Category Archives: Uncategorized

Το τραύμα εδώ

 Τι καθιστά τους πρόσφυγες ευάλωτους από την άποψη της ψυχικής υγείας;  Είναι τα όσο τράβηξαν μέχρι να έρθουν εδώ, ή τα όσα τραβάνε εδώ;  Αν κανείς αναζητήσει τον κυρίαρχο λόγο σχετικά με τις ψυχικές συνέπειες της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, θα διαπιστώσει μια διαρκή διολίσθηση από την παρούσα συνθήκη προς «όλα εκείνα» τα οποία οι μετανάστες και οι πρόσφυγες τράβηξαν «εκεί», στις χώρες καταγωγής, και «μέχρι εδώ», στο δύσκολο ταξίδι.  Η έμφαση πέφτει στις συνέπειες που έχει για την κατάστασή τους «εδώ» το τραυματικό και παρελθοντικό «εκεί».  Το τραύμα εκδηλώνεται μεν «εδώ», αλλά κατά κύριο λόγο, προκλήθηκε, συνέβη «αλλού».   Ο λόγος των κινημάτων και των δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένου του επιστημονικού λόγου που στηρίζει, μπορεί να προσπαθεί να ακουστεί, να αναφερθεί στην ιστορία του πρόσφυγα προκειμένου να αρθρώσει ένα «εδώ και τώρα» για την κατάσταση του.  Βλέποντας, όμως, πώς αποτυπώνεται το ζήτημα συνολικά, τα κυρίαρχα ενδιαφέροντα της επιστήμης φαίνεται να είναι «αλλού», στο «πριν» την μετανάστευση, στις χώρες καταγωγής, εκεί που οι άνθρωποι φορτώνονται διάφορους βακίλους «εξαφανισμένων»  μολυσματικών νόσων όπως και ψυχικά τραύματα, και όχι στο «εδώ», που είναι το «εδώ, σε μας», δίπλα μας κακοποιούνται, φυλακίζονται, εξευτελίζονται, σκοτώνονται.

Το «εδώ» του τραύματος.  Ένας άνθρωπος φτάνει σε μια νέα ήπειρο με το όνειρο να ξεφύγει από τον εφιάλτη.  Στη νέα ήπειρο δε ρωτούν για το όνειρο, ρωτούν για τον εφιάλτη.   Οι λόγοι για τους οποίους οι πρόσφυγες φεύγουν από τους τόπους τους, οι εμπειρίες τους «εκεί» και «μέχρι εδώ»  – πόλεμος, βασανιστήρια και σωματική βία, σεξουαλική κακοποίηση, φτώχεια, απομάκρυνση από οικείους, οι κίνδυνοι του ταξιδιού κ.λπ. – διερευνούνται από τη σκοπιά της ψυχικής υγείας ως «στρεσογόνοι παράγοντες» και «παράγοντες επικινδυνότητας», οι οποίοι μπορούν, αργότερα, δηλαδή: «εδώ», να οδηγήσουν στην εκδήλωση κατάθλιψης, διαταραχής μετατραυματικού στρες[1], ή άλλης ψυχικής νόσου.   Είναι, πάντως, η «προ-μεταναστευτική» φάση της ζωής του πρόσφυγα και η ψυχική της επίπτωση που έχουν βαρύτητα κι από πίσω τους την περισσότερη έρευνα, καθώς με αναφορά και σε αυτές γίνεται η κρίση των αιτημάτων ασύλου (screening).   Ακόμα και σε χώρες που συζητούν ή και τηρούν στοιχειώδη μέτρα και κριτήρια πρόσβασης, το «εδώ»  (δηλαδή, η ίδια εμπειρία της κράτησης, της αναζήτησης του ασύλου και όλες οι κακουχίες στη χώρα υποδοχής) πάντα παραμένει σχετικά παραμέλημένο και υποερευνημένο.  Ο λόγος είναι κύρια πολιτικός και ιδεολογικός: το τραύμα του «εκεί» και του «πριν» πρέπει να υπερσκελίζει, να επισκιάζει το τραύμα του «εδώ» και του «τώρα».  Για να καλύψει κανείς την κόλαση του «εδώ», χρειάζεσαι μιαν άλλη (ψυχολογιοποιημένη, αισθητικοποιημένη, ατομικά κατανεμημένη και εξονυχιστικά ψαγμένη) κόλαση του «εκεί».   Ο ψυχισμός του πρόσφυγα πρέπει να εργαλειοποιείται πολλαπλώς, όπως κάθε τι που «φέρνει»: τη ζωή του ως εργατική δύναμη, την διαφορετικότητά του ως απειλή.  Ο ψυχισμός του ειδικά να γίνεται ένας φορέας αποδείξεων (evidence) για το δίκαιο (το «εξαναγκασμένο», το δικαιολογημένο, το αιτιολογημένο, το τεκμηριωμένο…) της προσφυγιάς και του αιτήματος.  Οι έρευνες που εστιάζουν στην «προ-μεταναστευτική εμπειρία» μπορεί να εξυπηρετούν με αντιφατικό τρόπο τόσο την προστασία των προσφύγων όσο και μιαν εξειδίκευση στην απάνθρωπη διαλογή ανθρώπων, του «ποιος λέει την αλήθεια» και ποιος απλά προσπαθεί «να τη βολέψει».   Αλλά έτσι γίνεται παράλληλα ο ψυχισμός του πρόσφυγα ένα πεδίο ανομολόγητης εφαρμογής και εξοικείωσης των ανθρώπων με ψυχικούς συμψηφισμούς.   Το τι υφίσταται κανείς «εδώ» οπωσδήποτε δε συγκρίνεται με αυτά που υπέστη «εκεί» (διότι αν καταλήξει να συγκρίνεται, τότε «ποιος ο λόγος» κανείς να – αναλάβει το ρίσκο να – μεταναστεύσει; …λένε όσοι δε χρειάστηκε ποτέ να μεταναστεύσουν…)

