Tag Archives: Μεταναστευτικοί αγώνες

Όλοι και όλες στο συλλαλητήριο για την ιθαγένεια, Σάββατο 30/3, 12:00, στην Πλατεία Αγοράς

ΚΑΛΕΣΜΑ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Χανιά, 28-3-2013

Ελληνική Ιθαγένεια – Θεμελιώδες δικαίωμα όλων των παιδιών
που γεννιούνται και μεγαλώνουν στη χώρα μας

Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης καλεί κάθε δημοκράτη άνθρωπο που έχει συνείδηση περί δικαίου, να υπερασπίσει μαζί μας το θεμελιώδες και αναφαίρετο δικαίωμα όλων των παιδιών που γεννιούνται και μεγαλώνουν σε αυτή τη χώρα, να αποκτούν την ιθαγένειά της.

Κόντρα σε κάθε ηθική και κοινή λογική, κόντρα σε κάθε κοινοτικό κεκτημένο, κόντρα ακόμα και στις ίδιες τις συνταγματικές παραδόσεις της Ελλάδας, το δικαίωμα αυτό αίρεται για ολοφάνερα μικροπολιτικούς και ιδιοτελείς σκοπούς από την παρούσα συγκυβέρνηση “εκτάκτου ανάγκης”, η οποία επενδύει πλέον απροκάλυπτα μονάχα στον κοινωνικό κανιβαλισμό για την μακροημέρευσή της.

Όλοι και όλες στο συλλαλητήριο φορέων και συλλόγων το Σάββατο 30 Μαρτίου, 12:00 το πρωί, στην Πλατεία της Αγοράς, για να δοθεί ένα μήνυμα συναδέλφωσης, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης, για να ανασχεθεί ο θεσμικός ακροδεξιός κατήφορος.

5390_441697725911756_801496653_n

Advertisements

ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΩΝ ΒΕΒΑΙΩΣΕΩΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ 300 ΕΡΓΑΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΠΡΩΗΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΟΥΣ

Χανιά, 11-3-2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με αφορμή την συμπλήρωση δύο χρόνων από την μεγάλη νίκη των 300 μεταναστών εργατών μέσα από την μεγαλειώδη απεργία πείνας που πραγματοποίησαν, δεν είναι δυνατόν να μην καταγγείλουμε την κυβέρνηση για την αθέτηση των συμφωνηθέντων, και την μη ανανέωση των εξαμήνων αδειών παραμονής που τους χορήγησε, καθώς και τον καταιγισμό διώξεων που έχει εξαπολύσει εναντίων αυτών και των αλληλέγγυων στον αγώνα τους.

Ο σκληρός αυτός αγώνας ήταν μια νίκη για το σύνολο της εργατικής τάξης, αφού εκτός των ανανεούμενων εξαμήνων αδειών παραμονής οι 300 κατάφεραν ταυτόχρονα να μειωθούν και τα αναγκαία για την περίθαλψη ένσημα για κάθε εργάτη στην Ελλάδα. Είναι προφανές ότι η επίθεση εναντίον τους είναι η »εκδίκηση» του κράτους απέναντι σε αυτούς που κατάφεραν το πρώτο ρήγμα στο μνημόνιο, το οποίο η σημερινή κυβέρνηση υπερασπίζεται με κάθε κόστος και περισσή βαρβαρότητα μη λογαριάζοντας τις απάνθρωπες συνέπειες του.

Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης συνεχίζει να βρίσκεται στο πλάι τους, αγωνιζόμενο για την οριστική δικαίωση του αγώνα τους.

Για το Αντιφασιστικό Αντιρατσιστικό Συλλαλητήριο της 24ης Αυγούστου στην Αθήνα

Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης χαιρετίζει την μαζική συμμετοχή μεταναστών στο Αντιφασιστικό Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο της 24ης Αυγούστου στην Αθήνα. Ήταν ίσως το πιο χαρμόσυνο κι ελπιδοφόρο νέο μέσα σε ένα κλίμα αγριότατης τρομοκρατίας, παρακρατικής και θεσμικής. Δέκα χιλιάδες διαδηλωτές, μετανάστες στην συντριπτική τους πλειοψηφία, στάθηκαν απέναντι στον αντιμεταναστευτικό παροξυσμό, δίνοντας την πρώτη ουσιαστικά δυναμική απάντηση στην άρτια ενορχηστρωμένη επιχείρηση κατασυκοφάντησης και απαξίωσης του συνόλου του μεταναστευτικού κόσμου από το επίσημο κράτος, τα ΜΜΕ και τον ακροδεξιό εσμό στα blogs και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μία πρώτη οργανωμένη αντίδραση στις τακτικές φυσικής εξόντωσης μεταναστών από μέλη ακροδεξιών και νεοχιτλερικών συμμοριών, οι οποίες δρουν στην κυριολεξία ανενόχλητες στις “παρυφές” της εν λόγω επιχείρησης, αλλά και δυστυχώς “νομιμοποιημένες” από την ποινικοποίηση της ύπαρξής μας που έχει αυτή επιφέρει.

