Μια σύντομη συνέντευξη με τους μετανάστες απεργούς πείνας του Νοέμβρη

Η συγκεκριμένη ανάρτηση αναφέρεται σε παλαιότερη δράση του Φόρουμ και ανεβαίνει προκείμενου σταδιακά το παρόν blog να λειτουργεί και ως στοιχειώδες αρχείο των δράσεων.

Το παρόν κείμενο είναι η απομαγνητοφώνηση μιας συνέντευξης που έγινε στο χώρο του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης στις 18 Μαρτίου 2009, 4 μήνες, δηλαδή, μετά τη λήξη της απεργίας πείνας.  Μίλησα με τρεις από τους απεργούς πείνας που συνέχισαν να μένουν στα Χανιά, τον Αμπνουλά, το Σαϊντ και το Χουσεϊν (που ήρθε στη συνέντευξη λίγο αργότερα).  Τα γλωσσικά φράγματα (ευχαριστώ τον Αμπντουλαχέμπ για τη βοήθειά του) εμπόδισαν γενικά το να γίνει μια εκτενής συζήτηση, παρ’ όλ’ αυτά, θεωρώ ότι οι απόψεις που καταγράφηκαν έχουν ενδιαφέρον, για την πολιτική και ανθρώπινη διάσταση των αγώνων των «χωρίς χαρτιά» συντρόφων.

Σταύρος, «αντεπιστέλλον» μέλος του ΦΜΚ

Αμπτνουλά, πώς έγινε και συμμετείχες στην απεργία πείνας;

Αμπντουλά: Στους δύο μήνες που βρέθηκα στα Χανιά κατάλαβα ότι η κατάσταση είναι μαύρο χάλι… είδα τους μετανάστες να βρίσκονται στο σκοτάδι και να μη μπορούν να βγουν στο φως, και ακόμη και μέσα στο σπίτι τους να φοβούνται μην τους συλλάβει η αστυνομία… είμαστε σε μια Ευρωπαϊκή χώρα στην οποία οι άνθρωποι δεν έχουν δικαιώματα, και έψαξα να βρω οργανώσεις και συλλογικότητες που να μπορούν να με βοηθήσουν στην κατάσταση που βρέθηκα ως άνθρωπος… Μου έτυχε ένα τροχαίο ατύχημα με το μηχανάκι μου, και στο νοσοκομείο με επισκέφτηκαν κάποιοι άνθρωποι τους οποίους δεν ήξερα… κατάλαβα τότε ότι σε αυτή την πόλη υπάρχει ανθρωπιά, κάτι καλό υπάρχει, παρά τη γνώμη που είχα πριν σχηματίσει, ότι η κατάσταση είναι χάλια… αφού βγήκα από το νοσοκομείο έψαξα για τους ανθρώπους που με είχαν επισκεφτεί εκεί… έψαχνα για περίπου τρεις μήνες και κατάφερα να τους βρω τελικά σε μια μεγάλη συνέλευση στο στέκι μεταναστών… όταν ρώτησα τι θέμα έχει η συνέλευση μου είπαν ότι προετοίμαζε μια απεργία πείνας… χωρίς να το σκεφτώ καθόλου, είπα ότι θα ήθελα να συμμετάσχω, για να βοηθήσω την κατάσταση των μεταναστών γενικά… καθώς έρχομαι από μια χώρα όπου δεν επιτρέπεται καμία μορφή απεργίας, και καθώς εκεί βρήκα άτομα τα οποία ήταν πρόθυμα να κάνουμε κάτι πολύ σοβαρό, που να έχει αποτέλεσμα, δήλωσα ότι είμαι μέσα χωρίς να λογαριάσω τις συνέπειες…. Ήμουνα πολύ χαρούμενος που γνώρισα τους 14 συντρόφους που θα συμμετείχαν στην απεργία, και αποφασίσαμε ότι αυτό θα το κάναμε για να βγάλουμε τους μετανάστες από το σκοτάδι… κινηθήκαμε στην αρχή χωρίς ίσως να έχουμε στο μυαλό μας κάτι συγκεκριμένο, περισσότερο από την κοινή μας γνώμη ότι το φεγγάρι μπορεί να βγει μόνο στο σκοτάδι… έπειτα θέσαμε το στόχο…. Αντιμετωπίσαμε στην αρχή πολλά προβλήματα: οι άνθρωποι που ήταν δίπλα μας ήταν λίγοι, αδύναμοι, και δε βοηθήσαν όσο ίσως θα μπορούσαν…. Αποφασίσαμε και οι 15 μια γροθιά ότι ξεκινάμε αυτόν τον αγώνα, και μπροστά μας είχαμε δυο ενδεχόμενα: την επόμενη φορά που θα βλέπαμε τις πατρίδες μας, θα ήμασταν ή νόμιμοι, ή νεκροί… εγώ προσωπικά έχω τέσσερα παιδιά, και ή θα γύριζα να τα δω νόμιμος, έχοντας καταφέρει μια νίκη, ή νεκρός… για το λόγο αυτό ονομάσαμε και την ομάδα μας «τα λιοντάρια»… όταν οι μαϊμούδες του δημαρχείου μας έδιωξαν από εκεί, αλλάξαμε τη φωλιά μας όχι από φόβο για το δήμαρχο, μα γιατί η γη είναι ανοιχτή για τα λιοντάρια, από σεβασμό για τον αγώνα μας, και όταν πήγαμε στο κτίριο Παπαδόπετρου και είδαμε την υποστήριξη από τους φοιτητές και όλον τον κόσμο αναθαρρήσαμε ακόμα περισσότερο…

