρόσφατες τοποθετήσεις πολλών θεσμικών φορέων και αρμόδιων επιχειρήθηκε η πρώτη στρέβλωση: το πρόβλημα των ανθρώπων, η αίτηση ασύλου στην Ελλάδα να παρουσιαστεί ως λύση, ενώ οι άνθρωποι αυτοί διατρανώνουν σε όλους τους τόνους ότι δεν το βλέπουν έτσι. Οι πρόσφυγες φαίνεται να διαπιστώνουν ότι αν αιτηθούν άσυλο στην Ελλάδα, θα εγκλωβιστούν νομικά και ουσιαστικά, και δε θα μπορούν να αιτηθούν άσυλο και να απολάβουν προστασίας στις χώρες της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης, που είναι ο προορισμός τους, το όνειρο και το δικαίωμά τους. Μάλλον, επισημαίνουν κάτι το οποίο είναι ακόμη πιο επιτατικό: ότι στην Ελλάδα νιώθουν πολλαπλώς εκτεθειμένοι σε κινδύνους και εξαθλίωση, ακόμη κι αν ζητήσουν άσυλο. Το άσυλο στην Ελλάδα με άλλα λόγια, δεν είναι γι΄αυτούς λύση, αλλά πρόβλημα. Το πώς το άσυλο από δικαίωμα και προστασία κινδυνεύει να εμπλακεί σε διαδικασίες κατ’ ουσίαν πίεσης και εξαναγκασμού, γι΄αυτό θα πρέπει να ζητήσουμε το λόγο από τις ηγεσίες της Ε.Ε. και της Ελλάδας. Γιατί φαίνεται ότι όχι μόνον οι άνθρωποι αλλά και το ίδιο το άσυλο χρειάζεται προστασία. Αλλά μέχρι να συμβούν οι ουσιαστικές αλλαγές στο καθεστώς ασύλου, δε μπορεί κανείς, όσο θεσμικός κι αν είναι, να καμώνεται ότι δεν καταλαβαίνει ή ότι δεν τον καταλαβαίνουν, και ότι η λύση για αυτούς τους ανθρώπους είναι το πρόβλημά τους.

Η δεύτερη στρέβλωση: η Σκύλλα, η Χάρυβδη και οι Σειρήνες
Οι πρόσφυγες είναι σε πολύ πιεσμένη θέση, και σε αυτήν την κατάσταση και η λήψη αποφάσεων, η ανάληψη δράσης και το να κάνουν επιλογές είναι δύσκολες διαδικασίες. Αλλά αυτό το οποίο τους ασκεί πίεση δεν είναι προφανώς η ανθρωπιστική και πολιτική συμπαράσταση από τους αλληλέγγυους, αλλά το νομικό και πολιτικό καθεστώς της προσφυγιάς στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες, άνθρωποι εξίσου συγκροτημένοι με τον καθένα που διαβάζει αυτό το κείμενο, προσπαθούν με τον καλύτερο τρόπο να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους και των παιδιών τους. Ως προς αυτό, ούτε πληροφορία τους λείπει, ούτε ενημέρωση, ούτε σκέψη ούτε κρίση. Απλά, έχουν μπροστά τους τη Σκύλλα (άσυλο στην Ελλάδα) και τη Χάρυβδη (παράνομη έξοδος από τη χώρα) και για να βρεθούν σε αδιέξοδο με τέτοιες «επιλογές» δε χρειάζονται να τους παραπλανήσουν Σειρήνες. Οι ριψοκίνδυνες επιλογές των προσφύγων γενικά είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία των προβλημάτων τους. Παραδείγματος χάριν, δε μπορούν να κάνουν αλλιώς, όταν ωθούνται στην τροχιά ατομικών λύσεων, στα χέρια «μεσαζώντων», «καλοθελητών» δουλεμπόρων. Αυτή η καταφυγή, είναι το αποτέλεσμα της τρομακτικής πίεσης που δέχονται από το απάνθρωπο θεσμικό και πολιτικό καθεστώς της προσφυγιάς.