Παρόλο που οι μεταναστευτικές κοινότητες βιώνουν την αγριότερη επικοινωνιακή και φυσική επίθεση, είναι ενθαρρυντικό ότι από ένα μέρος τους υπήρξε επιτέλους μια αντίδραση, έστω και δυσανάλογα μικρή σε σχέση με το μέγεθος και την αγριότητα της αντιμεταναστευτικής μανίας που έχει επικρατήσει σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου λόγου. Είναι για μας ιδιαίτερα σημαντική η μαζική συμμετοχή των ίδιων των μεταναστών στο συλλαλητήριο, η οποία μάλλον ήταν και η μαζικότερη στα χρονικά. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι ίσως να συνιστά το προοίμιο μιας καινούριας εποχής, όπου οι μετανάστες θα βγουν στο προσκήνιο δυναμικά, συλλογικά και οργανωμένα, απαιτώντας σεβασμό και ισότιμη μεταχείριση – εξέλιξη που το Φ.Μ.Κ. ευαγγελίζεται και επιδιώκει χρόνια τώρα με όλες του τις δυνάμεις.

Δυστυχώς οι συνθήκες στις οποίες γίνονται βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση, είναι πλέον οι χειρότερες δυνατές, κάτω δηλαδή από την αφόρητη πίεση της ανάγκης να αποκτήσουν οι μετανάστες/τριες ξανά υπόσταση ως άνθρωποι με αξιοπρέπεια, και να αποκρούσουν τα μαχαίρια των συμμοριτών νεοναζί. Φοβόμαστε ότι ο φασισμός που διαπερνάει πια το λόγο των ΜΜΕ καθώς και τις πρακτικές των αρχών, και ο οποίος νομιμοποιεί το δολοφονικό πογκρόμ των ναζιστών, είναι αδύνατο να αναχαιτιστεί από τις μεταναστευτικές κοινότητες – ακόμα κι αν απαντήσουν στο ίδιο επίπεδο βίας, όσο αυτός δεν συναντά ουσιαστική αντίσταση μέσα στους κόλπους της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας, όσο δεν εγείρει δημοκρατικά και ανθρωπιστικά αντανακλαστικά στους ντόπιους, όσο δεν ξυπνά μνήμες και δεν προκαλεί την ταξική αλληλεγγύη των ελλήνων συναδέλφων μας.

Μονάχα η συνειδητοποίηση του μεγέθους της απειλής που συνιστά ο φασιστικός εκτροχιασμός της Πολιτείας (και ενός τμήματος της κοινωνίας) για το σύνολο του κοινωνικού σώματος, μπορεί να αποτρέψει το απώτερο σχέδιο των εντεταλμένων ρατσιστών δολοφόνων: το λουτρό αίματος. Το γενικευμένο, αδιάκριτο και ανεξέλεγκτο λουτρό αίματος, το οποίο θα “δικαιολογήσει” την άρση και των τελευταίων αναστολών της τραπεζοκρατίας να επιβάλλει συνθήκες κόλασης για τον κόσμο της εργασίας – ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος ή θρησκείας. Να επιβάλλει με όρους δικτατορίας ένα φρικτό απαρτχάιντ σε βάρος του 99% των ξεζουμισμένων φτωχών, προς όφελος του 1% των υπερπλουσίων.

Εμείς, από την πλευρά μας, είμαστε έτοιμοι να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις προσπάθειες που καταβάλλει μέρος του μεταναστευτικού κόσμου να σταθεί όρθιο με συλλογικούς αγώνες και δομές αυτοοργανωμένης πάλης. Καλούμε όμως και την ελληνική κοινωνία, τους συναδέλφους, συμπολίτες, γείτονες και γονιούς των συμμαθητών των παιδιών μας, να δώσουν ένα τέλος σε αυτήν την αδικία. Να κλείσουν τα αυτιά τους στα κηρύγματα μίσους των εγκληματιών και μαφιόζων νεοχιτλερικών, καθώς και στις κραυγές των κατευθυνόμενων ΜΜΕ των ομίλων και των ελίτ. Τους καλούμε να διακρίνουν το πραγματικό νόημα όλης αυτής της υστερίας, που δεν είναι άλλο από το να στραφεί η οργή τους μακριά από τους πραγματικούς ενόχους της καταβαράθρωσης του επιπέδου της ζωής όλων μας, της καταλήστευσης του μόχθου μας και της αισχρής απαξίωσης της αξιοπρέπειάς μας.

About the Antifascist Antiracist rally on August 24 in Athens

The Migrants’ Forum of Crete welcomes the massive participation of immigrants in the Antifascist Antiracist rally on August 24 in Athens. It was perhaps the most joyous and hopeful news in this climate of ferocious terrorism, both paramilitary and institutional, that we experience. Ten thousand protesters, immigrants in their vast majority, stood up against the anti-immigrant frenzy, giving the first, essentially, dynamic response in the well orchestrated operation of slandering and depreciating the immigrant people as a whole, conducted by the state, the media and the extreme right-wing swarm on blogs and media social networking. The first organized opposition in the policy of physical extermination of immigrants, followed by members of extreme right-wing and neo-hitlerist (neo-nazi) gangs, which operate literally undisturbed on the “edge” of the aforementioned enterprise. The criminalization of our existence, that the aforementioned enterprise has resulted in, unfortunately “legalizes” those gangs and their followed policy.

While the immigrant communities experience the most fierce communicative and physical attack, it is encouraging that a part of them finally gave a response, albeit disproportionately small compared to the size and ferocity of the anti-immigant frenzy that has prevailed on every level of public discourse. For us, what especially counts is the massive participation at the rally of the migrants themselves, which was rather the most massive in recent history. We hope that it is perhaps the prelude to a new era, where immigrants will come to the fore dynamically and collectively organized, demanding respect and equal treatment – the evolution that F.M.K. evangelizes and pursues for years with all its strength.