Στο βεβιασμένα ενοποιημένο πεδίο της «ψυχικής υγείας των προσφύγων», η παραμέληση του τραύματος του «εδώ», ή ακόμα και η σύμφυρση των συνεπειών του «εκεί» με τις συνέπειες του «εδώ» [2]  ασκεί μια πολιτική και ιδεολογική λειτουργία, που κάνει το «εδώ» σε σχέση με το «εκεί» να ωχριά, να φαντάζει λίγο-πολύ… irrelevant.  Άλλωστε, ο πρόσφυγας εξυπηρετεί το να είναι τοποθετημένος ψυχικά «εκεί», μακριά, στον τόπο και την εμπειρία της καταγωγής του: η διερεύνηση της «προ-μεταναστευτικής» εμπειρίας πολύ εύκολα εκπίπτει σε ένα είδος «ψυχικού επαναπατρισμού», για να το θέσουμε έτσι.    Μέσα σε αυτές τις γραμμές, ακόμα και το αντίρροπο «εδώ και τώρα» της αλληλεγγύης ή της θεραπείας είναι αντιφατικό, μπορεί εύκολα να εκπέσει σε ένα είδος διαγραφής/παραγραφής του παρελθόντος, να μετατραπεί σε προσήλωση απόγνωσης στο άχρονο και αποπλαισιωμένο παρόν, όπου δεν υπάρχει πολιτική, κοινωνία, ευθύνη, μέλλον, παρά μόνο διαχείριση.   Αυτός φαίνεται να είναι ο ψυχικός χρόνος στον οποίο εξουδετερώνεται ο πρόσφυγας ως υποκείμενο: ένα εκκρεμές μετεωριζόμενο από ένα καθοριστικό και καταστροφικό «πριν» προς ένα «τώρα» της άμεσης και στοιχειώδους επιβίωσης.   Είναι κι αυτός ένας τρόπος με τον οποίο μια συνοριακή γραμμή χαράσσεται ανάμεσα στο «εκεί» και το «εδώ», η οποία μονώνει από τις ευθύνες για την καταστροφή και των δύο: αυτό που συνέβη «εκεί» στους πρόσφυγες δεν έχει να κάνει με τους ίδιους τους πρωτοκοσμικούς, κι αυτό που τους συμβαίνει «εδώ» είναι σίγουρα προτιμότερο, όσο άσχημο κι αν είναι.

Το τραύμα του «εδώ».  Αν κανείς αναζητήσει πιο εστιασμένα τον επιστημονικό λόγο σχετικά με το «εδώ» της εμπειρίας των προσφύγων, θα βρει ότι πολύ περιθωριακά, αναζητεί διέξοδο η δραματική όσο και αυτονόητη αλήθεια:  η εμπειρία των προσφύγων και των μεταναστών «εδώ» είναι από μόνη της καταστροφική ψυχικά.

  • Η κράτηση, η μακρά και αδιέξοδη διαδικασία ασύλου, το επισφαλές καθεστώς γενικά, και οι περισσότερες εμπειρίες στο νέο τόπο ζωής,  έχουν τρομακτικές επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, και μάλιστα μια δυναμική πρόκλησης ψυχοπαθολογίας ανεξάρτητη από το τι έχει υποστεί ο πρόσφυγας «εκεί» και «μέχρι να έρθει εδώ»[3].

Μια όχι-και-τόσο απαραίτητη, αλλά εν πάση περιπτώσει καλοδεχούμενη διαβεβαίωση, ότι τα όσο τραβάνε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες «εδώ» φτάνουν και περισσεύουν για να καταθλίψουν και να τρελάνουν κάποιον.   Ότι η κράτηση και η επισφάλεια δεν είναι ψυχικά καταστροφικές επειδή την υφίστανται ψυχικά ασθενείς ή ψυχικά επιβαρυμένοι άνθρωποι, αλλά η κράτηση και η επισφάλεια είναι παράγοντες που αρκούν να οδηγήσουν σε ψυχοπαθολογία.  Μια συστηματική επισκόπηση σε περιοδικό κύρους[4], πριν μερικά χρόνια, από την οποία αντλούμε, έκανε λόγο για ένα πεδίο έρευνας «στα σπάργανα»  με μεγάλες δυσκολίες πρόσβασης σε δεδομένα, σε ένα «έντονα πολιτικοποιημένο πλαίσιο».   Ας σημειώσουμε ακόμη δυο σημεία από τη μελέτη, για τα οποία σημεία, ασφαλώς, όπως και για κάθε τι άλλο, σημειώνεται ότι απαιτείται περισσότερη έρευνα (η οποία για να γίνει, ασφαλώς, απαιτείται ανεμπόδιστη πρόσβαση!):

  • Στα παιδιά και τους εφήβους η κράτηση προκαλεί και αναπτυξιακά, συμπεριφορικά και γνωστικά πρόβληματα επιπροσθέτως προς την ψυχική επιβάρυνση ή παθολογία.
  • Οι ψυχολογικά επιβαρυντικές συνέπειες της κράτησης επιμένουν για χρόνια μετά το τέλος αυτής.
  • Ορισμένες εκδηλώσεις τραυματικού άγχους στους υπό κράτηση μετανάστες και πρόσφυγες, μπορεί να είναι πρόδρομες αντιδράσεις στα όσα ξέρουν οι πρόσφυγες ότι θα αντιμετωπίσουν αργότερα, μετά το πέρας της κράτησής τους, «ελεύθεροι» πια, στους δρόμους, στις υπηρεσίες και στους χώρους εργασίας της χώρας που τους κρατά εκείνη τη στιγμή δέσμιους.

Το τελευταίο σημείο εισάγει το «μετά».  Δεν είναι το «μετά» ως χρόνος εκδήλωσης των συνεπειών ενός τετελεσμένου τραυματικού γεγονότος, είναι το «μετά» της ανασφάλειας για ένα μέλλον γεμάτο ορατές κι αδιόρατες αντιξοότητες.  Είναι το «μετά» της απόγνωσης, αλλά και το «μετά» της ελπίδας και του αγώνα.  Είναι το «μετά» που αφορά τον κάθε άνθρωπο, ως μια άρρηκτη ενότητα στο χρόνο και το χώρο που είναι η ζωή του, χωρίς συνοριακές γραμμές.  Οπωσδήποτε, αυτό το «μετά» δεν αφορά το κύριο ρεύμα της επιστήμης, το οποίο ανίκανο να συλλάβει αυτές τις διαστάσεις, δεν έρχεται «μετά» αλλά πάντα αργά, για να διαπιστώσει, να τυποποιήσει, να συμμαζέψει, ή έστω να προδιαγράψει (πρόγνωση) ένα ζοφερό μέλλον το οποίο θα επιχειρήσει ίσως να προλάβει (πρόληψη), σε ανάλογες περιπτώσεις – όχι, όμως, να συντελέσει στο ριζικό μετασχηματισμό του[5].

Και στην Ελλάδα; Στη χώρα που έχει λίγο ως πολύ ανεχθεί το Φαρμακονήσι, στη χώρα της «επ’ αόριστον» κράτησης, η ψυχική υγεία των προσφύγων μοιάζει με θύμα της μοίρας, με χρόνιο πάσχοντα, τρόφιμο ιδρύματος ξεχασμένο πολύ χαμηλά στις προτεραιότητες.   Αναμενόμενο (δηλαδή, απάνθρωπο) όταν όλες οι αναφορές του κόσμου για το τι έχουν περάσει οι πρόσφυγες που έρχονται εδώ δε φαίνεται να φτάνουν να τεκμηριώσουν ότι έχουν το δικαίωμα σε μια στοιχειωδώς καλύτερη ζωή… ακριβώς εδώ ή όπου θέλουν να πάνε.   Δε φτάνουν να «πείσουν» ότι δεν αξίζει σε κανέναν να περνάνε αυτά που περνάνε, γιατί ακόμα κι αν αποφύγουν τη σωματική βία ή τον εγκλεισμό, το άγχος, η απαξίωση, η εκμετάλλευση και η στέρηση που υφίστανται εδώ είναι ψυχικά καταστροφικές εμπειρίες.  Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, η κόλαση του «εκεί», η αναφορά στους πολέμους και τη δυστυχία που άφησαν πίσω οι πρόσφυγες, δε φτάνει να συγκινήσει, να καταλύσει αλλαγές,  δεν αξιοποιείται καν προσχηματικά και υποκριτικά για τον εξωραϊσμό του καθεστώτος εξαίρεσης με το άνοιγμα μιας συζήτησης σχετικά με το ποιοι δικαιούνται και πως την προστασία[6].  Εδώ κανόνες είναι οι βαθμοί της αυθαιρεσίας.   Εδώ δε χρειάζεται μια κόλαση για να συγκαλύψει μιαν άλλη κόλαση.   Η απόλυτη αθλιότητα μπορεί να μένει για καιρό σε κοινή θέα, λίγο έξω ή λίγο πιο βαθιά στις πόλεις.  Για πόσο καιρό, αυτό εξαρτάται από μας…

Ένας ψυχολόγος, μέλος του Φόρουμ

    [1] Σύμφωνα με τα όσα λέμε σε αυτό το κείμενο, αυτή η διαταραχή θα έπρεπε να ονομαστεί στην περίπτωση των προσφύγων ως «Εκεί-τραυματικό» στρες, καθώς οι μετανάστες παθαίνουν το τραύμα εκεί, πάντα εκεί, μακριά…

[2] Όπως λ.χ. όταν οι κακουχίες στη χώρα υποδοχής και κλινικής εξέτασης του πρόσφυγα συνεκτιμώνται και θεωρούνται ότι τρόπον τινά συντελούν ή «συν-εγκαθιστούν» ή καταλύουν την εμφάνιση ψυχοπαθολογίας, της οποίας, όμως, το  «έδαφος» εμφάνισης είναι το «προ-μεταναστευτικό» ιστορικό.

[3] Η έρευνα που συνήθως αναφέρεται έγινε στην Αυστραλία: Steel, Z., Silove, D., Brooks, R., Momartin, S., Alzuhairi, B., & Susljik, I. N. A. (2006). Impact of immigration detention and temporary protection on the mental health of refugees. The british journal of psychiatry188(1), 58-64.

[4] Robjant, K., Hassan, R., & Katona, C. (2009). Mental health implications of detaining asylum seekers: systematic review. The british journal of psychiatry,194(4), 306-312.

[5] Ας ελπίσουμε ότι θα μπορέσουμε μια μέρα να σκεφτούμε την ψυχική υγεία από τη σκοπιά μιας τέτοιας χρονικότητας : «Οι ίδιες οι άκαμπτες γραμμές διαίρεσης ανάμεσα στο μέλλον και το παρελθόν καταρρέουν, το μέλλον που δεν έγινε ποτέ γίνεται ορατό μέσα στο παρελθόν, σ’ ένα παρελθόν γδικιωμένο, που δεν αφήνεται άκληρο, αλλά μεσολαβείται και εκπληρωνεται στο μέλλον».  Ernst Bloch, The Principle of Hope. Introduction.  http://www.marxists.org/archive/bloch/hope/introduction.htm

[6] Μια συζήτηση «κριτηρίων» που γνωρίζουμε πως μπορεί να μην είναι άλλο από «τακτική αποτροπής» με νομικο-επιστημονικό περίβλημα, αλλά που θα επιτρέψει έστω στη φωνή των πνιγμένων κάπου να ακουστεί, για να το θέσουμε με αυτόν τον ανατριχιαστικό τρόπο.   Και κείνο που εδώ μας ενδιαφέρει δεν είναι να αιτηθούμε ή να συμβάλλουμε σε μια τέτοια συζήτηση, αλλά να επισημάνουμε την απουσία της ως σύμπτωμα μιας ακραίας σήψης, ως πολιτικό και όχι ως τεχνικό ζήτημα.