Η απεργία αυτό που διεκδικούσε ήταν την αλλαγή του νόμου. Πώς αντιλήφθηκες εσύ ο ίδιος αυτό το αίτημα, ως προς το αν είναι εφικτό πρωτ’ άπ’ όλα;

Αμπντουλά: Πριν την απεργία πείνας, οι σύντροφοί μου είχαν ήδη ξεκινήσει τον αγώνα με άλλες μορφές δράσης, με πορείες, με συζητήσεις, με διάλογο με την πολιτεία και στην κοινωνία, σχετικά με αυτό το νόμο οποίος πήρε από τους μετανάστες τόσα χρήματα και δεν τους έδωσε τίποτα ως αντάλλαγμα, και γι’ αυτό η απεργία πείνας προέκυψε ως το χαρτί που έπρεπε να παίξουμε, για να πετύχουμε αυτό που δεν είχαμε καταφέρει με τους άλλους τρόπους… Επειδή είμασταν και όλοι οι Άραβες στην απεργία πείνας, να πούμε και μια παροιμία που έχουμε, ότι μερικές αρρώστιες μόνο με τη φωτιά γιατρεύονται, και με αυτήν την απεργία θέλαμε πραγματικά να καυτηριάσουμε την κατάσταση, και έτσι θέλαμε να το δούνε και οι γύρω μας…

Ποια είναι η άποψη σου Σαίντ; Πώς ο ίδιος ενεπλάκης, πώς είδες τον αγώνα;

Σαϊντ: Οι μετανάστες σε αυτή τη χώρα δεν έχουν γενικά ούτε φωνή ούτε δικαιώματα… η απεργία πείνας προέκυψε μέσα από τους αγώνες που για καιρό έκανε το ΦΜΚ για να αλλάξει την κατάσταση για τους μετανάστες… η απεργία πείνας ήταν αυτό στο οποίο οδηγηθήκαμε αφού βρήκαμε όλες τις πόρτες κλειστές, κι έτσι ήταν που αρχίσαμε να σκεφτόμαστε μιαν άλλη μορφή αγώνα, μια μορφή αγώνα που να φέρει αποτέλεσμα… αυτό το οποίος κυρίως μας κινητοποίησε να προχωρήσουμε ήταν η απόρριψη την οποία πολλοί μετανάστες που έκαναν τα χαρτιά τους με το νόμο 3386/2005 φάγανε στα μούτρα, αφού πλήρωσαν ένα σωρό λεφτά στο κράτος, και το πώς το κράτος τους πέταξε στο περιθώριο…. Κι έτσι σκεφτήκαμε ότι πρέπει να γίνει κάτι διαφορετικό…. Κι έτσι στις συνελεύσεις του ΦΜΚ έμπαινε πάντα πρώτα το θέμα τι μπορούμε να κάνουμε για ν’ αλλάξει αυτός ο νόμος, ο οποίος τόσο προβλήματα δημιουργεί στους μετανάστες στην Ελλάδα, και ψάξαμε να βρούμε λύσεις στο πρόβλημα αυτό…