Η τρίτη στρέβλωση: η ανθρωπιά και η δύναμη
Το τρίτο σημείο που θέλουμε να θίξουμε αφορά περισσότερο την αλληλεγγύη. Κι εδώ έχει αρχίσει ίσως να γίνεται μια μετατόπιση. Εμείς τουλάχιστον αλλά και πολλοί άλλοι φανταζόμαστε ότι υποστηρίζουμε όσο μπορεί ο καθένας τους πρόσφυγες ανθρωπιστικά προκειμένου να ενδυναμωθούν πολιτικά και κοινωνικά και να μπορούν να παλέψουν για το αίτημά τους, την έξοδο από την Ελλάδα. Δεν τους υποστηρίζουμε προκειμένου να διευρύνουμε το πεδίο μιας ανθρωπιστικής διαχείρισης. Χωρίς να υποτιμολυμε την δύναμη της αυτοοργάνωσης ούτε να την απαξιώνουμε, είναι σφαλερό κατά τη γνώμη μας όταν γίνεται ένα είδος «αυτοανάθεσης» από την πλευρά της αλληλεγγύης ως προς το ανθρωπιστικό μέρος, όταν αναλωνόμαστε σε ένα είδος ανθρωπιστικού – κινηματικού brainstorming, καταθέτοντας ιδέες και προτάσεις για το ποιο κτίριο και πως θα τους φιλοξενήσει, ποια κονδύλια να διατεθούν κλπ. Να το πούμε απλά και ευρύτερα: από την αρχή της κρίσης και σε κάθε επίπεδο, έχουμε την εντύπωση ότι όλο πιο πολύ οι έχοντες την εξουσία, μικροί και μεγάλοι, μας αφήνουν το ανθρωπιστικό, για να προχωρούν το πολιτικό και κοινωνικό στις δικές τους τις κατευθύνσεις. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι αν υποστούν πολιτική και κοινωνική πίεση από τα κάτω, οι αρμόδιοι, ακόμα κι αν δηλώνουν αναρμόδιοι ή… άποροι (δηλαδή, χωρίς πόρους), θα βρουν και χώρους, και στρώματα και φαγητό. Το ζήτημα είναι πώς αυτοί θα τολμήσουν ή θα εξαναγκαστούν να ξεπεράσουν τη λογική του τοποτηρητή των νόμων, και θα εκφράσουν ό,τι καλύτερο έχει να δείξει ένας τόπος στο ζήτημα αυτό: την πολιτική και κοινωνική αλληλεγγύη στο δίκαιο αίτημα για ελεύθερη μετακίνηση και για έξοδο των προσφύγων προς ένα καλύτερο μέλλον.

Προς μια λύση
Η ανθρωπιστική και ανοιχτή μεταχείριση, αν και πρώτες προτεραιότητες για τους αγώνες μας, από μια άποψη κοινωνική είναι κυρίως οι ενδιάμεσοι σταθμοί με απώτερο προορισμό την σφαιρική ενδυνάμωση των προσφύγων. Αλλά για μας το πιο σημαντικό είναι να μπορέσει να εκφραστεί – και να εκφράζεται σε κάθε ανάλογη περίπτωση – κατά το δυνατό ομόψυχα και ισχυρά, θεσμικά και μαζικά, από τους φορείς και την τοπική κοινωνία η υποστήριξη στο αίτημα των προσφύγων για ελεύθερη μετακίνηση προς την Ευρώπη ως ρεαλιστική και δίκαιη λύση. Αυτή η έκφραση, έμπρακτη, διευκολυντική, πολιτική και κοινωνική, θα πρέπει να είναι ο πρώτος και κύριος άξονας προς ένα αντιπαράδειγμα υποδοχής και διαχείρισης της προσφυγιάς, εκφρασμένο σε τοπικό όσο και σε ευρύτερο επίπεδο.

 

Μια μικρή βόλτα για μας, μια απόδραση για αυτά…

Το Σάββατο 17/5, παραμονή εκλογών, είπαμε να πάμε τα μικρά παιδιά των σύρων προσφύγων που έχουν εγκλωβιστεί στα Χανιά, μια βόλτα στον Δημοτικό Κήπο. Έτσι, χωρίς να το πολυσκεφτούμε, πήραμε τα παιδάκια από το ξενοδοχείο που φιλοξενούνται προσωρινώς (και προεκλογικώς) και περπατήσαμε μέχρι το κέντρο, όπου και ο Δημοτικός Κήπος. Από τη μεριά μας, θέλουμε να μοιραστούμε το πόσο πολύ χαρήκαμε με τη χαρά των παιδιών, το πόσο πολύ γελάσαμε, με το γέλια τα δικά τους. Τα υπόλοιπα, στο ρεπορτάζ του «Α.τ.Κ.» που ακολουθεί:

10300102_789287231083641_8105946047004618477_n

Στα Χανιά, φιλοξενούνται Σύροι πρόσφυγες που φτάσανε εδώ με την πρόσφατη καραβιά που μετέφερε 360 μετανάστες από την Αίγυπτο με προορισμό την Ιταλία. Η καραβιά αναχαιτίστηκε εν πλω και το σύνολο των Αιγύπτιων και Σύρων προσφύγων μεταφέρθηκε στα Χανιά. Οι Αιγύπτιοι απελάθηκαν ή μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης εντός της Ελλάδας, με την υποστήριξη και της Frontex που επέβλεπε την όλη επιχείρηση, ενώ οι Σύροι πήραν προσωρινή άδεια παραμονής, ως πρόσφυγες πολέμου

Από εκείνη την ημέρα και μετά, πάνω από 100 Σύροι μεταξύ των οποίων και 47 παιδιά παραμένουν εγκλωβισμένοι σε ξενοδοχείο στη Νέα Χώρα, όπου και φιλοξενούνται προσωρινά. Αίτημα τους, όλο αυτό τον καιρό, είναι να τους δοθούν νόμιμα άδειες εξόδου από την χώρα και να ταξιδέψουν προς άλλες χώρες της Ευρώπης, κυρίως την Σουηδία που έχει δηλώσει ότι δέχεται να τους υποδεχτεί στα εδάφη της και να τους παραχωρήσει άσυλο, ώστε να μπορέσουν αργότερα να επανενωθούν με άλλα μέλη της οικογένειάς τους που παραμένουν στη Συρία ή σε γειτονικές χώρες που έχουν καταφύγει προκειμένου να αποφύγουν την δραματική κατάσταση που επικρατεί στα εδάφη της χώρας τους.

Τα παιδιά που φιλοξενούνται προσωρινά στη Νέα Χώρα, κατάφεραν να αποδράσουν από δραματικές καταστάσεις που τα έχουν στιγματίσει ψυχολογικά. Πολλά από αυτά έχουν χάσει κοντινά μέλη της οικογένειάς τους και τα περισσότερα έχουν γίνει αυτόπτες μάρτυρες αποτρόπαιων καταστάσεων.

Σε μια προσπάθεια του “Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης” να απαλύνουν λίγο την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, σχεδόν ιδρυματοποίησής τους αφού ο χώρος ο οποίος κινούνται είναι αυτός πέριξ ενός ξενοδοχείου, που όσο ωραίο και αν είναι το περιβάλλον της παραλίας της Νέας Χώρας δεν παύει να παραμένει περιορισμένος, αποφάσισαν να συνοδεύσουν τα παιδιά σε μία εκδρομή στον Δημοτικό Κήπο Χανίων.

Οι μικροί Σύροι έπαιξαν στις κούνιες, γέλασαν και χάρηκαν, είδαν σημεία της πόλης, περπάτησαν στους δρόμους της, σαν σε μία σχολική εκδρομή. Τάισαν τις πάπιες και έπαιξαν ξεχνώντας για λίγο τις δύσκολες στιγμές που έζησαν στην χώρα τους και την κατάσταση την οποία ζουν τώρα εγκλωβισμένοι σε μία χώρα που δεν τους επιτρέπει την έξοδο από αυτή αλλά ούτε και την ενσωμάτωση τους στην κοινωνία που ζούνε έστω και προσωρινά.Μένει να δούμε ποια θα είναι η εξέλιξη της κατάστασης μετά τις εκλογές αφού εκφράζονται φόβοι ότι θα αφεθούν στην τύχη τους, δίχως κατοικία, χρήματα, ταυτότητα και υποστήριξη να βρουν τις λύσεις τους μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους.

