Tag Archives: ποδόσφαιρο

Φωτό από τον αγώνα αλληλεγγύης στο λαό της Γάζας

Νικητής η Αλληλεγγύη των Λαών στο ποδοσφαιρικό ματς ανάμεσα στην ομάδα παλαίμαχων «Hasta La Victoria Siempre» και την ομάδα της καμπάνιας «Ένα Καράβι για τη Γάζα». Για την ιστορία, το τελικό σκορ ήταν 4-1 υπέρ των παλαιμάχων, αποτέλεσμα που η αντίπαλη ομάδα χαρακτήρισε θετικό δεδομένου της εκπληκτικής φόρμας στην οποία βρίσκεται η «Hasta La Victoria Siempre» αυτόν τον καιρό!

Να σημειώσουμε εδώ ότι στην νικήτρια ομάδα παίζουν εκτός από βετεράνοι -σημαίες- του ελληνικού ποδοσφαίρου, και καλλιτέχνες από το χώρο της μουσικής και του θεάτρου, καθώς και γνωστοί παλαίμαχοι άλλων αθλημάτων!

Από την άλλη, στην ομάδα της καμπάνιας ένωσαν τις δυνάμεις τους παλαιστίνιοι της διασποράς, σύριοι μετανάστες από την Αθήνα, έλληνες αλληλέγγυοι που οργανώνουν και στηρίζουν την όλη προσπάθεια του «Καραβιού για τη Γάζα». Και φυσικά, η αποστολή του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, με την «καίρια» συμμετοχή τριών συντρόφων από Αλγερία, Μαρόκο και Ελλάδα!!!

Advertisements

Περί «νομοταγών πολιτών» και άλλων φαιδρών…

Ανακοίνωση-απάντηση σε άρθρο στον τοπικό τύπο που καταφέρεται ενάντια σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας (2-2-2010) για την ένσταση τοπικής ομάδας για υπεράριθμους «αλλοδαπούς» παίχτες που χρησιμοποίησε η αντίπαλη (νικήτρια) ομάδα σε μεταξύ τους αγώνα πρωταθλήματος Παίδων.

Χανιά 5-2-2010

Ζώντας σ’ αυτή τη χώρα, μάθαμε το εξής πολύτιμο : είναι οι κοινωνικές διεργασίες εκείνες που στην πράξη νομιμοποιούν αλλά και απονομιμοποιούν απόψεις και πρακτικές, κι όχι απλά η εκφώνηση ενός νόμου…

Και για να μην πάμε μακριά (π.χ. στην απόλυτη νομιμοποίηση της παράνομης εξέγερσης του Πολυτεχνείου) , θα μείνουμε στα μικρά Χανιά μας και θα θυμηθούμε ότι ποτέ δεν «νομιμοποιήθηκαν» στις συνειδήσεις των Χανιωτών οι καθ’ όλα νόμιμες ξένες βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Σούδα. Ποτέ, τις πρώτες μέρες μετά τη στυγερή δολοφονία του 15χρονου Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβρη του 2008, δεν ένιωσε κανείς Χανιώτης ότι είναι παράνομες οι τόσες πράξεις βίας και αγανάκτησης που είδε να γίνονται στην πόλη από τα ίδια τα παιδιά του.  Τέλος η  απεργία πείνας των 15 μεταναστών στα Χανιά, που προκάλεσε τόσες «παράνομες» δράσεις αλληλεγγύης στον τόπο μας, ενεργοποίησε την πλειοψηφία φορέων και πολιτών στα Χανιά, στο πλευρό των «παράνομων» μεταναστών και των ακόμα πιο «παράνομων» αιτημάτων τους, συγκίνησε το πανελλήνιο και υποχρέωσε αρχηγούς κομμάτων και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, να ρίξουν μια ματιά στα Χανιά μας, και βέβαια τελικά, την κυβέρνηση Καραμανλή, να τους νομιμοποιήσει.

Γι’ αυτό κε Γεωργακάκη , αξιοποιώντας την εγκυρότητα και την εμπειρία σας, θα ήταν σκόπιμο να διαβάζατε τις ανακοινώσεις των συλλογικοτήτων, κρίνοντας την ουσία τους. Αυτήν που είναι μπροστά , αλλά και πίσω πολλές φορές από τα γράμματα. Πόσο μάλλον όταν βιάζεστε να τις χαρακτηρίσετε «φαιδρές».

Από την άλλη, αν η λύση κοινωνικών προβλημάτων ήταν η εφαρμογή ή η επιβολή των νόμων, τότε δεν θα χρειαζόταν να υπάρχουν κοινωνικές οργανώσεις, ομάδες διεκδίκησης δικαιωμάτων, κινήσεις πολιτών, και βέβαια ούτε και …δημοσιογράφοι.  Θα μπορούσαμε λοιπόν όλοι εμείς (κι εσείς) να διοριζόμασταν στην Αστυνομία, να βοηθούσαμε να εφαρμόζονται όλα βάσει νόμου, και όλοι θα ήταν τουλάχιστον …ευτυχείς σ’ αυτήν κοινωνία. Έτσι δεν είναι;

Όποιος νομίζει ότι ο ρατσισμός και οι διακρίσεις είναι κάτι που εκδηλώνεται μόνο στις σφαίρες της ζωής τις μεγάλες και σοβαρές – εργασία, εκπαίδευση, πολιτική – αγνοεί τούτο το βασικό, που μάλλον φανερώνει πόσο δύσκολο του είναι να μπει στη θέση του μετανάστη.  Ότι όσο οδυνηρό είναι το να φυλακίζεται κανείς χωρίς να ‘χει διαπράξει έγκλημα, το να παίρνει μεροκάματο πείνας, το να μην έχει δικαίωμα λόγου και ψήφου στον τόπο που ζει, άλλο τόσο οδυνηρό είναι το στραβό βλέμμα, η απαξιωτική κουβέντα, τα μικρά και καθημερινά. 

Πόσο μάλλον αν είσαι παιδί μεταναστών – από δω δηλαδή – και σου στερούν τη μπάλα.  Αν σου λένε ότι δε μπορείς να φορέσεις τη φανέλα της ομάδας που αγαπάς.  Αυτό κι αν είναι!  Αυτό κι αν είναι πληγή που τη θυμάσαι σ’ όλη σου τη ζωή. 

Για όλους τους μετανάστες, μια από τις πιο δραματικές στιγμές που βιώνουν τον ρατσισμό είναι για παράδειγμα, …στο λεωφορείο.  Όλο και κάποιος κάτι θα πει, κάπως θα κοιτάξει, όταν μετανάστης μπει στο λεωφορείο.  Και πράγματι, στα καθεστώτα απαρτχάιντ, λεπτομερείς κανόνες ρύθμιζαν ποιος θα κάτσει, σε ποια θέση.  Τώρα, πάντα υπήρχαν μαύροι που αντιστέκονταν με το να κάθονται στις θέσεις των λευκών, και πάντα υπήρχαν λευκοί που αντιδρούσαν. Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι οι τελευταίοι αντιδρούσαν λόγω του ότι ήταν νομοταγείς, και – προς θεού – όχι από ρατσιστική διάθεση. Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος πως «ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό».

Εμείς έχουμε πολύ σαφή άποψη για το ποιος χύνει δηλητήριο. Και τώρα, και πάντοτε, το πρόσχημα είναι οι Κανονισμοί, οι Νόμοι κι οι Ντιρεκτίβες. Τι είναι όμως το γράμμα του κανονισμού μπροστά στο πνεύμα του αθλητισμού;  Άλλωστε, τους «Ιερούς Κανόνες» του Παιδικού Ποδοσφαίρου, μέχρι τώρα, μια χαρά τους ερμήνευαν οι ομάδες…

Έτσι λοιπόν, ελάχιστα μας ενδιαφέρει (το ίδιο θα ‘πρεπε και εσάς) αν οι παράγοντες των δύο ομάδων έχουν καλές σχέσεις και συνεργασία. Ελάχιστα μας ενδιαφέρει τι λέει ο Κανονισμός ποδοσφαίρου για τα μικρά παιδιά.  Αυτό που μας ενδιαφέρει (ελπίζουμε κι εσάς) είναι πώς προάγονται ανάμεσα στους μικρούς αθλητές, οι αξίες του υγιούς συναγωνισμού, της άμιλλας, του σεβασμού της προσωπικότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης. Και αυτά θα υπερασπιζόμαστε μέχρι τέλους, και όχι το γράμμα των κανονισμών. Σ’ αυτή μας δε την προσκόλληση, φανταζόμασταν ότι θα ‘χαμε στο πλευρό μας και τους ευαίσθητους και δημοκρατικούς δημοσιολόγους, και πάντως όχι απέναντί μας.

Όσον αφορά στις πραγματικές εξελίξεις αυτών των θεμάτων, είναι οι κυβερνήσεις μας αυτές που σε λίγες μέρες θα ψηφίσουν (έστω και κουτσουρεμένα) το νέο νόμο για την απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά που γεννιούνται, μεγαλώνουν και εκπαιδεύονται στην Ελλάδα. Με λίγα λόγια, τα παιδιά αυτά στο επόμενο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα, τον Σεπτέμβριο, θα παίζουν πιθανότατα ως Έλληνες.