… κι έτσι κάναμε πάρα πολλές συνελεύσεις για το θέμα κι αυτό, και πήραμε την πάρα πολύ δύσκολη απόφαση…. Έτσι ήταν και που τέθηκε το κεντρικό ζήτημα, να πάρουν την άδεια παραμονής όσοι τη δικαιούνται βάσει της νομοθεσίας… θεωρώ ότι η βασική πολιτική διάσταση του αγώνα είναι το ότι πήγε κόντρα στην ντιρεχτίβα αυτή της ΕΕ που θέλει να διώξει τους παράνομους μετανάστες από την Ευρώπη… στην Ευρώπη βλέπουμε πως η ακροδεξιά θέλει να κάνει την Ευρώπη Φρούριο… Παρά τη βοήθεια που είχαμε και περιμέναμε από ανθρώπους και οργανώσεις, ξεκινήσαμε στη βάση ότι το δικαίωμα το καταχτάς, και δεν περιμένεις να στο δώσουν, πολύ περισσότερο να στο δώσει μια κυβέρνηση ακροδεξιά που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να σε πετάει στη γωνία… Θελήσαμε να βάλουμε με την απεργία την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση…. Ξέρουμε πως οι κυβερνήσεις ανά την Ευρώπη έχουν ποδοπατήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα…. Αυτή η μορφή αγώνα ήταν πολύ δύσκολη, όμως, ο στόχος μας, τα δικαιώματά μας, την επέβαλε…

Εφόσον αυτό το αίτημα αφορά πολύ κόσμο, για πιο λόγο δεν έχουν γίνει περισσότερες απεργίας πείνας, ή γενικά κινητοποίησεις από τους μετανάστες, και ειδικά με τους μετανάστες μπροστά, να το πω έτσι;

Σαϊντ: Αυτό είναι δυο διαφορετικές ερωτήσεις: για το ότι δε γίνονται πολλές κινητοποίσεις, φταίει η προβληματική οργάνωση των μεταναστευτικών οργανώσεων και του αντιρατσισμού, που δεν έχει επιτρέψει και τη μαζικοποίηση και τον πολλαπλασιαμό των δράσεων…. Η αλήθεια είναι ίσως ότι το ΦΜΚ κινείται με αρκετά μοναδικό τρόπο για την Ελλάδα, για τα δικαιώματα των μεταναστών, και αυτό είναι που επέτρεψε να προκύψει και η απεργία πείνας ως μορφή αγώνα…

Αμπντουλά: αυτό που έγινε δείχνει τη δύναμη του ΦΜΚ Κρήτης…. Το ότι κινείται στη βάση ότι μόνο με αγώνα μπορούν να κατακτηθούν πράγματα….