Ανοιχτή επιστολή από τα Χανιά των Σύριων προσφύγων

IMG_7100-620x300

Είμαστε 140 πρόσφυγες από τη Συρία, από τους οποίους 47 παιδιά και 32 γυναίκες.
Εγκαταλείψαμε τη χώρα μας εξαιτίας του πολέμου που γίνεται εκεί.
Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας από την Αίγυπτο και ο προορισμός μας δεν ήταν η Ελλάδα.
Μας έφερε το λιμενικό με τη frondex στα Χανιά και από τότε, ένα μήνα τώρα, είμαστε εγκλωβισμένοι εδώ.
Ζητάμε ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας και να ξεκινήσουμε μια καινούργια ζωή, σε άλλες χώρες της Ευρώπης που έχουμε γνωστούς, συγγενείς ή που υπάρχει οργανωμένη κρατική υποδοχή προσφύγων.
Θέλουμε την υποστήριξη σας στο δίκαιο αίτημά μας

We are 140 Syrian refugees, 47 of us being children, and 32 of us women. We abandoned our homeland due to the war.
We started a journey from Egypt to Europe, but we were not heading for Greece. Greek Harbour Guard and FRONTEX brought us to Chania against our own will, and for a month now, we are trapped in Greece, with no licence to leave the country.
All we ask for is legal travelling documents that will enable us to continue our journey for a new home in some other European country, where we might have acquaintances or relatives, or where we shall find proper state-run reception institutions.

Please, support our just request.  

 

Οι οικογένειες των Σύριων προσφύγων στην Πρωτομαγιάτικη πορεία στα Χανιά

Παιδιά και μεγάλοι από την πρόσφατη καραβιά προσφύγων που έχουν εγκλωβιστεί στα Χανιά, συμμετείχαν στην πορεία της εργατικής Πρωτομαγιάς, για να δηλώσουν για ακόμα μια φορά πως δεν ζήτανε τίποτε άλλο, από το να τους επιτραπεί απλώς να φτάσουν στον προορισμό τους.

Αυτό είναι όλο κι όλό το τόσο απλό και λογικό αίτημα τους, κόντρα στην παράλογη και προσφυγοκτόνα δέσμευση του ελληνικού κράτους, να κρατά εδώ τους πρόσφυγες που επιζούν και διαβαίνουν το κατώφλι της Ευρώπης.

Θεωρούμε πως ήρθε η ώρα να σταματήσει η φονική εκδούλευση του ελληνικού κράτους απέναντι στις πλούσιες χώρες του ευρωπαϊκού βορρά, και να δοθεί επιτέλους η δυνατότητα, τουλάχιστον σε τόσο ευαίσθητες περιπτώσεις – όπως είναι αυτές οι οικογένειες που έρχονται από μια ρημαγμένη από εμφύλιο χώρα, να φτάνουν νόμιμα στις χώρες όπου μπορούν να ξαναρχίσουν μια αξιοπρεπή ζωή.

IMG_20140501_122759 IMG_20140501_122723 IMG_20140501_122702 IMG_20140501_122528 IMG_20140501_121718 IMG_20140501_120403 IMG_20140501_120451 IMG_20140501_120809

Από την «Νέα Χώρα» της ξενιτιάς, στου παιχνιδιού την Ουτοπία

Μεγάλο Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα: να ένας ωραίος τρόπος να περάσει κανείς αυτές τις γεμάτες νόημα μέρες, για όσους και όσο το συμμερίζονται, για όλους εν πάση περιπτώσει. «Ξενάκια εισί…» για να μείνουμε κοντά στα του Ευαγγελίου. Παιδάκια είναι, ας τα κάνουμε να χαρούν. Είναι τα παιδιά που έχουν μείνει ακόμη στα Χανιά από την καραβιά προσφύγων που έφτασε εδώ στην αρχή του μήνα. Από στέγη και φαγητό κάτι βρίσκεται, μέρα τη μέρα, μέσα από την αγωνία και την αλληλεγγύη. Τα παιδιά μπαινοβγαίνουν στους κοινόχρηστους χώρους του ξενοδοχείου  που τους παραχωρήθηκε στη Νέα Χώρα, φαίνεται να βαριούνται. Ανάγκη για παιχνίδι πάντα υπάρχει.

Δε χρειάζονται ούτε καλέσματα ούτε παροτρύνσεις. Τα παιδιά έρχονται από μόνα τους, σιγά-σιγά, προσεκτικά, αλλά με μια δίψα ολοφάνερη. Μας συστήνονται, λέγοντας όνομα κι ηλικία. Ηλικία γιατί; Πόσες φορές θα ερωτηθούν πια αυτά τα παιδιά για την ηλικία τους, πόσες φορές θα τη δηλώσουν, μέχρι να καταλάβουν οι ενήλικες φρουροί συνόρων, τόπων, τοπίων, ότι… είναι παιδιά; Ήταν ολοφάνερο ;-).