Unfortunately the circumstances in which steps in this direction are made, are now the worst possible, i.e. under the unbearable pressure of the need to regain status as human beings with dignity, to ward off the knives of the neonazi gangsters. We fear that the fascism which now permeates through the media discourse as well as the policies of the authorities, and which legitimizes the nazi murderous pogrom, is impossible for the immigrant communities to stem –even if they respond on the same level of violence- as long as it does not raises democratic and humanitarian reflexes among the natives, as long as it does not awaken memories and does not cause the class solidarity of our greek colleagues.

Only awareness of the magnitude of the threat posed by the fascist derailment of the State (and of one section of the society) for the entire social body, can deter the ultimate plan of the commissioned racist murderers: the bloodbath. The generalized, indiscriminate and uncontrollable blood bath, which will “justify” the suspension of the remaining inhibitions of the bankers who rule this country. Their last inhibitions against imposing hell conditions for the people of labour – regardless of race, colour or religion. Against imposing, under dictatorship conditions, a horrible apartheid at the expense of the 99% of the society, consisting of the squeezed out have-nots, and for the benefit of the 1%, the super rich.

We, from our side, are ready to support with all our strength the efforts which part of the immigrant people makes to resist, efforts based on collective struggle and self-organized structures. But we also invite the greek society, colleagues, fellow citizens neighbors and parents of classmates of our children, to put an end to this injustice. To close their ears to the preaching hatred of the neohitlerist (neonazi) mobsters, as well as the cries of the guided media groups and the economic elites. We invite them to discern the true meaning of all this hysteria, which is no other than to turn their anger away from the real culprits of the precipitation of the living standards of all of us, of the plundering of our labor and of the shameful devaluation of our dignity.

Έχουμε φωνή, περηφάνεια, διεκδικήσεις. Και γυναίκες, και μετανάστριες. Στην Πλατεία της Αγοράς, Πέμπτη 8 του Μάρτη, στις 6:00μμ

8 Μάρτη – ημέρα της γυναίκας

Δεν γιορτάζουμε, ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

Οι αγώνες σε κάθε γωνιά της γης, μας δείχνουν το δρόμο.

Μας φωνάζουν ότι αν δεν παλέψουμε εμείς για τα δικαιώματα μας, δε θα το κάνει κανείς. Εμείς μαζί με όλες και όλους τους εργαζόμενους.

Ινές (Τυνησία) : «…σε κάθε χώρα αγωνίζονται για διαφορετικά πράγματα, γιατί είναι διαφορετικές οι συνθήκες. Όμως οι γυναίκες πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες, παντού. Δεν είμαστε κατώτερες, δεν είμαστε λιγότερες».

Ελχάμ (Μαρόκο) : «…εμείς οι μετανάστριες πρέπει να έχουμε χαρτιά. Να δουλεύουμε νόμιμα και αν δεν έχει δουλειά θα φύγουμε. Όπως αλλάζουν τόπο όλοι οι άνθρωποι που δεν μπορούν να ζήσουν στην πατρίδα τους».

Ανθούλα (Ελλάδα) : «…σ’ ένα κόσμο που θέλει να ελπίζει, δε χωράνε διακρίσεις. Παλεύουμε για το δικαίωμα τόσο στη ζωή, όσο και στ’ όνειρο».

Ναίμα (Μαρόκο) : «…να μπορούν οι γυναίκες να δουλεύουν σε κάθε δουλειά, γιατί και μπορούμε και θέλουμε».

Μίρα (Αλβανία) : «…οι γυναίκες ταλαιπωρούνται και κακοποιούνται πολύ, αλλά αυτά δε βγαίνουν προς τα έξω. Εγώ τα βλέπω, τα ζω κάθε μέρα. Έχουν μάθει όμως στην καταπίεση και για να αλλάξουν τα πράγματα πρέπει να πετάξουν από πάνω τους το φόβο, για να ζήσουν καλύτερα».

Μαργαρίτα (Βουλγαρία) : «…εργοδότες, γονείς, σύζυγοι, αναγκάζουν τις γυναίκες να είναι εξαρτημένες από αυτούς για να μην μπορούν να αντιδράσουν».

Ρούσσα (Ελλάδα) : «…τίποτα δεν είναι δεδομένο πια. Κανένα δικαίωμα. Αν δε νοιαστούμε, αν δεν πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, θα γυρίσουμε τρέχοντας στην εποχή που διεκδικούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα».

Φαχίμα (Μαρόκο) : «…οι γυναίκες περνάνε δύσκολα. Πολλές πρέπει να πάρουν άδεια από τον πατέρα τους για να πάνε σχολείο. Φοράνε ρούχα που δε θέλουν, κάνουν πράγματα που δεν τους αρέσουν, γιατί φοβούνται και για να κάνουν κάτι, πρέπει να το επιτρέψει ο μπαμπάς ή ο σύζυγος. Θέλουμε ελευθερία».

Έλενα (Αλβανία) : «…η ζωή μας αξίζει το ίδιο με όλων των άλλων. Να αγωνιστούμε ενάντια στην απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και πιο πολύ της γυναικείας».

Γυναίκες του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης από Μαρόκο, Ελλάδα, Τυνησία, Αλβανία, Βουλγαρία, στέλνουμε το μήνυμα μας. Να τιμήσουμε τους αγώνες του γυναικείου κινήματος με τη συνέχιση των αγώνων.