Αν και όλοι οι απεργοί ήσασταν Άραβες, έχετε μεταξύ σας πολλές διαφορές. Εσύ Αμπντουλά όπως είπες [πριν την ηχογράφηση] έρχεσαι από μια χώρα που οι δυνατότητες για αγώνες ήταν πάρα πολύ λίγες, ενώ ο Σαϊντ είχε εμπειρία από πολιτικούς κοινωνικούς αγώνες μέσα στα πανεπίστημια λ.χ., απ’ ότι ξέρω… Ποια ήταν τα κοινά σημεία, οι κώδικες μεταξύ των απεργών; ΄

Αμπντουλά: παρ’ όλες τις διαφορές μας, και από 50 διαφορετικές χώρες να ήμασταν, θα υπήρχε και πάλι ο κοινός στόχος, το κοινό πρόβλημα, κι αν κοιτάμε το στόχο, μαζί θα βρεθούμε, παρά τις διαφορές μας… τα λιοντάρια μαζί κυνηγάνε και μαζί τρώνε…

Σαϊντ: ναι, εγώ στο Μαρόκο μπορούσα να λειτουργήσω λίγο πολιτικά… αν και στο δρόμο δε μπορούσαμε να κατέβουμε, μέσα στο πανεπιστήμιο ήμουνα σε μια συλλογικότητα και μπορούσαμε να κάνουμε κάποια πράγματα… αυτή η εμπειρία σίγουρα με βοήθησε και στην περίπτωση της απεργίας… όσο για τις διαφορές μας, θα μπορούσαμε με βάση το στόχο μας να έχουμε ανθρώπους από κάθε εθνικότητα που βρίσκεται στην Ελλάδα… αυτό θα γίνει μόνο μέσα από την πολιτικοποίηση, από τη διάδοση ενός πολιτικού λόγου για τους μετανάστες, το οποίο εμείς προσπαθούμε και μέσα από το σύλλογο Μαγκρέμπ Αραμπί και μέσα από το ΦΜΚ…

Αμπντουλά: από την αρχή της απεργίας πείνας, μέχρι το τέλος, τηρήσαμε την απόφαση που είχαμε λάβει, να μη λέμε την καταγωγή μας… αν και πολλές φορές ας πούμε οι δημοσιογράφοι μας ρωτούσαν την καταγωγή μας, εμείς δεν τη δηλώναμε, γιατί δεν δρούσαμε μόνο για λογαριασμό μας, αλλά για κάθε μετανάστη στην Ελλάδα, και υπό μια έννοια για κάθε μετανάστη στην Ευρώπη… και αυτό έγινε από την αρχή ως το τέλος… Μας ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι «Από πού είσαι;» κι εμείς απαντούσαμε «Είμαι μετανάστης»… αυτό θεωρώ ήταν ένα από τα δυνατά χαρτιά της απεργίας πείνας… το θέμα δεν ήταν μόνο των 15 απεργών….

Αμπντουλαχέμπ: σε σχέση με το ερώτημα γιατί δεν έχουν γίνει ή δεν έγιναν ανάλογες κινήσεις από άλλες οργανώσεις, θα πρέπει να πούμε ότι στείλαμε ως φόρουμ σχετικά μηνύματα και ανακοινώσεις σε χιλιάδες οργανώσεις, όχι μόνο στην Ελλάδα ή την Ευρώπη, αλλά σε όλον τον κόσμο, μέχρι την Ιαπωνία… προσωπικά έστειλα δεν ξέρω, 3.000 email, ζητώντας υποστήριξη, λ.χ. ζητώντας να στείλουν το σχετικό κείμενο στον Υπουργό, εξηγώντας ότι πρόκειται για την απόφαση συγκεκριμένων ανθρώπων για ένα συγκεκριμένο πρόβλημα, κι άλλοι επίσης έκαναν ανάλογης μαζικότητας ενημέρωση, και υπήρξε κάποια ανταπόκριση εκτός Ελλάδας, υποστήριξης… στην Ελλάδα όμως θα λέγαμε ότι η υποδοχή ήταν κρύα, μόνο κάποιοι Αλβανοί στην Αθήνα και κάποιοι άλλοι στη Θεσσαλονίκη σήκωσαν ένα πανό, κι αυτό γιατί κανείς δεν πίστευε ότι μπορεί να επιτευχθεί κάτι… τώρα όμως, μετά τη λήξη της απεργίας, όλοι μας καλούνε να τους πούμε τι κάναμε και κερδίσαμε… για μας αυτό είναι απόδειξη της άθλιας κατάστασης των μεταναστών και οργανωτικά… το Φόρουμ Μεταναστών λ.χ. στην Αθήνα είναι μόνο μια σφραγίδα, ασχολείται μόνο με γραφειοκρατίες…. Εμείς εδώ στην Κρήτη νομίζουμε ότι πρέπει να δουλεύουμε από τη βάση, και όχι με προέδρους συλλογικοτήτων και ενώσεων…. Αυτό νομίζουμε θα πρέπει να δείξει στους μετανάστες ότι μόνο με το δικό τους αγώνα θα κερδίσουν κάτι, και όχι από το σπίτι τους και τον καναπέ τους, περιμένοντας κάποιον άλλο να σκεφτεί και να δράσει για λογαριασμό τους… Δεν πρόκειται σίγουρα να ξυπνήσει ο υπουργός και να δώσει λύση στους μετανάστες χωρίς χαρτιά…

Σχετικά με την αλληλεγγύη;…

Αμπντουλά: θυμάμαι εκεί στο νοσοκομείο που ήμουνα, μαζί με Έλληνες στο θάλαμο, όταν η τηλεόραση έδειχνε κάτι για τους μετανάστες, οι Έλληνες το άλλαζαν αμέσως το κανάλι… κατά τη διάρκεια της απεργίας, είδα τους Έλληνες να έρχονται και να υπογράφουν τα αιτήματα της αλληλεγγύης, ρωτούσαν για την υγεία και τον αγώνα μας, ενώ οι ρατσιστές και οι φασίστες είχαν γενικά εξαφανιστεί… πιστεύω ότι καταφέραμε να δείξουμε αυτό, ότι οι μετανάστες είναι μια θάλασσα που κοιμάται… κάτι ανάλογο νομίζω έκαναν και οι αγρότες με τις πρόσφατες κινητοποίησεις τους, για τους οποίους η κυβέρνηση νομίζει ότι δε θα διεκδικήσουν, ότι δεν έχουν δική τους πολιτική, γιατί είναι «από το βουνό»… εγώ που βρέθηκα μαζί τους στα μπλόκα στο λιμάνι στη Σούδα, και στην αρχή ήμασταν μόνο 40, σε λίγες μέρες είχαμε γίνει 400…. Είδα ότι πολλοί αγρότες κατάλαβαν ότι μόνο με αγώνα μπορούν να καταφέρουν να αλλάξουν τα πράγματα….

Σαϊντ: στόχος της απεργίας πείνας δεν ήταν μόνο η αλλαγή του νόμου, αλλά και η γνωστοποίηση των προβλημάτων των μεταναστών πιο γενικά… και είδαμε ότι αυτό το πετύχαμε, με τις δηλώσεις αλληλεγγύης και με την καθημερινή παρουσία του κόσμου, στις σκηνές που κάναμε την απεργία…. Και τα τοπικά ΜΜΕ καθώς πέρναγε ο χρόνος άλλαξαν γενικά τη στάση τους… γενικά είδαμε περισσότερη αλληλεγγύη μετά την απεργία πείνας, η κατάσταση άλλαξε…. Η φωνή μας κατάφερε να φτάσει μέχρι αθηναϊκά ΜΜΕ, έστω και μόνο στις εφημερίδες, ενώ και εφημερίδες του Μαρόκου έγραψαν σχετικά… και ΜΜΕ στην Ευρώπη… Η εικόνα πιστεύουμε του μετανάστη σε κάποιο βαθμό άλλαξε, και μέσα από το γεγονός ότι υπόχρεώσαμε τα κόμματα να πάρουνε θέση και να τοποθετηθούν, να βοηθήσουν ή να σταθούν ενάντιά μας….