 

paixnidi 2 paixnidi 3

Την πρώτη μέρα ζωγραφίζουμε, λοιπόν, ο καθένας μόνος του, ο ένας με τον άλλο, και όλοι μαζί. Δυο-τρεις κουβέντες από μας, κι αναλαμβάνουν τα ίδια τα παιδιά, το τι και πως. Τους λείπει ο τόπος τους, ζωγραφίζουν σπίτια και σημαίες από εκεί, πεταλούδες, όμορφα κορίτσια, αστείες στιγμές αλλά και πολλά καράβια, θάλασσες με κύματα. Ο Α. παράμερα ζωγραφίζει τανκς, όχι όμως με τις εξωφρενικές τεχνολογίες και τα εντυπωσιακά υπερόπλα όπως στις ζωγραφιές των παιδιών που ευτυχώς έχουν δει τον πόλεμο μόνο από την οθόνη. Με ανατριχιαστική προσήλωση και επιμέλεια, φτιάχνει μια πυκνή παράταξη πανομοιότυπων αρμάτων, μονοκόμματων, άσχημων κι αδιάψευστα φονικών, που καλύπτουν το χαρτί, κλείνοντας ορμητικά τον ορίζοντα της ζωγραφιάς, της ίδιας της ζωής.

paixnidi 4

Μέσα από τα μάτια και τα χέρια ενός παιδιού, μια πραγματική, πολύ τρομαχτική εικόνα, από έναν πραγματικό, πολύ τραυματικό κι ολέθριο για τα παιδιά πόλεμο.

paixnidi 6 paixnidi 5

Μετά, έξω στο πεζοδρόμιο, παίζουμε ένα παιχνίδι που τα παιδιά τόσο το αγάπησαν, ώστε το οικειοποιήθηκαν, το έκαναν σύνθημα κι αστείο, το παράλλαξαν, τό’ φεραν στα μέτρα τους, το μετέφεραν στην παραλία, σχεδόν μέσα στην θάλασσα, κι αν δεν ερχόταν η ώρα του φαγητού, ακόμα το παιχνίδι θα παιζότανε και θα ομόρφαινε.

paixnidi 7

Οι γονείς κι οι συνοδοιπόροι της καραβιάς παρακολουθούν, γελώντας και συμμετέχοντας, μας σκουντάνε στον ώμο κι ακουμπούν το χέρι στο μέρος της καρδιάς.

paixnidi 8 paixnidi 9

Τη δεύτερη μέρα φέραμε κούκλες και φτιάξαμε μια μικρή σκηνή κουκλοθεάτρου, αξιοποιώντας και τις ζωγραφιές της προηγούμενης μέρας.

paixnidi 10 paixnidi 11

Δυο στοιχειώδεις οδηγίες, και πάλι πήρε μπρος, η πρωτοβουλία και η συλλογικότητα. Τα παιδιά, φανερώνοντας μια πηγαία ικανότητα για αφήγηση και ακρόαση, έφτιαξαν δυο ωραίες ιστορίες και τις έκαναν παράσταση: μια αστεία, με πέντε κορίτσια που έχασαν τη γάτα τους … μια περιπετειώδη, με ένα αγόρι που ψάχνει κάποιον δικό του, και κινδυνεύει να τον φάει ένας καρχαρίας…

paixnidi 12 paixnidi 13

Και πάλι έξω, στην παραλία της Νέας Χώρας, χωροθετούμε έναν τόπο παιχνιδιού, ανοιχτό, χαρούμενο. Παίζουν τα παιδιά όλοι μαζί και παρασέρνουν στο παιχνίδι και κάμποσους από τους ενήλικες. Πολλά παιχνίδια στη σειρά, προσχεδιασμένα και αυτοσχέδια.  Η παραλία των παιδικών χρόνων ορισμένων από μας σκάβεται σε μεγάλο της μήκος από παιδικά βήματα, γεμίζει νέες δυνατότητες.