Όσο δε για την ουσία και την «ταμπακιέρα» , των όσων ακούγονται από τους παράγοντες των δύο ομάδων εκ των υστέρων, και αν κόπτονται τόσο πολύ για την εφαρμογή των κανονισμών και την δημόσια εικόνα τους ως «μη ξενόφοβοι», ας φρόντιζαν, αφού γνώριζαν, τις συνθέσεις των ομάδων, να ζητούσαν από τον διαιτητή και την διοργανώτρια αρχή, να μην διεξαχθεί η εν λόγω συνάντηση, για τους λόγους που επικαλούνται, και όχι να τυρβάζουν περί νομιμότητας εκ των υστέρων, αφού κέρδισε όποιος κι αν κέρδισε μέσα στο γήπεδο, παίζοντας μπαλίτσα… Ας αφήσουν τώρα τις «νομότυπες» επιστολές και δηλώσεις, και ας εξηγήσουν στους μικρούς μετανάστες παίχτες τους, που έκλαιγαν για ώρες, γιατί είναι άκυρη η νίκη τους, που κατέκτησαν τρέχοντας 2 ώρες στο γήπεδο, λόγω των διαβατηρίων των γονιών τους.

Ρατσιστικά αυτογκόλ…. στις μικρές κατηγορίες

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ- ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χανιά 2-2-2010

Με έκπληξη παρακολουθούμε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, τις καταγγελίες των υπευθύνων της ποδοσφαιρικής ακαδημίας της ιστορικής και με προσφυγικές ρίζες, ομάδας της Παλιάς Πόλης «ΙΩΝΙΑ ΧΑΝΙΩΝ», σχετικά με τις απαράδεκτες ενστάσεις, για αθλητικές συναντήσεις μικρών παιδιών, που κατέθεσε ο προπονητής και οι παράγοντες της ΑΟΔΑ στη μεταξύ τους συνάντηση. Οι ενστάσεις αυτές αφορούν στο «αποκρουστικό έγκλημα» απ’ τη μεριά της ΙΩΝΙΑΣ να χρησιμοποιήσει πολλούς αλλοδαπούς ποδοσφαιριστές στη σύνθεσή της στον συγκεκριμένο αγώνα.

Το γεγονός αυτό (το να επιζητάς να κερδίσεις στα χαρτιά – και όχι στο γήπεδο – ένα αγώνα παίδων και μάλιστα με ενστάσεις που υποκρύπτουν ρατσιστικά κίνητρα) , αποτελεί ντροπή για κάθε αθλητικό σωματείο και κάθε άνθρωπο του αθλητισμού.  Ιδιαίτερα εκείνων, στους οποίους ως προπονητές-παιδαγωγοί, οι γονείς εμπιστεύονται τα μικρά παιδιά τους, για να μυηθούν στις αξίες της αθλητικής άμιλλας και του υγιούς συναγωνισμού.

Η ιστορία αυτή έρχεται να προστεθεί στο νοσηρό κλίμα των τελευταίων μηνών στην πόλη μας, με τις απρόκλητες ρατσιστικές επιθέσεις σε μετανάστες στο δρόμο και σε χώρους ψυχαγωγίας, με εμπρησμούς σπιτιών συμπολιτών μας που είναι αλληλέγγυοι στους μετανάστες, με το διπλό χτύπημα στην Εβραϊκή Συναγωγή κλπ.   Το νοσηρό αυτό κλίμα καλλιεργούν και αναπαράγουν οι υστερικές και ξενοφοβικές φωνές πολιτικών κύκλων το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται στη χώρα μας για τη μετανάστευση.  Δυστυχώς για αυτούς όμως (όσο κι αν θέλουν να το ξεχάσουμε), η ποδοσφαιρική μπάλα ήταν ανέκαθεν μαυρόασπρη.  Ήταν και είναι δηλαδή, και μαύρη και άσπρη…

Καλούμε την ΕΠΣ Χανίων, που διοργανώνει τοπικά τα παιδικά πρωταθλήματα, να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να μην επιτρέψει πλέον να δηλητηριάζονται παιδικές συνειδήσεις με τα «μικρόβια» του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, και με τη στάση της αυτή (απέναντι και σ’ αυτές τις ενστάσεις, αλλά και παρόμοιες στο μέλλον, καθώς και απέναντι σε κάθε μορφή ρατσιστικής βίας στους αγωνιστικούς χώρους) , να αποκαταστήσει σχέσεις φιλίας και πολιτισμού ανάμεσα στους νεαρούς αθλητές, αλλά και  να επαναφέρει σχέσεις εμπιστοσύνης των γονιών τους προς τα σωματεία της πόλης μας.

Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης   

Ένας ακόμη μεγαλειώδης αγώνας μεταναστών….

OI 11 BETΕΡΑΝΟΙ ΤΗΣ ΛΑΣΠΗΣ ΤΗΣ ΠΑΛΙΟΧΩΡΑΣ

αυτή τη φορά όχι νικηφόρος, αλλά ισόπαλος…

ΑΓΩΝΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΟΧΩΡΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΑ ΒΡΟΧΗ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ7-7

(που αποδεικνύει άλλωστε ότι οι μετανάστες με χαρτιά και χωρίς χαρτιά παίζουν στο ίδιο γηπέδο)