Αμπντουλά: στην αρχή της απεργίας πείνας αρκετοί ερχόντουσαν στις σκηνές να δουν τι κάνουμε εκεί και αν το κάνουμε «για πλάκα»…. Καθώς οι μέρες προχωρούσαν, και οι απεργοί κατέρρεαν και πήγαιναν στο νοσοκομείο, ο κόσμος καταλάβαινε ότι ο αγώνας μας ήταν αληθινός… δεν ξέρω ποσοστό ακριβώς, αλλά θεωρώ ότι το ποσοστό του πληθυσμού που πέρασε από τον τόπο της απεργίας ήταν πολύ μεγάλο…. Κατάλαβαν γενικά ότι «τα παιδιά δεν παίζουν» και αυτό το κατάλαβε και ο Παυλόπουλος… Οι γιατροί μας έλεγαν επίσης ότι ήταν πολύ κοντινό το να πάθουμε κάποια ζημιά σε όργανά μας, αλλά εμείς ζητήσαμε απλά να μας ετοιμάσουν ένα δωμάτιο στο νοσοκομείο και να τελειώναμε την απεργία εκεί…. Στον Παυλόπουλο δώσαμε ένα κόκκινο λουλούδι: θα μπορούσε να τελειώσει με αίμα….

Όσο περνούσαν οι μέρες, υπήρχαν οποιεσδήποτε πληροφορίες ότι θα ξεκινήσουν κι άλλοι μετανάστες απεργία πείνας;

Αμπντουλαχέμπ: όχι, αλλά αυτό ήταν κάτι που σίγουρα φοβήθηκε ο Παυλόπουλος και θέλησε να κλείσει το θέμα…

Η απεργία λέγεται κλισαρισμένα «το έσχατο μέσο», και ως τέτοιο, δυστυχώς μάλλον, γίνεται αντιληπτό ως το μέσο των απελπισμένων… ένα μέσο που επισύρει και την συμπόνια, τον οίκτο κλπ… Μέσα από την αλληλεγγύη έγινε σαφής ο πολιτικός και κοινωνικός χαρακτήρας του αγώνα σας;

Αμπντουλά: δεν ήταν θέμα απελπισίας, ήταν πολιτική απόφαση η καταφυγή σε αυτή τη μορφή αγώνα, εφόσον είχαμε εξαντλήσει τα άλλα μέσα… και επειδή επίσης ήταν ένας αγώνας μη βίαιος, παρά μόνο ενάντια στον εαυτό μας, και επειδή ο αγώνας μας είχε πολιτικό στόχο, θεωρούμε ότι ήταν ένας αγώνας πολιτικός.

Σαϊντ: οι ψυχολόγοι λένε ότι η απεργία πείνας δείχνει μια διατάραξη, μιαν αρρώστια… για μας η αρρώστια είναι τα λειψά μας δικαιώματα, και η απεργία είναι το φάρμακο… δεν το κάναμε για να το βλέπουνε οι άλλοι με ανθρωπιά και κατανόηση, αλλά ως μια μορφή αγώνα που δεν έχουν οι μετανάστες στην Ελλάδα χρησιμοποιήσει με αυτόν τον τρόπο, ως το ξεκίνημα, το άνοιγμα ενός δρόμου… Αυτή η απεργία πείνας θέλησε να δείξει ότι όταν οι μετανάστες σηκώνουν κεφάλι η κυβέρνηση μπαίνει σε δύσκολη θέση… Η Ελλάδα έχει υπογράψει την Οικουμενική Διακύρηξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και δεν την εφαρμόζει… θελήσαμε λοιπόν να την βάλουμε σε δύσκολη θέση σε παγκόσμιο επίπεδο

[Έρχεται ο Hussein]

Εσύ Hussein, τι πιστεύεις ότι κερδήθηκε μέσα από την απεργία πείνας;

Χουσείν: αφενός κερδίσαμε την άδεια παραμονής, την οποία δεν πιστεύαμε ότι θα κερδίσουμε στην αρχή….