paixnidi 14 paixnidi 15 paixnidi 16

Τα παιδιά ήταν πρόθυμα να μοιραστούν, να συνεργαστούν, να συντονιστούν, να συμμετέχουν, να συμπεριλάβουν, να βοηθήσουν το ένα το άλλο, πρόθυμα να μας καλοκαρδίσουν, έτοιμα να ξεκαρδιστούν. Πολλά γέλια, αλλά και μια αίσθηση σοβαρότητας. Το παιχνίδι, άλλωστε, ως γνωστόν δεν είναι για γέλια, και τα παιδιά έκαναν κάτι εξαιρετικό: ύφαναν ένα αδιόρατο, προστατευτικό πέπλο πάνω από το κοινό παιχνίδι, κανείς να μην το χαλάσει, τίποτα να μην το σκιάξει.

paixnidi 17

Τα παιδιά με τα οποία βρεθήκαμε είναι παιδιά που δεν ζητούν, αλλά συζητούν, μεταξύ τους κι με μας. Η ομαδικότητα δε χρειάστηκε κανόνες και όρια για να λειτουργήσει. Δε θέλουν να τους χαρίσουμε κάτι, ούτε όταν τους δίνουμε κάτι μας ζητούν περισσότερο. Παρά το γλωσσικό φράγμα, μερικότερο ή συνολικότερο, τα παιδιά είναι απολύτως συνεννοήσιμα, εμφανώς «καλής ανατροφής», για να αποδώσουμε τον χαρακτηρισμό σε ανθρώπους που τον αξίζουν. Κανένα δε θέλει να ξεχωρίσει για λόγους εγωισμού, να εκβιάσει την προσοχή. Παιδάκια γλυκά και τρυφερά, κι άλλο τόσο συνετά και περήφανα.

Κι αν τα ανέθρεψε ο πόλεμος, η απώλεια κι η κακουχία; Το τραύμα, η φρίκη, όχι, δεν είναι ασυμβίβαστα με τη δύναμη και την αξιοπρέπεια των προσώπων. Οι εφιάλτες είναι η σκιά που πέφτει από την προσωρινή έκλειψη των ονείρων, αλλά τα όνειρα δε δύουν ποτέ. Η ωριμότητα και η παιδική αθωότητα είναι ψεύτικα σχήματα που δε χωρούν να περιγράψουν την πολυπλοκότητα του αναπτυσσόμενου κι αγωνιζόμενου ανθρώπου. Δεν είναι τα παιδιά – θύματα των πολέμων και της προσφυγιάς τα ανερμάτιστα δοχεία μιας απόλυτης αδυναμίας, ούτε, όμως, σκληρυμένες κι απαθείς μηχανές επιβίωσης. Είναι δοκιμασμένοι και δοκιμαζόμενοι αγωνιστές, και τις σκληρές και άδικες δοκιμασίες που υφίστανται θα πρέπει να πολεμήσουμε.

Μας φέρνουν αυτά τα παιδιά και κατά μέτωπον με ερωτήσεις, ας τις δούμε ως υποσχέσεις, μιας παροδικής συνάντησης με τα συγκεκριμένα παιδιά, αλλά και μιας μόνιμης συνοδοιπορίας της αλληλεγγύης. Πάνω σε ποιες βεβαιότητες έχουν σκεφτεί οι ενήλικες, η κοινωνία, τα παιδιά και την παιδική ηλικία; Τι σημαίνει να βρισκόμαστε ως κοινωνία κοντά στα παιδιά, όταν, αυτά τα παιδιά (που μπορεί να είναι και δικά μας) δεν είναι τα παιδιά μιας ανέφελης κανονικότητας; Πώς θα πρέπει να οργανώσουμε ισότιμους και πλήρεις τρόπους και τόπους στήριξης – χρηματικής, υλικοτεχνικής, νομικής, υγειογενετικής, ψυχολογικής, παιδαγωγικής, δημιουργικής, κι ό,τι άλλο – για όλα τα παιδιά, υπό όλες τις συνθήκες;  Στη βάση όχι της ψευδεπίγραφης κι ανέφικτης για τους πολλούς κανονικότητας, αλλά με προσανατολισμό την κανονική πια συχνότητα και τη μεγάλη ένταση με την οποία αναγκεμένοι άνθρωποι χτυπάμε ο ένας την πόρτα του άλλου;

Μια παρέα από το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης