Κείμενο για το συμπλήρωμα ενός χρόνου από την Απεργία πείνας των 300 από τους γιατρούς των 50 της Θεσσαλονίκης

Απεργία πείνας των μεταναστών εργατών – 1 χρόνος μετά…

Ως ομάδα υγειονομικών που συγκροτηθήκαμε ακριβώς πριν από την έναρξη της απεργίας πείνας των 50 μεταναστών στη Θεσσαλονίκη, θα θέλαμε να δηλώσουμε και πάλι δημόσια την αλληλεγγύη μας στο συνεχιζόμενο αγώνα τους μέχρι την πλήρη δικαίωση του. Επί 45 μέρες πέρυσι παρακολουθήσαμε στενά αυτή τη σκληρή μάχη, οπότε νιώθουμε πολύ κοντά τους , όχι μόνο πολιτικά αλλά και ανθρώπινα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε τότε ήταν πολλαπλά, με πρώτο και κύριο τη ρατσιστική και αντιιατρική στάση του Υπουργού Υγείας, που έκανε ότι μπόρεσε – χωρίς επιτυχία- για να κάμψει τους απεργούς. Το δίκιο του αγώνα τους και η εμβέλεια του στην κοινωνία, μαζί με τη σθεναρή στάση των απεργών και τη δυναμική του κινήματος αλληλεγγύης έφεραν κάποιες νίκες, που όμως δε φτάνουν. Η υποτίμηση της ζωής των μεταναστών στην Ελλάδα συνεχίζεται και σ΄αυτήν έχει προστεθεί, τη χρονιά που πέρασε, η συνολική υποτίμηση της εργασίας (και των ντόπιων συμπεριλαμβανομένων).

Αν και πολύ ετερόκλητη σαν ομάδα (διαφορετικές γενιές γιατρών, διαφορετικές ειδικότητες, διαφορετικές πολιτικές καταβολές), δράσαμε σαν ένα σώμα σε πλήρη αρμονία, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας την άλλη, προτάσσοντας συνεχώς το επίδικο : να μην κινδυνεύσει κανείς και να νικήσουν όλοι μαζί. Μετά το πέρας του αγώνα, αποφασίσαμε ότι η δουλειά μας δεν τέλειωσε κι ότι – δυστυχώς – είναι τόσο εκρηκτικές οι ανάγκες στο κοινωνικό πεδίο, από τα στρώματα που πετάγονται στο περιθώριο και τους στερείται κάθε πρόσβαση στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, που εμείς δε μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στις δουλειές μας, περιοριζόμενοι μόνο στην καταγγελία. Η απόλυτη έξωση, η εκδίωξη, ο πλήρης αποκλεισμός των μη εχόντων από τη δημόσια περίθαλψη έγινε με τέτοια σφοδρότητα από την Αυτού Εξοχότητα του τον ίδιο Υπουργό, που οι συνέπειες της είναι άμεσες και δραματικές στην υγεία χιλιάδων ανθρώπων. Αυτή η πολιτική, πολύ απλά, σκορπάει θάνατο…

Νιώθοντας επιτακτική την ανάγκη για δράση, με αιχμή τον διαρκώς διωκόμενο μετανάστη , αλλά και κατ΄επέκταση όλο το κύμα των νεόπτωχων ελλήνων, δημιουργήσαμε μια δομή που παρέχει δωρεάν οδοντιατρική και ιατροφαρμακευτική πρωτοβάθμια φροντίδα σε κάθε ανασφάλιστο. Μετά από δουλειά μηνών λειτουργούμε πλέον από τις αρχές Νοέμβρη το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη σε πλήρη ανάπτυξη καθημερινά. Κι από κει που ξεκινήσαμε 10, τώρα γίναμε 100! Χωρίς χορηγίες και αρχηγούς, χωρίς επιδοτήσεις και διαφήμιση φτιάξαμε ένα ιατρείο στο Βαρδάρη, που θα στηρίξει όσους περισσότερο το χρειάζονται και μαζί τους θα παλέψει για ένα Καθολικό και Δημόσιο ΕΣΥ και για την ανατροπή της πολιτικής που γεννά, συντηρεί και ποινικοποιεί τη φτώχεια.

Η συνέχεια λοιπόν ενός αγώνα, που κατάφερε να έχει διεθνές αντίκτυπο και που στρίμωξε για τα καλά όλα τα ρατσιστικά φίδια στη φωλιά τους, είναι ένα συλλογικό εγχείρημα, που δρα αυτοοργανωμένα, στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και απευθύνεται στην κοινωνία, προβάλλοντας όσο πιο καθαρά και δυνατά μπορεί το δικό του μήνυμα:

«Αλληλεγγύη – πρώτο βήμα αντίστασης»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s