Tag Archives: προβολές ταινιών

«Κρίση στον Παράδεισο»: Πρώτη προβολή της ταινίας του Rahhal El Mastari, την Παρασκευή 28/11και 8:00μμ, στην Χατζημιχάλη Νταλιάνη 67

Ο Rahhal El Mastari, μετανάστης και ο ίδιος πολλά χρόνια στην Ελλάδα, παρουσιάζει για πρώτη φορά στο κοινό την νέα του ταινία, «Κρίση στον Παράδεισο». Μια ταινία για το βίωμα της μετανάστευσης σε συνθήκες κρίσης, μέσα από τη ματιά ανθρώπων που έπρεπε να μοχθήσουν σκληρά για να αγαπήσουν τη δεύτερη πατρίδα τους, παρόλο που αυτή κάνει ό,τι μπορεί για να την μισήσουν.

Το «Crisis In Paradise» είναι μια DIY κατ’ ουσίαν παραγωγή, με «πολυεθνικούς» συντελεστές. Η προβολή θα γίνει στην Χατζημιχάλη Νταλιάνη 67, την Παρασκευή 28/11, στις 8:00μμ.

10815728_898708660163980_2035293591_n (1)

Προβολή ταινίας την Παρασκευή 20/5 στις 8:30μμ, Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 67

Ο Machete, ένας πρώην ομοσπονδιακός Μεξικανός πράκτορας, ζει πια ως “παράνομος” μετανάστης κάπου στο Τέξας. Ένας άγνωστος του αναθέτει να σκοτώσει έναν ακροδεξιό γερουσιαστή που τα έχει βάλει με τους μετανάστες έχοντας ως στόχο να τους διώξει από τη χώρα. Η αποστολή αποδεικνύεται παγίδα, ο γερουσιαστής McLaughlin τραυματίζεται, ο Machete καταζητείται και μαζί με τη βοήθεια του παπά αδερφού του και της Luz, αρχηγό μιας ομάδας υπεράσπισης των “χωρίς χαρτιά”, προσπαθεί να καθαρίσει το όνομά του αλλά και να ξεσκεπάσει τον βρώμικο McLaughlin και τους συνεργάτες του.

Απίθανα χορταστική ταινία, ως θέαμα (b-movies σπλατεριά, χορογραφημένες μονομαχίες σε ασιατικό στυλ, “αντεστραμμένοι” θεολογικοί συμβολισμοί, κλισέ σπαγγέτι γουέστερν κλπ.), αλλά και σε πολιτική σημειολογία, με τα χοντροκομμένα και απροσχημάτιστα μηνύματα αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού χαρακτήρα που πάνε χέρι-χέρι με την καταιγιστική δράση. Ο σκηνοθέτης Ροντρίγκεζ «παίζοντας» με τους σχεδόν κομικίστικους χαρακτήρες του αναβιώσαντος exploitation των 70’ς, παίρνει εκδίκηση και το αίμα του πίσω, με έναν ήρωα που, από προδομένος ράμπο του Νόμου, στο λυτρωτικό φινάλε παίρνει τη «θέση» ενός Ζαπάτα, ενός Σαντινίστα, ενός Τσε! Τη θέση ενός Θρύλου. Ο ήρωας «θερίζει» τα σκαλπ των φασιστομαφιόζων γκρίνγκος, όπως οι ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ του Ταραντίνο τα σκαλπ των Ναζί και φαίνεται να το ευχαριστιέται! Τα όρια μεταξύ καλού και κακού εδώ επανατοποθετούνται. Εδώ ο Νόμος δίνει τη θέση του στο Δίκαιο. Το Ηθικό Δίκαιο και φυσικά την αυτοδικία. Γιατί οι Νόμοι των πολιτικών δεν λειτουργούν ή λειτουργούν μονάχα προς όφελος λίγων εκλεκτών. Το Σύστημα δε λειτουργεί γι΄ αυτό και οι ήρωές μας φτιάχνουν το δικό τους Σύστημα, το «Δίκτυο», μια Κομμούνα αλληλεγγύης ντόπιων και μεταναστών με μια αρχετυπική παράδοση πάνω στην ταξική τιμή, το θάρρος στη μάχη, την δικαιοσύνη. Είναι ο δρόμος των μαζών για δικαίωση και φυσικά επιβίωση.

Προβολή του «Lion of The Desert» την Παρασκευή 10/12 στις 8:00μμ

Αυτήν την Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου, προβάλουμε στα γραφεία του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης στη Χατζημιχάλη Νταλιάνη 67, στις 8:00μμ, την αμερικανολυβική ταινία του 1981, “Lion of the Desert”.