Πέμπτη 8 Μάρτη, 6:00μμ στην Αγορά

Ένας χρόνος από την απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας που ξεκινήσαμε στις 25 Γενάρη 2011, ο αγώνας μας για μια ζωή με αξιοπρέπεια, δουλειά και δικαιώματα συνεχίζεται. Είναι ένας αγώνας κοινός όλων των μεταναστών και μεταναστριών που ζουν σε

όλο και σκληρότερες συνθήκες. Όλων εκείνων που χωρίς χαρτιά και χωρίς δικαιώματα αντιμετωπίζουν σήμερα όχι μόνο τις συνέπειες κρίσης, αλλά και την ραγδαία ανάπτυξη του ρατσισμού, τις φασιστικές συμμορίες και τις επιχειρήσεις «σκούπα» της αστυνομίας.

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας, το αίτημά μας για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και μεταναστριών εργαζομένων βρίσκεται στο κέντρο του αγώνα και γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό τη στιγμή που η κοινωνία κλονίζεται από τη φτώχια και την ανεργία και χιλιάδες μετανάστες και ντόπιοι ωθούνται στην εξαθλίωση και τη στέρηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων στη σίτιση, τη στέγη και την ιατρική περίθαλψη.

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας, οι κατακτήσεις μας για το ανανεώσιμο καθεστώς «ανοχής» και το δικαίωμα ταξιδιού στις χώρες καταγωγής έχουν υλοποιηθεί, με συνεχή όμως προβλήματα και συχνά ταλαιπωρία για εμάς. Ο απαιτούμενος χρόνος παραμονής για τη νομιμοποίηση χωρίς προϋποθέσεις μειώθηκε από 12ετία σε 10ετία, παρότι η συμφωνία με την κυβέρνηση αφορούσε 8ετία. Αποτέλεσμα του αγώνα μας ήταν επίσης η μείωση των απαιτούμενων ενσήμων από 100 σε 60 για την έκδοση βιβλιάριου ασθενείας για όλους τους εργαζόμενους και από 200 σε 120 για την ετήσια ανανέωση της άδειας παραμονής των μεταναστών.

Ωστόσο, παρά την ρητή δέσμευση της κυβέρνησης στη συμφωνία του Μαρτίου, η χορήγηση Άδειας Εργασίας εξακολουθεί να εκκρεμεί για τους 300 πρώην απεργούς πείνας. Την ίδια στιγμή, η έκδοση νέων άδειών εργασίας έχει ουσιαστικά διακοπεί για όλους τους αιτούντες άσυλο, για χιλιάδες ανθρώπους που μαζί με εμάς αποκλείονται από την κανονική εργασία με ασφάλιση.

Το κίνημα αλληλεγγύης, που πέρσι άγγιξε πολλές χιλιάδες συμπολιτών μας και ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, είναι ο μόνος δρόμος για να προασπίσουμε τις κατακτήσεις του αγώνα μας. Ενημερώνουμε προς πάσα κατεύθυνση πως ο αγώνας που ξεκινήσαμε τον περασμένο Γενάρη θα συνεχιστεί μέχρι τόσο εμείς όσο και κάθε μετανάστης που ζει σ’ αυτή τη χώρα να αποκτήσει αυτονόητα δικαιώματα. Την ώρα που κάθε εργαζόμενος, άνεργος, νέος και συνταξιούχος πλήττεται από τα μνημόνια, τις απολύσεις και τα χαράτσια, ενώνουμε τη φωνή μας με κάθε ντόπιο και μετανάστη που αγωνίζεται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό, πρώην απεργοί πείνας μαζί με οργανώσεις αλληλεγγύης που τότε μας στήριξαν και συνεχίζουν να μας στηρίζουν, σας καλούμε:

– Την Παρασκευή 27 Γενάρη, στις 12 το μεσημέρι, σε συγκέντρωση στο Υπουργείο Εσωτερικών, Β. Σοφίας 15, με βασικό αίτημα τη χορήγηση άδειας εργασίας στους πρώην απεργούς πείνας μετανάστες και σε όλους και όλες τους μετανάστες και πρόσφυγες.

   
Πρωτοβουλία μεταναστών εργατών πρώην απεργών πείνας και οργανώσεων αλληλεγγύης

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ 300

Κλείνει σχεδόν ένας χρόνος από την έναρξη της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ένας αγώνας που κράτησε 44 μέρες και τέλειωσε με την κατάκτηση ανάμεσα στ’ άλλα και του δικαιώματος ταξιδιού στη χώρα τους.

Τον τελευταίο καιρό παρατηρείται μια προσπάθεια δημιουργίας προβλημάτων κατά την επιστροφή τους στην Ελλάδα, είτε στη χώρα καταγωγής τους με ευθύνη των ελληνικών προξενικών αρχών, είτε στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος από τις αστυνομικές υπηρεσίες ελέγχου εισόδου.
Αν η πρακτική αυτή των κρατικών αρχών συνιστά εκδικητική στάση και διακριτική μεταχείριση για τους 300 αγωνιστές της Υπατίας και του Ε.Κ. Θεσσαλονίκης, είναι απαράδεκτη και θα βρει απέναντί της όλον τον κόσμο της αλληλεγγύης που στήριξε τα δίκαια αιτήματα και βρέθηκε στο πλευρό των πρώην απεργών πείνας.

Απαιτούμε να αφεθούν ελεύθεροι οι άνθρωποι που ταλαιπωρούνται στα κρατητήρια, ενώ καταπατούνται αυτονόητα δικαιώματα τους. Τα δε κυκλώματα που εμπορεύονται τις ανάγκες των μεταναστών για αξιοπρεπή διαβίωση, στην Ελλάδα και τις γειτονικές χώρες, είναι γνωστά στις αρχές, και δεν μπορεί να αποτελούν άλλοθι για να φορτώνεται στις πλάτες των πρώην απεργών πείνας, η εγκληματική τους δραστηριότητα.

Όσο πλησιάζει η 25 Γενάρη, καλούμε όλον τον κόσμο που πύκνωσε τις γραμμές αλληλεγγύης τις μέρες εκείνες που δόθηκε ο μεγαλειώδης αγώνας της απεργίας, να δηλώσει παρών και πάλι, να ενώσει ξανά τη φωνή του, ενάντια σε κάθε αδικία απέναντι στους 300, αλλά και για την άμεση υλοποίηση και των τελευταίων δεσμεύσεων της κυβέρνησης προς αυτούς.

«Ο φασισμός δε θα σηκώσει κεφάλι. Είμαστε όλοι εδώ!»

Όσοι βρεθήκαμε την Παρασκευή 6/5 ανάμεσα σε αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους, σε αυτούς τους περήφανους αγωνιστές, νιώσαμε το μεγαλείο της ταξικής υπερηφάνειας και αλληλεγγύης, όπως εκφραζόταν ασταμάτητα και ακούραστα  επί δύο ώρες από τους 150 περίπου πρώην απεργούς που βρέθηκαν στους δρόμους των Χανίων, απαιτώντας την υλοποίηση όλων των συμφωνηθέντων με την κυβέρνηση.

Άλλοι τόσοι περίπου αλληλέγγυοι πολίτες ανταποκρίθηκαν στην κίνηση αυτή  των πρώην απεργών,  οι οποίοι επιβεβαίωσαν για ακόμη μια φορά «πως έχουν έρθει για να μείνουν» – και κυριολεκτικά αλλά και κινηματικά, ας μας επιτραπεί!

Τα γεγονότα της προηγούμενης μέρας φυσικά δεν θα μπορούσαν να επαναληφθούν και τα  φασιστοειδή που άρπαξαν  την ευκαιρία που τους πρόσφερε το ψεύτικο, διασπαστικό και προβοκατόρικο κάλεσμα μιας θλιβερής γκρούπας «αλληλέγγυων», κρύφτηκαν – και πάντα θα κρύβονται – μπροστά στη συλλογική παρουσία ενός υποκειμένου που μας μαθαίνει οργάνωση, αγώνα, αξιοπρέπεια.

Παρασκευή 6/5, 18:00 Πλατεία Αγοράς: Κινητοποίηση για την άμεση υλοποίηση των κυβερνητικών δεσμεύσεων που εκκρεμούν για τους 300

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χανιά, 3-5-2011

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών ανέδειξε την δυναμική που μπορούν να αποκτήσουν οργανωμένες προσπάθειες διεκδίκησης δικαιωμάτων, ακόμα και όταν αυτές (ή μήπως επειδή;) είναι ξεκάθαρα επιθετικές, ακόμα και όταν (ή μήπως επειδή;) αυτές προέρχονται από το πιο απαξιωμένο ταξικά και αδύναμο κομμάτι της κοινωνίας.

Πάνω από όλα όμως, η απεργία πείνας των 300 κατάφερε κατακτήσεις, απέσπασε δικαιώματα για τους ίδιους τους τριακόσιους, για άλλους μετανάστες, καθώς και για τους έλληνες συναδέλφους τους. Μιλάμε για το ειδικό καθεστώς παραμονής και εργασίας, με το οποίο βγήκαν από το σκοτάδι της «παρανομίας» οι ίδιοι οι πρώην απεργοί, και τις δεσμεύσεις για μείωση των ετών παραμονής που απαιτούνται για την πλήρη νομιμοποίηση των μεταναστών στην Ελλάδα, για την μείωση των ενσήμων που απαιτούνται για την ανανέωση της άδειας παραμονής, καθώς και εκείνων που χρειάζονται έλληνες και μετανάστες για να ασφαλιστούν.

Η νικηφόρα αυτή κατάληξη αποτελεί ντροπιαστική ήττα για την συντηρητική, ξενοφοβική και βαθύτατα αντεργατική οικονομική ελίτ και τους κολαούζους της, τα κάθε λογής ακροδεξιά και νεοφασιστικά φερέφωνα. Όπως όμως ήταν αναμενόμενο, με συντονισμένη και λυσσαλέα επίμονη καμπάνια συκοφαντούν αφενός τον αγώνα στην κοινή γνώμη, και πιέζουν αφετέρου προς την κατεύθυνση της μη υλοποίησης των δεσμεύσεων που ακόμη εκκρεμούν. Διαπιστώνουμε δυστυχώς ότι πράγματι έχουν κατορθώσει να αποτελούν το άλλοθι για την κωλυσιεργία του ενός εκ των τριών τομέων συνευθύνης για την πλήρη υλοποίηση των κυβερνητικών δεσμεύσεων, που είναι το υπουργείο Προ.Πο, ιδιαίτερα για ένα θέμα πολύ κρίσιμο για τους πρώην απεργούς πείνας: την άδεια εργασίας.

Για αυτό καλούμε τους μετανάστες και έλληνες συμπολίτες μας την Παρασκευή 6 του Μάη και ώρα 18:00 το απόγευμα στην Πλατεία της Αγοράς, σε μαζική συγκέντρωση και πορεία προς το αστυνομικό μέγαρο Χανίων, η οποία θα απαιτήσει την άμεση απάντηση του υπουργού Προ.Πο. για ένα σαφές χρονοδιάγραμμα της οριστικής υλοποίησης των συμφωνηθέντων κυβέρνησης και των 300.

Το ΦΜΚ για την απεργία πείνας των 300 – Μια πρώτη αποτίμηση

21 Μαρτίου 2011

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, το βάθος και η εμβέλειά της, δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί να αποτιμηθεί. Δεν προσφέρεται για εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων. Όχι τουλάχιστον με τα «παλιά» εργαλεία ανάλυσης που διαθέτουν οι κατακερματισμένες και εν πολλοίς ηττημένες πρωτοπορίες του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και που κι αυτά ευθύνονται για τη σημερινή εικόνα του. Εργαλεία που κουβαλάει στο δισάκι της κάθε ομάδα αντίστασης σ’ αυτή τη χώρα, προκειμένου να διαχειριστεί τις ήττες ή τις μικρές χαρές του κινήματος. Από αυτή την άποψη κάθε πρόωρη αποτίμηση, βασισμένη σε τέτοια εργαλεία, μόνο να θολώσει μπορεί την αλήθεια, μόνο να κουκουλώσει μπορεί, τις διαχωριστικές γραμμές που ανέδειξε ολοκάθαρα αυτός ο αγώνας.

Και εξηγούμαστε. Βγήκαν, βγαίνουν και θα βγουν εκατοντάδες κείμενα απολογισμού, ρεβανσισμού, συνέπειας και επιβεβαίωσης. Η νίκη, μικρή ή μεγάλη, είχε πάντα πολλούς πατεράδες. Ελάχιστοι όμως θα παραδεχτούν ότι αυτό που αναδείχτηκε εδώ, δεν ήταν η υπεροχή της αριστερής πρότασης απέναντι σε κείνη των αναρχικών και αντίστροφα. Δεν ήταν χρησιμότητα μιας «ακηδεμόνευτης εκπροσώπησης» απέναντι στην αρετή του «αδιαμεσολάβητου» και άλλα τέτοια ωραία και καλοδιατυπωμένα. Όχι επειδή δεν έχουν όλα αυτά την αξία τους και τη σημειολογία που αναδύουν μέσα στα κοινωνικά κινήματα χειραφέτησης και απελευθέρωσης, αλλά απλά επειδή ήταν λυμένα πριν ακόμα εκληφθούν ως προβλήματα για τους διάφορους καλοπροαίρετους ή μη αποτιμητές.

Ήταν λυμένα, όταν με συλλογικές διαδικασίες αυτοοργάνωσης, το ίδιο το υποκείμενο της εκμετάλλευσης, σχεδίασε και υλοποίησε ένα σκληρό αγώνα, σε κεντρική αντιπαράθεση με όλους τους πολιτικούς, ιδεολογικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους και απέναντι σε καθολικές και διαχρονικές επιλογές εκμετάλλευσης και διαχείρισης του εργατικού δυναμικού, από το κεφάλαιο και την εργοδοσία στην Ελλάδα. Ήταν λυμένα ήδη, όταν τολμούσαν να ξεκινήσουν μια ανυποχώρητη μάχη, μέσα σε ένα δυσμενές περιβάλλον και με αποτρεπτικούς συσχετισμούς, χωρίς αυτό να απορρέει από την ανάγκη απάντησης σε κάποια μέτρα της κυβέρνησης. Χωρίς να αμύνονται απέναντι σε μια νέα επίθεση. Από το πουθενά δηλαδή, όπως θα έλεγε ένας «ανυποψίαστος, φιλήσυχος πολίτης», εθισμένος στο να κατονομάζει ως φυσιολογική, την άγρια καθημερινή εκμετάλλευση. Και νίκησαν… Ο ανυποχώρητος αγώνας τους, γονάτισε ό,τι και όποιον φάνταζε ως αντίπαλος. Εν ολίγοις ήταν λυμένα, όταν μια ολόκληρη μεταναστευτική κοινότητα (η βορειοαφρικανική) βροντοφώναξε αδιαμεσολάβητα «φτάνει πια» και μια άλλη αυτοοργανωμένη μεταναστευτική συλλογικότητα (το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης) ανέλαβε να μετατρέψει αυτή τη συσσωρευμένη αγωνιστική ενέργεια σε κεντρικό πολιτικό αγώνα. Η μεγάλη συνεισφορά της αλληλεγγύης ήταν να κρατήσει ανοιχτό το δρόμο του αγώνα. Να εξασφαλίσει τον χώρο και τον χρόνο που χρειάζονταν. Να μοχθήσει για να τον προστατεύσει και να τον διαδώσει. Να αποκαλύψει τους συκοφάντες του. Να χαρεί στο τέλος με τη νίκη, που ήταν και δική της. Να ένας λόγος για να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί. Να γιατί είμαστε όλοι νικητές.

Δεν ήταν μια νίκη των διαπολιτισμικών ιδεών ή του αντιρατσιστικού και φιλομεταναστευτικού ρεύματος στην Ελλάδα. Ήταν μια εξαιρετική απάντηση του απαξιωμένου (από το παραπάνω ρεύμα) μεταναστευτικού κινήματος. Του εργατικού κινήματος εν γένει (παρά την εκκωφαντική σιωπή και απουσία της ντόπιας εκδοχής του).

Οι 44 μέρες σκληρού αγώνα, 300 εργατών μεταναστών απεργών πείνας, εκατοντάδων αλληλέγγυων, χιλιάδων υποστηρικτών, με δεκάδες δράσεις από τη μια άκρη της γης στην άλλη, με υπογραφές στήριξης, ομάδων, συλλογικοτήτων, καλλιτεχνών, πανεπιστημιακών, γνωστών και άγνωστων ανθρώπων, δημιούργησαν ένα ρήγμα.

Ρήγμα στη διαμορφωμένη εικόνα του μετανάστη. Η μέχρι χθες εικόνα που ήθελε το μετανάστη εγκληματία, φουκαρά, αναξιοπαθούντα, μάρτυρα, παράνομο και «εξωτικό φρούτο» που μπορεί ενίοτε να διασκεδάζει και να ταΐζει κάθε φιλάνθρωπο και ανεκτικό έλληνα, ηττήθηκε, από την εικόνα του εργάτη μετανάστη που διεκδικεί το δίκιο του, που στέκεται με επιμονή και αξιοπρέπεια, απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση του συντηρητισμού, των ΜΜΕ, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Ρήγμα στον αυταρχισμό της εποχής του μνημονίου. Η πολιτική της λιτότητας, η προσπάθεια της συνενοχής για την οικονομική κατάσταση, η ενοχοποίηση της διεκδίκησης, η λογική των σκυμμένων κεφαλιών, ηττήθηκαν από τη νικηφόρα κατάληξη του αγώνα, από τη διαχωριστική γραμμή που μπήκε ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας από τη μια και της εκμετάλλευσης από την άλλη, από το ότι αναδείχτηκαν οι πραγματικές αιτίες της μετανάστευσης.

Ρήγμα στους μονοδιάστατους αγώνες. Με αυτόν τον αγώνα που ξεκίνησε από τους μετανάστες, αγκαλιάστηκε από την αλληλεγγύη ελλήνων και μεταναστών, συνέδεσε το μεταναστευτικό με το εργατικό και το κίνημα αλληλεγγύης και αποκόμισε αποτελέσματα και οφέλη για όλη την εργατική τάξη, ντόπια και μεταναστευτική.

Οι απόψεις που έλεγαν πως τώρα δεν είναι ώρα γιατί οι συνθήκες, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, είναι δύσκολες, εκείνες που δεν εμπιστεύονταν τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, εκείνες που διαφωνούσαν με τη μορφή πάλης και όσες τώρα στέκονται εχθρικά στο αποτέλεσμα, έκαναν το συνηθισμένο λάθος. Έδωσαν και δίνουν επιχειρήματα στους εχθρούς του αγώνα – εν είδει αυτοεκπληρούμενης προφητείας – να πολεμήσουν, να διαστρεβλώσουν, να συκοφαντήσουν.

Οι απόψεις για ανήθικους διαμεσολαβητές ή κακούς διαπραγματευτές, το μόνο που προσφέρουν είναι να δηλητηριάζουν τους αγωνιστές, να μην επιτρέπουν στους ανθρώπους που με αυταπάρνηση και πίστη κατάφεραν μια πολύ σημαντική νίκη, ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και να μεταφέρουν το μήνυμα της.

Ούτε οι απεργοί, ούτε εμείς, ούτε οι αλληλέγγυοι είμαστε επαγγελματίες αγωνιστές, και ούτε θέλουμε να γίνουμε. Θέλουμε να ζούμε τους αγώνες και να βγαίνουμε από αυτούς, με ψηλά το κεφάλι.

Όσον αφορά στο υποκείμενο αυτού του αγώνα, τους μετανάστες, μπόρεσαν να αντιληφθούν και να χαρτογραφήσουν τις πολιτικές δυνάμεις και δυναμικές στην Ελλάδα και να τις κατατάξουν βιωματικά σε φίλιες, εχθρικές και αδιάφορες.

Γι’ αυτό και η πιο ευδιάκριτη διαχωριστική γραμμή αυτού του αγώνα, δεν ήταν ανάμεσα σε καλές ή κακές οργανώσεις αλληλεγγύης, συνεπείς ή ενδοτικές αντιλήψεις, αλλά ήταν η γραμμή που χώριζε ανθρώπους και συλλογικά αντανακλαστικά. Αυτούς που ήταν μέσα σε ένα πραγματικό (και όχι συμβολικό, μετά από πολύ καιρό) αγώνα, ως μη διαπραγματεύσιμη επιλογή, και εκείνους που από την αρχή και με ιδιοτέλεια φιλοτεχνούσαν το προφίλ τους, για κάθε περίσταση, νίκη ή ήττα. Γνωρίζοντας ότι οι μόνοι αγώνες που είναι χαμένοι, είναι εκείνοι που δεν γίνονται, αλλά και χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι δεν κάναμε λάθη ή επί μέρους λάθος εκτιμήσεις σε όλη αυτή την μεγαλειώδη μάχη, είμαστε σίγουροι για ένα πράγμα : Κάθε φιλάρεσκη και εκ των υστέρων κριτική, απ’ όπου κι αν προέρχεται, απλά αποδεικνύει τα παραπάνω, συνεπικουρούμενα από την εγγενή μιζέρια, μικρομεγαλισμό και ηττοπάθεια των εμπνευστών της.

Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, που βρέθηκε μέσα σ’ αυτόν τον αγώνα από την αρχή του, τέσσερις μήνες πριν αρχίσει η απεργία και θα παραμείνει εκεί, μέχρι να υλοποιηθεί και ολοκληρωθεί και η τελευταία πτυχή των κατακτήσεων των 300 μεταναστών απεργών πείνας, χαιρετίζει όλους αυτούς τους γνωστούς και άγνωστους σε μας, αγωνιστές της αλληλεγγύης και της νίκης. Τους εκατοντάδες που διέθεσαν τη δύναμη και το χρόνο τους στις απεργιακές ανάγκες στην Νομική, την Υπατία και το Ε.Κ. Θεσσαλονίκης. Τους εκατοντάδες αλληλέγγυους που βρέθηκαν στα ασθενοφόρα και σε 24ωρη βάση στα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τους χιλιάδες που διαδήλωσαν στους δρόμους όλης της χώρας, που οργάνωσαν τις καταλήψεις και τις δράσεις αλληλεγγύης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Όλους εκείνους, αναγνωρίσιμους ή μη, που πάλεψαν για μια ανακοίνωση στήριξης του φορέα που συμμετέχουν, εκείνους που ενίσχυσαν οικονομικά και ηθικά τον αξέχαστο αυτό αγώνα. Τέλος όλους αυτούς που έστω και με ένα χαμόγελο χαράς, ένιωσαν αυτή την νίκη να είναι και δική τους, το απόγευμα της 9ης Μαρτίου.

Το καθήκον όλου του μεταναστευτικού, αντιρατσιστικού, εργατικού και ελευθεριακού κινήματος στο εξής, είναι να διαμορφώσει τις απαραίτητες νέες δομές, ώστε πιο οργανωμένα, πιο μαζικά, πιο δυναμικά να συνεχίσει να υποδέχεται ή να οργανώνει νέους αγώνες, για μεγαλύτερα ρήγματα, για νέες κατακτήσεις.

Η δικαίωση των 300 μεταναστών, ελπίδα για όλη την κοινωνία

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ -ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

 

Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη, 12/3/2011

 

Στις 9-3-11 σταμάτησε η απεργία πείνας των 300 εργατών μεταναστών, που είχε ξεκινήσει στις 25-1-11. Μετά από 44 μέρες σκληρής απεργίας πείνας, τερματίστηκε ένας αγώνας που δόθηκε με επιμονή και αξιοπρέπεια.

Η νίκη που επιτεύχθηκε από τους 300 εργάτες μετανάστες και όλο το κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε αυτές τις 44 μέρες, αποτελεί νίκη όλης της εργατικής τάξης, μεταναστών και ελλήνων. Από την αρχή άλλωστε ήταν διατυπωμένο πως ο αγώνας αφορά σε όλους τους εργαζόμενους.

Από τη μια άκρη της γης ως την άλλη, οι αγώνες που δίνονται αποτελούν παρακαταθήκη για τους επόμενους. Ανοίγουν δρόμους για νέες κατακτήσεις. Δημιουργούν υποδομές για να είναι στην πρώτη γραμμή του κινήματος το πολιτικό υποκείμενο του αγώνα.

Ήταν μια μεγάλη νίκη γιατί το μεταναστευτικό θέμα τέθηκε στην πρώτη γραμμή του πολιτικού σκηνικού, γιατί ικανοποιήθηκαν σ’ ένα βαθμό τα αιτήματα των απεργών και γιατί ο αγώνας που ξεκίνησε θα συνεχιστεί με νέες καλύτερες προϋποθέσεις, για μεγαλύτερες νίκες.

Είμαστε βαθιά υπερήφανοι που σταθήκαμε δίπλα σ’ αυτόν τον αγώνα από την αρχή και θα συνεχίσουμε αταλάντευτα να είμαστε μαζί με τους έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους στις διεκδικήσεις για τα δικαιώματα μας στη δουλειά και τη ζωή.

 

Καλούμε όλο τον κόσμο να συμμετέχει στις εκδηλώσεις αποχώρησης των 300 ηρώων από Αθήνα και Θεσσαλονίκη και υποδοχής τους στα Χανιά. Την Δευτέρα 14/3 αναχωρούν οι αγωνιστές της Υπατίας και καλούνται αποχαιρετιστήριες συγκεντρώσεις στις 5:00 και 7:00 το απόγευμα, σε Υπατία και στο λιμάνι του Πειραιά (πύλη Αγίου Διονυσίου) αντίστοιχα. Καλούμε ιδιαιτέρως την χανιώτικη κοινωνία να τους υποδεχθεί στη Σούδα την επομένη, Τρίτη 15/3, 6:00 το πρωί. Για τους 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης διοργανώνεται αποχαιρετιστήριο γλέντι την Τετάρτη 16/3 – πριν την αναχώρησή τους για Αθήνα. Στα Χανιά θα έχουμε την τιμή και χαρά να τους υποδεχθούμε τα ξημερώματα του Σαββάτου, 19/3, με την άφιξή τους στο λιμάνι της Σούδας.