Αμπντουλά: Ναι, αν και την πήραμε την άδεια οι δεκαπέντες απεργοί, δεν ικανοποιήθηκε το αίτημα και η επιθυμία μας, να κάνουμε κάτι που να ικανοποιεί όλους τους μετανάστες που βρίσκονται στην ίδια θέση με τη δική μας… Ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, αλλά θέλουμε να το βλέπουμε και ως την πρώτη σταγόνα μιας βροχής που έρχεται… και οι απεργοί πέινας και μετά το τέλος της κινητοποίησης βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή και αγωνιζόμαστε…

Σαϊντ: η μεγαλύτερη νίκη ήταν η αλληλεγγύη στην πόλη των Χανιών, αλλά και το ότι δώσαμε ένα μήνυμα στους μετανάστες στην υπόλοιπη Ελλάδα , έναν δρόμο δράσης… το «λάβαρο» που σηκώσαμε δεν έπεσε, και ακόμα το κρατάμε, και αν οι μετανάστες παλέψουμε μαζικά, μπορούμε να πετύχουμε πολλά…

Χουσεϊν: η απεργία πείνας ήταν στην αρχή εγχείρημα των 15 που βάση του νόμου του 2005 απορρίφθηκαν οι αιτήσεις τους, και για το λόγο αυτό συμμετείχα κι εγώ… και αν και πήραμε εμείς την άδεια, έχουν μείνει πολλοί στο σκοτάδι, και το ξέρουμε, και περιμένουμε πως και πώς να ξεκινήσει και δεύτερος κύκλος αγώνα που να μας δικαιώσει όλους….

Πώς αντιμετώπισαν οι δικοί σας την δύσκολη απόφαση που πήρατε να ξεκινήσετε απεργία πείνας

Αμπτνουλά: η απόφαση για μας που έχουμε οικογένεια ήταν πολύ δύσκολη, αλλά εγώ προσωπικά θα ήθελα τα παιδιά μου να το δουν ότι καλύτερα να κάνω απεργία πείνας και να κινδυνέψα παρά να ζω ως πατέρας τους με σκυμμένο το κεφάλι… και έτσι το είδε η οικογένειά μου ότι αγωνίζομαι γι΄ αυτούς…. Η κόρη μου είπε ότι είμαι περήφανη που αγωνίζομαι γι’ αυτούς… Η οικογένειά μου έμαθε για την απεργία την 3η μέρα και ένιωσε περήφανη που ο πατέρας τους κάνει αυτήν την απεργία για να μπορεί να τους βλέπει, γιατί διαφορετικά, χωρίς την άδεια δε μπορεί…

Χουσεϊν: η οικογένεια μου έμαθε για την απεργία πείνας τη 10η μέρα. Ήταν δύσκολο, αλλά κατάλαβαν ότι είναι το μόνο όπλο που έχω, για να καταφέρω να τους βλέπω, και άρχισαν να με εναθαρρύνουν…

Αμπντουλά: αυτό που θυμάμαι είναι τα λόγια της γυναίκας μου, ότι «άρχισες αγώνα στη θάλασσα και μπορεί να μη φτάσεις στην άλλη άκρη, αλλά είμαι δίπλα και σε ενθαρρύνω, γιατί εμείς ζούμε σε μια χώρα που είναι κατοχή και δικτατορία, ενώ εσύ στην Ευρώπη μπορείς να κάνεις αυτόν τον αγώνα» και θυμάμαι αυτά τα λόγια μέχρι σήμερα…

Σαϊντ: Επικοινώνησα με την μάνα μου από την αρχή στην απεργία πείνας, το πήρε χαλαρά, γιατί νόμιζε ότι με την κυβέρνηση εδώ στην Ελλάδα, θα σταματούσε σε 5-6 μέρες, αλλά όσο προχωρούσαν οι μέρες, στο τηλέφωνο δεν άκουγα παρά μόνο κλάματα, και αυτό με πίεζε, γιατί ήθελε λέει να με δει ζωντανό, και με πίεζε πολύ, ειδικά στις τελευταίες μέρες…. Την 25η μέρα, που πήραμε την υπόσχεση, την πήρα στο τηλέφωνο, και μου είπε ότι αυτό είναι μεγάλη νίκη, και την αφιέρωσε στον πατέρα μου που έχει πεθάνει….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s