Advertisements

Hasta La Victoria Siempre !!!

Border Crossing

Παλιές μαντινάδες για τον αγωνιζόμενο άνθρωπο.


Ευτυχώς, εμείς, το βλέπουμε αλλιώς…

Στις όχθες του Έβρου…

«πτώματα»

«μετανάστες»

«σύνορα»

Απλώς λέξεις δίπλα σε άλλες που σχηματίζουν προτάσεις…. Απλώς είδηση δίπλα σε άλλες ειδήσεις…

http://www.babylonia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1598%3A-16————&catid=117%3Ametanastesgenika&lang=el

Σίγουρα μια μέρα η Ιστορία θα είναι αμείλικτη για την Ευρώπη-Φρούριο του 21ου αιώνα. Όπως είναι σήμερα για την δουλοκτησία στον «Νέο Κόσμο» του 16ου αιώνα, για τον φασισμό στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, για το απαρτχάιντ στην Ν.Αφρική του β’ μισού του 20ου αιώνα. Η Ιστορία δεν αναγνωρίζει σε εκείνες τις κοινωνίες ελαφρυντικά, ούτε «διαβαθμισμένες» ατομικές ευθύνες. Η Δυτική καπιταλιστική κοινωνία θα είναι κάποτε συλλογικά υπόλογη για τα εγκλήματά της απέναντι στους πρόσφυγες. Μέχρι τότε όμως, και για να έρθει αυτή μέρα, οι κολασμένοι αυτής της Γης δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν από το να οργανωθούν και να σπάσουν τις αλυσίδες τους.

At Evro’s riverside…

«Corpses»


«Migrants»


«Borders»


They are just words next to others, forming phrases …. Just news next to others…

http://www.babylonia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1598%3A-16————&catid=117%3Ametanastesgenika&lang=el

Undoubtedly, a day will come that history will be relentless judging the 21st century’s Europe-Fortress. As it stands now towards slavery of the «New World» during the 16th century, towards fascism in mid-war-ages Europe, towards the apartheid in South Africa during the second half of the 20th century. History does not accept excuses for those societies, nor allocates shared individual responsibilities. Western capitalistic society will in total be liable to its crimes against refugees. Until then, however, and in order to see this day coming, the damned of the Earth have nothing left to do but to be self-organized and break their chains

Επίθεση με μολότωφ σε σπίτι μεταναστών στο κέντρο της πόλης

26-5-2010 – Ανακοίνωση

Δευτέρα προς Τρίτη κατά τις 2.00 μετά τα μεσάνυχτα, στην οδό Σήφακα στα μαχαιράδικα, άγνωστοι πάνω σε μία ή δύο μηχανές (προφανώς φασιστοειδή), αφού έλεγξαν επανειλλημένα και λεπτομερώς το δρόμο και τα γύρω σπίτια, για πιθανούς μάρτυρες, πέταξαν βόμβες μολότοφ με δολοφονικές διαθέσεις, πάνω στην εξωτερική τζαμόπορτα ισόγειου σπιτιού, που διαμένουν μετανάστες από τη Σομαλία και την Τυνησία…

Το τζάμι έσπασε και η φωτιά απλώθηκε και μέσα στο σπίτι, όπου κοιμόταν οι ανυποψίαστοι μετανάστες. Ευτυχώς η φωτιά δεν διαθόθηκε παντού και την έσβησαν οι ίδιοι οι μετανάστες, γλυτώνοντας έτσι τους εαυτούς τους, αλλά και τα γύρω σπίτια και όλη την γειτονιά που κινδύνευε να καεί σε περίπτωση εξάπλωσης της φωτιάς.

Δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια. Οι γειτονιές αυτής της πόλης πρέπει πάση θυσία να μην μολυνθούν από τη λέπρα των φασιστών εγκληματιών. Να συμπαρασταθούμε στα θύματα, να βρεθούμε με τους κατοίκους που ήδη εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για την βαρβαρότητα και τη θρασυδειλία των νεοχιτλερικών.

Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης καλεί κάθε έντιμο και αξιοπρεπή άνθρωπο να χτυπήσει το φαινόμενο στη ρίζα του, στην καθημερινότητά του, στηλιτεύοντας και χλευάζοντας τον φασιστικό και ρατσιστικό λόγο. Να απομονώσουμε σε τελική ανάλυση κοινωνικά τους φορείς αυτού του λόγου και της ενδεχόμενης ανάλογης πρακτικής διότι η ιστορία έχει αποδείξει ότι τα λόγια μετατρέπονται εύκολα σε πράξη όταν η κοινωνία τα ανέχεται. Θεωρούμε ότι πλέον μονάχα η ίδια η κοινωνία μπορεί να δώσει τελειωτική απάντηση στη φασιστική αλητεία που χτύπησε ξανά στην πόλη μας.

Ας μην ξεχνάμε ότι η Ιστορία Έχει δείξει και κάτι άλλο: πρώτα οι αδύναμοι, οι μετανάστες τώρα, μπαίνουν στο στόχαστρο. Επόμενοι είναι όλοι όσοι αύριο-μεθαύριο – ή σήμερα κιόλας – θα αρνηθούν με συλλογικούς αγώνες να υποστούν την οικονομική εξαθλίωση στην οποία τους οδηγούν οι Κυρίαρχοι. Ας μην ξεχνάμε ότι για αυτόν ακριβώς το λόγο εκτρέφεται το φασιστικό κτήνος σε περιόδους κρίσης. Για να επιτεθεί και να υποτάξει την κοινωνία συνολικά έτσι ώστε να δέχεται καρτερικά την μοίρα της…

Δήλωση στον Τύπο, από μέλος του ΦΜΚ για την συμμετοχή του στον αγώνα αλληλεγγύης στο Γαλάτσι στις 10 Μάη με τα χρώματα της ομάδας “Ένα καράβι για τη Γάζα”

 
Ερώτηση : Γιατί συμμετέχεις σ’ αυτόν τον αγώνα ?
Απάντηση : Στο Μαρόκο μαθαίναμε για την Παλαιστίνη και το δράμα των ανθρώπων της, αλλά μας φαινόταν πολύ μακρυά…
Όταν ήρθα στην Ελλάδα σαν οικονομικός μετανάστης, κατάλαβα κι εγώ όπως και άλλοι πολλοί, τι σημαίνει το μεροκάματο στην ξενιτιά, τι είναι εκμετάλλευση, τι είναι ρατσισμός.
Το 2008 εγώ κι άλλοι 14 μετανάστες, κερδίσαμε τα νόμιμα χαρτιά μας στην Ελλάδα, μετά από απεργία πείνας 26 ημερών, με τον αγώνα μας αλλά κυρίως με την απίστευτη αλληλεγγύη που συναντήσαμε από χιλιάδες έλληνες και μετανάστες στα Χανιά…
Τώρα ξέρω τι σημαίνει αλληλεγγύη. Πόση δύναμη έχει…  Θα σταματήσουμε την αλληλεγγύη για τη Γάζα και όλη την Παλαιστίνη, μόνο όταν πάψει η κατοχή.
Γιαυτό συμμετέχω σ΄αυτό το ματς. Και στέλνω 2 μηνύματα : 
1.  προς το λαό της Γάζας..:
غزة لا تقلقي نحن قادمون
عبدالغاني مجدي
«ΓΑΖΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ»  και…
2.  προς τους συντρόφους «αντιπάλους» της 10 Μάη..:
«ΠΡΟΠΟΝΗΘΕΙΤΕ ΓΕΡΑ»
Αμπντελγκάνι Μαζντί (κατά κόσμον ΛΟΥΑ-ΛΟΥΑ)

Συμπαράσταση στο Φόρουμ για το πανό KAI AΠΟ ΤΟN ΣΥΛΛΟΓΟ ΔΑΣΚΑΛΩΝ

ΤΟΠΙΚΑ
KAI AΠΟ ΤΟN ΣΥΛΛΟΓΟ  ΔΑΣΚΑΛΩΝ 15/10/09
Συμπαράσταση  στο Φόρουμ για  το πανό
Τη  συμπαράστασή του στα τρία μέλη του  Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης που σήμερα θα ανακριθούν για ένα πανό, εξέφρασε χθες ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Νομού Χανίων. Συγκέντρωση συμπαράστασης θα γίνει σήμερα,  Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, στις 11.30 το πρωί στα Δικαστήρια Χανίων.
Στην ανακοίνωσή του ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών «καταγγέλλει τη δίωξη κατά των μελών του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης Μάρκου Χατζησάββα, Ελευθερίου Φραντζέσκου και Αμπντούλ Χατζί» και συνεχίζει:
«Η κατηγορία που τους προσάπτεται θα μπορούσε να φαίνεται αστεία, (…χάλασαν την αισθητική  του παλιού εγκαταλελειμμένου κτιρίου του ΙΚΑ στην οδό Νεάρχου επειδή, στα πλαίσια εκδηλώσεων για τους μετανάστες κρέμασαν ένα πανό στην πρόσοψη!), αν δεν υπήρχε ο πραγματικός κίνδυνος να καταδικαστούν και να φυλακιστούν, με βάση αυτή την κατηγορία.
Ποιοι είναι όμως αυτοί που πραγματικά υποβαθμίζουν την αισθητική του κτιρίου του ΙΚΑ; Δεν είναι οι διοικήσεις του ΙΚΑ που το κρατάνε κλειστό κι εγκαταλελειμμένο να ερειπώνεται όλα αυτά τα χρόνια; Αυτών η δίκη πότε θα γίνει; Πότε θα δικαστούν, αλήθεια, όλοι εκείνοι οι παράγοντες της δημόσιας ζωής που παίρνουν τις αποφάσεις να κρατάνε κλειστά και ν’ αφήνουν να ερειπώνονται δημόσια κτίρια όπως το κτίριο του ΙΚΑ και το Παλιό Νοσοκομείο, την ίδια στιγμή που συνάνθρωποί μας, συμπολίτες μας κοιμούνται άστεγοι στα πάρκα και της πλατείες αυτής της πόλης;
Κι αλήθεια, η αισθητική των μνημείων της πόλης μας δεν υποβαθμίζεται, όταν τα αφήνουν ερειπωμένα, να καταρρέουν μέρα με τη μέρα, όπως τα Νεώρια στο Ενετικό Λιμάνι; Γιατί κανένας δεν δικάζεται, που τα αφήνουν όλα αυτά τα χρόνια σε αυτό το χάλι; Γιατί δεν δικάζονται οι πολιτικές ηγεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού γι΄ αυτό το θέμα; Αυτό δεν είναι υποβάθμιση;
Ας πάψει πια η υποκρισία. Αν θέλει κανείς να δει αισθητική υποβάθμιση θα τη δει στα εγκαταλελειμμένα από τις πολιτικές ηγεσίες του τόπου μνημεία μας, στην Παλιά Πόλη, στο παλιό Νοσοκομείο, στο παλιό κτίριο του ΙΚΑ, στα νηπιαγωγεία που είναι στα υπόγεια, στα σχολεία που λειτουργούν χωρίς γυμναστήρια, χωρίς βιβλιοθήκες, χωρίς πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες, πηγμένα στο τσιμέντο δίχως πράσινο και δέντρα στην αυλή. Αυτό είναι αισθητική (και όχι μόνο αισθητική) υποβάθμιση”.

Αναφορά δικηγόρων προς την Ύπατη Αρμοστεία ΗΕ για τους Πρόσφυγες για τις μεταγωγές του καλοκαιριού από Αιγαίο και Κρήτη στον Έβρο

Προς

Pro Asyl , Γερμανία

Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες

ΑΝΑΦΟΡΑ

1). Ιωάννας –Μαρίας Τζεφεράκου, δικηγόρου, κατοίκου Αθηνών (οδός Σταδίου αρ. 39),

2). Νατάσας Στραχίνη, δικηγόρου, κατοίκου Χίου (οδός Ροδοκανάκη αρ. 16)

Αθήνα, 10 /9/2009

Θέμα : Επίσκεψη σε κέντρα κράτησης και σταθμούς φύλαξης προσφύγων και μεταναστών στην περιοχή του Έβρου (6/8/2009 έως 8/8/2009) – συνθήκες κράτησης προσφύγων και μεταναστών και νομική συνδρομή σε ομάδες προσφύγων που είχαν μεταχθεί εκεί κατά τις τελευταίες εβδομάδες από την περιφέρεια (νήσους Αιγαίου).

Συνέχεια