Η ταινία πραγματεύεται την ζωή και δράση του μεγάλου Λίβυου αντάρτη Ομάρ Μουχτάρ ενάντια στην ιταλική κατοχή της Λιβύης. Η πλοκή διεξάγεται στα 1929, στη λιβυκή Σαχάρα, όπου η εξαντλημένη 20χρονη Αντίσταση πρέπει να ετοιμαστεί να αντιμετωπίσει τις νέες δυσμενείς συνθήκες που φέρνουν οι καινούριες μηχανοκίνητες στρατιές του Μουσολίνι υπό τη διοίκηση του διαβόητου για την σκληρότητά Ροδόλφο Γκρατσιάνι. Ο Ομάρ Μουχτάρ ηγείται μιας Αντίστασης που αναγκάζει την Ιταλία να πολεμά σκληρά και να ηττάται στο αφιλόξενο γήπεδο του αντιπάλου: την έρημο. Στα 1929 όμως ο Μουσολίνι αποφασίζει να συντρίψει το αντάρτικο με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο αδιαφορώντας για την όποια διεθνή κατακραυγή θα μπορούσε να προκύψει. Διορίζει τον έκτο κατά σειρά Κυβερνήτη της Λιβύης, τον πλέον κατάλληλο να υλοποιήσει την βούληση του δικτάτορα, τον έμπειρο στρατιωτικό διοικητή Γκρατσιάνι.

Ο Γκρατσιάνι είναι ένας πωρωμένος φασίστας που συμμερίζεται στο έπακρο τις εθνικές ονειρώξεις του Φασιστικού Κόμματος περί ανασύστασης του ρωμαϊκού imperium με την Λιβύη να αποτελεί την λεγόμενη “4η Ακτή” του. Φέρνει στην Λιβύη ό,τι πιο σύγχρονο διέθετε ο ιταλικός στρατός και οδηγεί στα άκρα την σκληρότητά του απέναντι στον ντόπιο πληθυσμό. Ο Μουχτάρ από την άλλη, με έναν απαρχαιωμένο οπλισμό και την δυνατότητα στήριξης του πληθυσμού να συρρικνούται, θα παλαίψει απεγνωσμένα και ηρωικά απέναντι στα θωρακισμένα οχήματα, τα πολυβόλα, τα αεροπλάνα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις μαζικές λεηλασίες και καταστροφές καλλιεργειών, τις αγριότητες και εκτελέσεις.

Το “Λιοντάρι της Ερήμου” ήταν μια ιδιαίτερα ακριβή παραγωγή για την εποχή της, γυρισμένη στο ίδιο αφιλόξενο περιβάλλον που θέλει να παρουσιάσει στο θεατή. Συνιστά μια τυπική επική πολεμική ταινία “χολυγουντιανού” ύφους, στο στυλ ανάλογων ταινιών εκείνης της εποχής, λχ τα “Κανόνια του Ναβαρόνε” – που έχει περίπου και τους ίδιους συντελεστές, με εξαίρεση φυσικά τον σκηνοθέτη, τον Λίβυο Moustapha Akkad. Είναι καλογυρισμένη και προσεγμένη, χωρίς βέβαια να ξεφεύγει από τυπικά αισθητικά χαρακτηριστικά του είδους της.

Για μας έχει η ταινία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα διότι ενσαρκώνει αρκετά πιστά μία εξαίρετη και μοναδική προσωπικότητα του αραβικού κόσμου. Ο Ομάρ Μουχτάρ αποτελεί σημαία και παντοτινό σύμβολο αντίστασης και ήθους για τους βορειοαφρικάνους άραβες, ανεξαρτήτου εθνικότητας – ένα από τα πολύ λίγα κοινά αποδεκτά πρότυπα. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής διοίκησης στην Λιβύη, ο μεσήλικας αυτός δάσκαλος του Κορανίου σε παιδιά, ένωσε της φυλές της ερήμου και αναδείχθηκε σε αδιαμφισβήτητο στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη της κοινής αντίστασης αράβων και βερβέρων Λίβυων ενάντια στην ιταλική αποικιοκρατία. Περισσότερο και από τις περίφημες ηγετικές και στρατηγικές αρετές του, ο Μουχτάρ έμεινε στην Ιστορία και στην καρδιά των ομοεθνών του για τον απαράμιλλο ανθρωπισμό που ενέπνεε, σε μια εποχή ιδιαίτερα άγρια – και από τη θέση μάλιστα του υφιστάμενου της αγριότητας. Την ώρα που οι Ιταλοί αποδεικνύονταν οι χειρότεροι αποικιοκράτες της εποχής και πρόδρομοι των ναζιστικών μεθόδων, ο Μουχτάρ με το κύρος και του πνευματικού δασκάλου, επέβαλε την καλομεταχείριση των αιχμαλώτων, ενέπνεε την αντιμετώπιση των γυναικών ως συντρόφων και εν γένει καλλιεργούσε αυτό που οι Δυτικοί θα ονόμαζαν -καταχρηστικά και ταυτολογικά για τους περισσότερους μουσουλμάνους- ισλαμικό ανθρωπισμό. Τα τελευταία του λόγια ήταν: “Δεν θα παραδοθούμε ποτέ…Κερδίζουμε ή πεθαίνουμε. Η κάθε γενιά θα αντικαθιστά την προηγούμενη, στον αγώνα. Εγώ θα ζήσω περισσότερο όταν με κρεμάσετε.”

Το «Lion of the Desert» αποτελεί κάτι σαν «εθνική ταινία» για τους βορειοαφρικάνους, καθώς δεν υπάρχει κανείς που να μην την έχει δει τουλάχιστόν μια φορά, ενώ στην πλειοψηφία τους κάθονται και την βλέπουν ξανά και ξανά. Η προβολή της ταινίας στους κινηματογράφους της Ιταλίας απαγορεύθηκε αρκετά χρόνια  την δεκαετία του ’80, ενώ στην τηλεόραση προβλήθηκε πρώτη φορά το 2009 με αφορμή την επίσκεψη του Μουαμάρ Καντάφι.

Προβολές τις Τετάρτες στα γραφεία μας, Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 67. Αυτήν την Τετάρτη, 10-11, 8:00μμ, η ταινία «Η Μάχη του Αλγερίου»

Εγκαινιάζουμε την σειρά των χειμερινών προβολών ταινιών και ντοκιμαντέρ που θα γίνονται τις Τετάρτες στο «σπίτι» του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης στην Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 67, με την ταινία «Η Μάχη του Αλγερίου«, αυτήν την Τετάρτη 10 Νοεμβρίου, 8:00μμ. Επιθυμία μας είναι οι προβολές αυτές να γίνουν μια διαδικασία αυτομόρφωσης πρώτα από όλα για μας τους ίδιους, καθώς θέλουμε να σχετίζονται με την Ιστορία των μεταναστευτικών κοινοτήτων που στηρίζουν το Φ.Μ.Κ., να παρουσιάζουν πιθανά κινηματικά παραδείγματα άλλων μεταναστευτικών οργανώσεων, καθώς και άλλα ιστορικά και κινηματικά γεγονότα γενικότερου «επιμορφωτικού» ενδιαφέροντος!

Η ιταλοαλγερινής παραγωγής ταινία του Τζίλο Ποντεκόρβο βγήκε στις αίθουσες το 1966, μόλις μια δεκαετία περίπου μετά από τα γεγονότα που εξιστορεί. Ξεκινάει με την υπόμνηση πως δεν διαθέτει ούτε ένα πλάνο αρχειακού υλικού. Η προκλητική αυτή εισαγωγική δήλωση καθίσταται τελικά απολύτως απαραίτητη για να αντιληφθούμε και να εκτιμήσουμε την αριστουργηματική ευόδωση των προθέσεων του σκηνοθέτη. Εισάγοντας (εφευρίσκοντας μάλλον) τον τρόπο γυρίσματος – αλά σινεμά Verita – με την κάμερα στο χέρι και τις σκηνές μονοπλάνα σεκάνς, δημιουργεί διαρκώς στον θεατή την απορία για το αν στην πραγματικότητα παρακολουθεί ντοκιμαντέρ… Ενδεικτικό των προθέσεων του σκηνοθέτη καθώς και για την επίτευξη εν τέλει αυτού του απαράμιλλου ρεαλισμού, το γεγονός πως επέλεξε Άραβες ερασιτέχνες ηθοποιούς, ενώ ο μοναδικός επαγγελματίας ηθοποιός που παίζει στην ταινία είναι ο Γάλλος, Ζαν Μαρτίν, που ενσάρκωσε τον συνταγματάρχη Mathieu. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ηθοποιός (κυρίως θεατρικός) είχε χάσει πολλές δουλειές, επειδή καταδίκαζε την αποικιακή πολιτική της γαλλικής κυβέρνησης στην Αλγερία.

Η μουσική είναι του σπουδαίου Ένιο Μορικόνε. Η ταινία απέσπασε το «Χρυσό Λιοντάρι» και το βραβείο των κριτικών στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1966, ενώ ήταν υποψήφια και για 3 Όσκαρ. Η ταινία απετέλεσε «σεμινάριο» για το μετέπειτα πολιτικό σινεμά ενώ παραμένει το πιο πετυχημένο (αν και πρώτο!) δείγμα ψευδο-ντοκιμαντέρ στην Ιστορία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου!

«Δώστε μας τα βομβαρδιστικά σας και σε αντάλλαγμα μπορείτε να πάρετε τα καλάθια μας«* 

*Αυτό απάντησε στους γάλλους δημοσιογράφους ηγετικό στέλεχος του FLN που έπεσε στα χέρια του γαλλικού στρατού, όταν του είπαν ότι είναι άνανδρο να κρύβουν οι αντάρτες τα εκρηκτικά στα καλάθια των γυναικών. 
 

«Το πραγματικό ερώτημα είναι μόνο ένα: Πρέπει η Γαλλία να μείνει στην Αλγερία; Εάν η απάντησή σας είναι ακόμα «ναι», τότε θα πρέπει αποδεχθείτε όλες τις συνέπειες«*

*Αυτό απάντησε ο επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής στο Αλγέρι όταν οι δημοσιογράφοι τον επέκριναν για τις βάρβαρες μεθόδους ανάκρισης που εφαρμόζει ο γαλλικός στρατός.
 

Σε αυτές τις δύο κομβικές φράσεις συνοψίζεται λακωνικά όλο το μήνυμα και το νόημα αυτής της ταινίας. Η λεπτομερής απεικόνιση των αντάρτικων μεθόδων που περιλαμβάνουν και τυφλά χτυπήματα σε δημόσιους χώρους, συνοδεύεται από τα γκρόπλαν στα πρόσωπα των αμέριμνων γάλλων νεολαίων την στιγμή που περιεργάζονται με χυδαία περιφρόνηση την παρείσακτη αλγερινή, ή που βρίζουν με αηδία τα παιδάκια και τους γέρους που πουλάνε μικροπράγματα στους δρόμους.

Από την άλλη, η ωμή απεικόνιση των βασανιστηρίων ακολουθεί την σιωπηρή παραδοχή των γάλλων δημοσιογράφων (αλλά και του «αμερόληπτου» θεατή) ότι η Αλγερία πρέπει να παραμείνει στη Γαλλία με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ή προηγείται της «εξομολόγησης» του επικεφαλής συνταγματάρχη, ο οποίος υπενθυμίζει σε όσους τον αποκαλούν φασίστα και ναζί, ότι ο ίδιος υπήρξε μέλος της Αντίστασης και ότι τώρα το ίδιο πατριωτικό καθήκον του επιβάλλει να νικήσει.

Για εμάς είναι σημαντικό να αναδεικνύονται οι όψεις του ίδιου νομίσματος, καθώς ο πόλεμος δεν τελείωσε το ’45 ή το ’89. Αυτό σημαίνει πως κάπου γύρω μας συνεχίζεται και η αντίσταση. Ο θεατής της ταινίας αντιλαμβάνεται – θέλει/δε θέλει – καταρχήν ότι ο περίφημος Πόλεμος συνεχίζεται και κατά δεύτερον πως αυτός έχει δύο όψεις: της στρατιωτικής κατοχής και του ένοπλου αντάρτικου, της αποικιοκρατίας και του απελευθερωτικού αγώνα. Της επίσημα αποδεκτής τρομοκρατίας των βομβαρδισμών, των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων με γκιλοτίνα(!), και από την άλλη της αντάρτικης τρομοκρατίας των τυφλών χτυπημάτων. Της Εκμετάλλευσης και της Αντίστασης… Και δυστυχώς… ο Πόλεμος συνεχίζεται και σήμερα στην Καμπούλ, στις βόρειες επαρχίες του Πακιστάν, στην Γάζα, στο Κουρδιστάν, στις φτωχογειτονιές του Μαρόκου και της Αλγερίας, στις τενεκεδουπόλεις της Ινδίας, στις νέες ερήμους της Υποσαχάριας Αφρικής, στις πλατείες της Αθήνας…