Αρχεία Ιστολογίου
Από τη συνέντευξη τύπου πρώην απεργών και αλληλέγγυων την Πέμπτη 26/1 για τον ένα χρόνο από την Απεργία Πείνας των 300
Την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012, δόθηκε συνέντευξη τύπου στο Στέκι Μεταναστών στα Εξάρχεια, με πρώην απεργούς πείνας μετανάστες από τα Χανιά, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, καθώς και οργανώσεις και συλλογικότητες που στήριξαν και στηρίζουν τον αγώνα τους.
300 apergi from www.aformi.gr on Vimeo.
Πηγή: Real Democracy GR – MultiMedia Team
Σχετικά με το μέγαρο Υπατία
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ -ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Χανιά, Δευτέρα 28 Μάρτη 2011
Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε δημοσίευμα στο διαδίκτυο σχετικά με το μέγαρο Υπατία και τον εξοπλισμό του. Υπενθυμίζουμε ότι το μέγαρο παραδόθηκε στους ιδιοκτήτες του στις 15 Μάρτη. Αφού το έλεγξαν, δεν βρήκαν κανένα πρόβλημα και μας ευχαρίστησαν μάλιστα για την καλή κατάσταση στην οποία το παραδώσαμε.
Δώδεκα μέρες μετά, κι ενώ έχουν μπει στο κτίριο δεκάδες άνθρωποι, οποιαδήποτε προσπάθεια δημιουργίας ζητήματος μόνο σκοπιμότητες μπορεί να κρύβει.
Άλλωστε αυτό δεν δείχνει και η ανακίνηση του θέματος μέσω… Facebook;
Το ΦΜΚ για τις προβοκάτσιες των τελευταίων ημερών στα Χανιά, εις βάρος του μεταναστευτικού κινήματος
Χανιά 27 Μαρτίου 2011
Λίγες μέρες μονάχα μετά την πανηγυρική δικαίωση του αγώνα των 300 μεταναστών εργατών, απανωτές προβοκάτσιες στήνονται σε βάρος του μεταναστευτικού κόσμου των Χανίων και ειδικότερα σε βάρος των ίδιων των αγωνιστών. Σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να κερδίσουν κάποιου είδους «ρεβάνς» στο επίπεδο των εντυπώσεων, ξενοφοβικοί, νεοφασιστικοί και (παρα)κρατικοί κύκλοι επιδίδονται σε χοντροκομμένες και κουτοπόνηρες «εκστρατείες» διασποράς φημών, με στόχο την συκοφάντηση του αραβικού στοιχείου εν γένει και ειδικότερα την απαξίωση της απεργίας πείνας των 300, στη συνείδηση των ίδιων και των συμπατριωτών τους.
Τις μέρες πριν την εθνική επέτειο της Ελλάδας, έγινε μια συντονισμένη διασπορά φημών για δήθεν σχέδιο αράβων μεταναστών να παρεμποδίσουν την παρέλαση, που έφτασε μέχρι την δημοσιοποίηση ενυπόγραφου εξώδικου προς την αστυνομία, την οποία «προειδοποιεί» και απαιτεί από αυτήν να πράξει τα δέοντα. Μάλιστα προς επίρρωση της «κρισιμότητας» της κατάστασης, στο εξώδικο έκαναν γνωστές τις προθέσεις τους οι ανησυχούντες ακροδεξιοί να βιντεοσκοπήσουν την όλη τελετή για να παράσχουν (και καλά) κάθε δυνατή βοήθεια στις αρχές για την προληπτική αποτροπή των σχεδιασμών των «σκοτεινών δυνάμεων».
Μετά από αυτήν ανοησία, και ενώ ακόμα τριγύριζαν στα Χανιά παρακρατικοί που μαζεύτηκαν από άλλες πόλεις για να «υπερασπίσουν» την παρέλαση δήθεν από τους μετανάστες που την επιβουλεύονταν, ακολούθησε μία πιο έντεχνη και «επαγγελματική δουλειά». Σήμερα ειδοποιηθήκαμε από αρκετούς πρώην απεργούς ότι βρήκαν στις πόρτες των σπιτιών τους ένα αισχρό κείμενο. Το κείμενο αυτό είναι γραμμένο στα αραβικά (και για την ακρίβεια σε άπταιστα «αρχαϊκά» αραβικά που μιλάνε στις ανατολικές αραβικές χώρες και όχι στις χώρες του Μάγκρεμπ), χωρίς υπογραφή, χωρίς ημερομηνία, αλλά παρόλα αυτά μιλάει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, σε στυλ δηλ. ‘εμείς οι απεργοί’. Να υπενθυμίσουμε εδώ πως οποιοδήποτε κείμενο έχουν βγάλει οι 300 πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά την απεργία, ήταν υπογεγραμμένο και με ημερομηνία έκδοσης.
Το κείμενο αυτό εν ολίγοις εμφανίζει τους απεργούς (ή προφανώς κάποιους από αυτούς που απευθύνονται τάχα στους υπόλοιπους) να «παραδέχονται» πως αγώνας τους όχι μόνο ηττήθηκε, αλλά μάλιστα φτάνει να καταλήγει πως ήταν και μάταιος από την αρχή! Σαν να απευθύνεται σε ηλίθιους ή παιδάκια, ο συγγραφέας στήνει νοηματικά την παραπάνω θέση πάνω σε χονδροειδή ψέματα και αντιφάσεις σχετικά με την νομοθεσία, αυθαίρετες εικασίες, εσκεμμένες παρανοήσεις και θεωρίες -της πλάκας βέβαια- συνομωσίας.
Αναλυτικότερα, ο ξύπνιος συγγραφέας που είδε την αλήθεια, ενημερώνει τους αφελείς πρώην απεργούς ότι το χαρτί που κέρδισαν το έχουν ήδη πάρει χιλιάδες άλλοι μετανάστες [τεράστιο ψέμα, καθώς οι 300 είναι οι πρώτοι που μπαίνουν στο συγκεκριμένο καθεστώς με κατοχυρωμένη – ειδικά για αυτούς – την ανανέωσή του] και το συγχέει με την διοικητική αναστολή της απέλασης, η οποία κερδίζεται με δικαστήριο [μόνο που κάθε μήνα απορρίπτονται δεκάδες χιλιάδες τέτοιες αιτήσεις]. Για το ίδιο θέμα επίσης αντιφάσκει με προκλητική άνεση όταν από τη μία ισχυρίζεται προβοκατόρικα ότι δεν κατέκτησαν τίποτα, διότι θα μπορούσαν να πάρουν το χαρτί αυτό χωρίς καν διεκδίκηση, ενώ από την άλλη αναφέρει τα εν λόγω διοικητικά δικαστήρια, στα οποία θα μπορούσαν να προσφύγουν και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους οι 300 [τα οποία βέβαια, όπως είπαμε, απορρίπτουν πλέον σωρηδόν τις αιτήσεις για αναστολή απέλασης, που είναι και εντελώς άλλη υπόθεση από το καθεστώς στο οποίο εισήλθαν οι 300 - και που ο γράφων σκοπίμως τα συγχέει].
Η αθλιότητα συνεχίζεται όσον αφορά το θέμα του ταξιδιού στην χώρα καταγωγής. Εσκεμμένα (πάλι) συγχέει το νέο αυτό καθεστώς ανοχής με το καθεστώς ασύλου, καθώς ισχυρίζεται πως δεν αποτελεί κατάκτηση και νίκη (πάλι) το ταξίδι, διότι αυτό συνεπάγεται αυτοδικαίως με το καθεστώς ανοχής [ολότελα ψευδές, καθώς αυτό ισχύει για τους υπό άσυλο πρόσφυγες]. Στη συνέχεια βέβαια αντιφάσκει και εδώ καθώς ενημερώνει τους απεργούς πως δεν έχει υλοποιηθεί η απόφαση για το ταξίδι – η απόφαση δηλ που δεν χρειάζεται να παρθεί, καθώς συνεπάγεται αυτοδικαίως… κτλ κτλ… Αποσιωπά βεβαίως ότι απόφαση έχει ήδη υπογραφεί από τα αρμόδια υπουργεία… αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Το χοντρό όμως και προβοκατόρικο εδώ είναι πως αποσιωπάται το ότι το δικαίωμα για 2 ταξίδια το 6μηνο για τους 300 είναι ολόδική τους κατάκτηση, διότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το σκοπό του καθεστώτος ανοχής, το οποίο όταν και αν χορηγηθεί στο εξής σε άλλους μετανάστες, θα είναι ακριβώς επειδή οι αρχές δεν θα μπορούν να τους στείλουν σπίτι τους!
Ως γαρνίρισμα σε αυτές τις αθλιότητες, το κείμενο παρουσιάζει αυθαίρετα τους πρώην απεργούς να θέλουν να φύγουν σούμπιτοι από την Ελλάδα λόγω οικονομικής κρίσης και συνεπώς μη δικαιωμένους από το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης. Την οποία παρουσιάζει ως προσυμφωνημένη μεταξύ άλλων εμπλεκομένων (όχι και των απεργών δηλ), ακριβώς για να μην πάρουν οι 300 άδεια παραμονής που θα τους έδινε δυνατότητα μετακίνησης σε χώρες της ΕΕ. Πέρα από την ύποπτη αναφορά στην οικονομική κρίση και την ακόμα πιο ύποπτη αυθαίρετη ερμηνεία των κινήτρων της απεργίας πείνας, ο γράφων προβοκάρει ασφαλίτικα βάζοντας στο στόμα απεργών μία αισχρή κατηγορία – έστω και με υπονοούμενα της συμφοράς – για τους ανθρώπους που στήριξαν τον αγώνα τους, στο πλάι τους από την πρώτη μέρα μέχρι και σήμερα που μιλάμε.
Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό όποιου διαβάσει αυτή τη βλακεία, είναι η απορία για το πως 300 άτομα πίστευαν πως δεν έχουν δικαιώματα και προχώρησαν και σε απεργία πείνας. Και πού ήταν δηλαδή οι εμπνευστές του κειμένου – που αφήνουν μάλιστα να εννοηθεί πως είναι κάποιοι από τους 300 – να ενημερώσουν τους δικούς τους πως είχαν ήδη δικαιώματα;
Είναι σαφές ότι η προβοκάτσια θα πέσει στο κενό – και θα έπεφτε στο κενό ακόμα κι αν δεν ήταν τόσο χοντροκομμένη. Θα πρέπει να προσπαθήσουν πολύ περισσότερο οι μηχανισμοί εκείνοι που έχουν συμφέρον να ποδηγετήσουν το περήφανο μεταναστευτικό κίνημα των Χανίων… διότι περί αυτού προφανώς πρόκειται. Αυτό έχουν ως στόχο και δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλο κίνητρο ούτε άλλη προέλευση για αυτό το αίσχος. Την πιο ενεργή μεταναστευτική κοινότητά θέλουν να διαβάλλουν, να συκοφαντήσουν, και τον πιο μεγάλο αγώνα που έδωσε να απαξιώσουν. Η απονενοημένη αυτή προσπάθεια να σπείρουν την διχόνοια, την καχυποψία, την ματαιότητα του συλλογικού αγώνα, θα ήταν και πριν την μεγάλη νίκη καταδικασμένη – πόσω μάλλον τώρα. Τώρα, που η κουλτούρα του συλλογικού αγώνα έχει ριζώσει στο μεταναστευτικό κόσμο αυτής της πόλης και πλέον αποτελεί παράδειγμα και για τους ντόπιους.
Το ΦΜΚ για την απεργία πείνας των 300 – Μια πρώτη αποτίμηση
21 Μαρτίου 2011
Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, το βάθος και η εμβέλειά της, δεν είναι κάτι που εύκολα μπορεί να αποτιμηθεί. Δεν προσφέρεται για εξαγωγή εύκολων συμπερασμάτων. Όχι τουλάχιστον με τα «παλιά» εργαλεία ανάλυσης που διαθέτουν οι κατακερματισμένες και εν πολλοίς ηττημένες πρωτοπορίες του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα και που κι αυτά ευθύνονται για τη σημερινή εικόνα του. Εργαλεία που κουβαλάει στο δισάκι της κάθε ομάδα αντίστασης σ’ αυτή τη χώρα, προκειμένου να διαχειριστεί τις ήττες ή τις μικρές χαρές του κινήματος. Από αυτή την άποψη κάθε πρόωρη αποτίμηση, βασισμένη σε τέτοια εργαλεία, μόνο να θολώσει μπορεί την αλήθεια, μόνο να κουκουλώσει μπορεί, τις διαχωριστικές γραμμές που ανέδειξε ολοκάθαρα αυτός ο αγώνας.
Και εξηγούμαστε. Βγήκαν, βγαίνουν και θα βγουν εκατοντάδες κείμενα απολογισμού, ρεβανσισμού, συνέπειας και επιβεβαίωσης. Η νίκη, μικρή ή μεγάλη, είχε πάντα πολλούς πατεράδες. Ελάχιστοι όμως θα παραδεχτούν ότι αυτό που αναδείχτηκε εδώ, δεν ήταν η υπεροχή της αριστερής πρότασης απέναντι σε κείνη των αναρχικών και αντίστροφα. Δεν ήταν χρησιμότητα μιας «ακηδεμόνευτης εκπροσώπησης» απέναντι στην αρετή του «αδιαμεσολάβητου» και άλλα τέτοια ωραία και καλοδιατυπωμένα. Όχι επειδή δεν έχουν όλα αυτά την αξία τους και τη σημειολογία που αναδύουν μέσα στα κοινωνικά κινήματα χειραφέτησης και απελευθέρωσης, αλλά απλά επειδή ήταν λυμένα πριν ακόμα εκληφθούν ως προβλήματα για τους διάφορους καλοπροαίρετους ή μη αποτιμητές.
Ήταν λυμένα, όταν με συλλογικές διαδικασίες αυτοοργάνωσης, το ίδιο το υποκείμενο της εκμετάλλευσης, σχεδίασε και υλοποίησε ένα σκληρό αγώνα, σε κεντρική αντιπαράθεση με όλους τους πολιτικούς, ιδεολογικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους και απέναντι σε καθολικές και διαχρονικές επιλογές εκμετάλλευσης και διαχείρισης του εργατικού δυναμικού, από το κεφάλαιο και την εργοδοσία στην Ελλάδα. Ήταν λυμένα ήδη, όταν τολμούσαν να ξεκινήσουν μια ανυποχώρητη μάχη, μέσα σε ένα δυσμενές περιβάλλον και με αποτρεπτικούς συσχετισμούς, χωρίς αυτό να απορρέει από την ανάγκη απάντησης σε κάποια μέτρα της κυβέρνησης. Χωρίς να αμύνονται απέναντι σε μια νέα επίθεση. Από το πουθενά δηλαδή, όπως θα έλεγε ένας «ανυποψίαστος, φιλήσυχος πολίτης», εθισμένος στο να κατονομάζει ως φυσιολογική, την άγρια καθημερινή εκμετάλλευση. Και νίκησαν… Ο ανυποχώρητος αγώνας τους, γονάτισε ότι και όποιον φάνταζε ως αντίπαλος. Εν ολίγοις ήταν λυμένα, όταν μια ολόκληρη μεταναστευτική κοινότητα (η βορειοαφρικανική) βροντοφώναξε αδιαμεσολάβητα «φτάνει πια» και μια άλλη αυτοοργανωμένη μεταναστευτική συλλογικότητα (το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης) ανέλαβε να μετατρέψει αυτή τη συσσωρευμένη αγωνιστική ενέργεια σε κεντρικό πολιτικό αγώνα. Η μεγάλη συνεισφορά της αλληλεγγύης ήταν να κρατήσει ανοιχτό το δρόμο του αγώνα. Να εξασφαλίσει τον χώρο και τον χρόνο που χρειάζονταν. Να μοχθήσει για να τον προστατεύσει και να τον διαδώσει. Να αποκαλύψει τους συκοφάντες του. Να χαρεί στο τέλος με τη νίκη, που ήταν και δική της. Να ένας λόγος για να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί. Να γιατί είμαστε όλοι νικητές.
Δεν ήταν μια νίκη των διαπολιτισμικών ιδεών ή του αντιρατσιστικού και φιλομεταναστευτικού ρεύματος στην Ελλάδα. Ήταν μια εξαιρετική απάντηση του απαξιωμένου (από το παραπάνω ρεύμα) μεταναστευτικού κινήματος. Του εργατικού κινήματος εν γένει (παρά την εκκωφαντική σιωπή και απουσία της ντόπιας εκδοχής του).
Οι 44 μέρες σκληρού αγώνα, 300 εργατών μεταναστών απεργών πείνας, εκατοντάδων αλληλέγγυων, χιλιάδων υποστηρικτών, με δεκάδες δράσεις από τη μια άκρη της γης στην άλλη, με υπογραφές στήριξης, ομάδων, συλλογικοτήτων, καλλιτεχνών, πανεπιστημιακών, γνωστών και άγνωστων ανθρώπων, δημιούργησαν ένα ρήγμα.
Ρήγμα στη διαμορφωμένη εικόνα του μετανάστη. Η μέχρι χθες εικόνα που ήθελε το μετανάστη εγκληματία, φουκαρά, αναξιοπαθούντα, μάρτυρα, παράνομο και «εξωτικό φρούτο» που μπορεί ενίοτε να διασκεδάζει και να ταΐζει κάθε φιλάνθρωπο και ανεκτικό έλληνα, ηττήθηκε, από την εικόνα του εργάτη μετανάστη που διεκδικεί το δίκιο του, που στέκεται με επιμονή και αξιοπρέπεια, απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση του συντηρητισμού, των ΜΜΕ, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.
Ρήγμα στον αυταρχισμό της εποχής του μνημονίου. Η πολιτική της λιτότητας, η προσπάθεια της συνενοχής για την οικονομική κατάσταση, η ενοχοποίηση της διεκδίκησης, η λογική των σκυμμένων κεφαλιών, ηττήθηκαν από τη νικηφόρα κατάληξη του αγώνα, από τη διαχωριστική γραμμή που μπήκε ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας από τη μια και της εκμετάλλευσης από την άλλη, από το ότι αναδείχτηκαν οι πραγματικές αιτίες της μετανάστευσης.
Ρήγμα στους μονοδιάστατους αγώνες. Με αυτόν τον αγώνα που ξεκίνησε από τους μετανάστες, αγκαλιάστηκε από την αλληλεγγύη ελλήνων και μεταναστών, συνέδεσε το μεταναστευτικό με το εργατικό και το κίνημα αλληλεγγύης και αποκόμισε αποτελέσματα και οφέλη για όλη την εργατική τάξη, ντόπια και μεταναστευτική.
Οι απόψεις που έλεγαν πως τώρα δεν είναι ώρα γιατί οι συνθήκες, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, είναι δύσκολες, εκείνες που δεν εμπιστεύονταν τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, εκείνες που διαφωνούσαν με τη μορφή πάλης και όσες τώρα στέκονται εχθρικά στο αποτέλεσμα, έκαναν το συνηθισμένο λάθος. Έδωσαν και δίνουν επιχειρήματα στους εχθρούς του αγώνα – εν είδει αυτοεκπληρούμενης προφητείας – να πολεμήσουν, να διαστρεβλώσουν, να συκοφαντήσουν.
Οι απόψεις για ανήθικους διαμεσολαβητές ή κακούς διαπραγματευτές, το μόνο που προσφέρουν είναι να δηλητηριάζουν τους αγωνιστές, να μην επιτρέπουν στους ανθρώπους που με αυταπάρνηση και πίστη κατάφεραν μια πολύ σημαντική νίκη, ν’ ανοίξουν τα φτερά τους και να μεταφέρουν το μήνυμα της.
Ούτε οι απεργοί, ούτε εμείς, ούτε οι αλληλέγγυοι είμαστε επαγγελματίες αγωνιστές, και ούτε θέλουμε να γίνουμε. Θέλουμε να ζούμε τους αγώνες και να βγαίνουμε από αυτούς, με ψηλά το κεφάλι.
Όσον αφορά στο υποκείμενο αυτού του αγώνα, τους μετανάστες, μπόρεσαν να αντιληφθούν και να χαρτογραφήσουν τις πολιτικές δυνάμεις και δυναμικές στην Ελλάδα και να τις κατατάξουν βιωματικά σε φίλιες, εχθρικές και αδιάφορες.
Γι’ αυτό και η πιο ευδιάκριτη διαχωριστική γραμμή αυτού του αγώνα, δεν ήταν ανάμεσα σε καλές ή κακές οργανώσεις αλληλεγγύης, συνεπείς ή ενδοτικές αντιλήψεις, αλλά ήταν η γραμμή που χώριζε ανθρώπους και συλλογικά αντανακλαστικά. Αυτούς που ήταν μέσα σε ένα πραγματικό (και όχι συμβολικό, μετά από πολύ καιρό) αγώνα, ως μη διαπραγματεύσιμη επιλογή, και εκείνους που από την αρχή και με ιδιοτέλεια φιλοτεχνούσαν το προφίλ τους, για κάθε περίσταση, νίκη ή ήττα. Γνωρίζοντας ότι οι μόνοι αγώνες που είναι χαμένοι, είναι εκείνοι που δεν γίνονται, αλλά και χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι δεν κάναμε λάθη ή επί μέρους λάθος εκτιμήσεις σε όλη αυτή την μεγαλειώδη μάχη, είμαστε σίγουροι για ένα πράγμα : Κάθε φιλάρεσκη και εκ των υστέρων κριτική, απ’ όπου κι αν προέρχεται, απλά αποδεικνύει τα παραπάνω, συνεπικουρούμενα από την εγγενή μιζέρια, μικρομεγαλισμό και ηττοπάθεια των εμπνευστών της.
Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, που βρέθηκε μέσα σ’ αυτόν τον αγώνα από την αρχή του, τέσσερις μήνες πριν αρχίσει η απεργία και θα παραμείνει εκεί, μέχρι να υλοποιηθεί και ολοκληρωθεί και η τελευταία πτυχή των κατακτήσεων των 300 μεταναστών απεργών πείνας, χαιρετίζει όλους αυτούς τους γνωστούς και άγνωστους σε μας, αγωνιστές της αλληλεγγύης και της νίκης. Τους εκατοντάδες που διέθεσαν τη δύναμη και το χρόνο τους στις απεργιακές ανάγκες στην Νομική, την Υπατία και το Ε.Κ. Θεσσαλονίκης. Τους εκατοντάδες αλληλέγγυους που βρέθηκαν στα ασθενοφόρα και σε 24ωρη βάση στα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Τους χιλιάδες που διαδήλωσαν στους δρόμους όλης της χώρας, που οργάνωσαν τις καταλήψεις και τις δράσεις αλληλεγγύης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Όλους εκείνους, αναγνωρίσιμους ή μη, που πάλεψαν για μια ανακοίνωση στήριξης του φορέα που συμμετέχουν, εκείνους που ενίσχυσαν οικονομικά και ηθικά τον αξέχαστο αυτό αγώνα. Τέλος όλους αυτούς που έστω και με ένα χαμόγελο χαράς, ένιωσαν αυτή την νίκη να είναι και δική τους, το απόγευμα της 9ης Μαρτίου.
Το καθήκον όλου του μεταναστευτικού, αντιρατσιστικού, εργατικού και ελευθεριακού κινήματος στο εξής, είναι να διαμορφώσει τις απαραίτητες νέες δομές, ώστε πιο οργανωμένα, πιο μαζικά, πιο δυναμικά να συνεχίσει να υποδέχεται ή να οργανώνει νέους αγώνες, για μεγαλύτερα ρήγματα, για νέες κατακτήσεις.
Like this:
Η δικαίωση των 300 μεταναστών, ελπίδα για όλη την κοινωνία
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ -ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη, 12/3/2011
Στις 9-3-11 σταμάτησε η απεργία πείνας των 300 εργατών μεταναστών, που είχε ξεκινήσει στις 25-1-11. Μετά από 44 μέρες σκληρής απεργίας πείνας, τερματίστηκε ένας αγώνας που δόθηκε με επιμονή και αξιοπρέπεια.
Η νίκη που επιτεύχθηκε από τους 300 εργάτες μετανάστες και όλο το κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε αυτές τις 44 μέρες, αποτελεί νίκη όλης της εργατικής τάξης, μεταναστών και ελλήνων. Από την αρχή άλλωστε ήταν διατυπωμένο πως ο αγώνας αφορά σε όλους τους εργαζόμενους.
Από τη μια άκρη της γης ως την άλλη, οι αγώνες που δίνονται αποτελούν παρακαταθήκη για τους επόμενους. Ανοίγουν δρόμους για νέες κατακτήσεις. Δημιουργούν υποδομές για να είναι στην πρώτη γραμμή του κινήματος το πολιτικό υποκείμενο του αγώνα.
Ήταν μια μεγάλη νίκη γιατί το μεταναστευτικό θέμα τέθηκε στην πρώτη γραμμή του πολιτικού σκηνικού, γιατί ικανοποιήθηκαν σ’ ένα βαθμό τα αιτήματα των απεργών και γιατί ο αγώνας που ξεκίνησε θα συνεχιστεί με νέες καλύτερες προϋποθέσεις, για μεγαλύτερες νίκες.
Είμαστε βαθιά υπερήφανοι που σταθήκαμε δίπλα σ’ αυτόν τον αγώνα από την αρχή και θα συνεχίσουμε αταλάντευτα να είμαστε μαζί με τους έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους στις διεκδικήσεις για τα δικαιώματα μας στη δουλειά και τη ζωή.
Καλούμε όλο τον κόσμο να συμμετέχει στις εκδηλώσεις αποχώρησης των 300 ηρώων από Αθήνα και Θεσσαλονίκη και υποδοχής τους στα Χανιά. Την Δευτέρα 14/3 αναχωρούν οι αγωνιστές της Υπατίας και καλούνται αποχαιρετιστήριες συγκεντρώσεις στις 5:00 και 7:00 το απόγευμα, σε Υπατία και στο λιμάνι του Πειραιά (πύλη Αγίου Διονυσίου) αντίστοιχα. Καλούμε ιδιαιτέρως την χανιώτικη κοινωνία να τους υποδεχθεί στη Σούδα την επομένη, Τρίτη 15/3, 6:00 το πρωί. Για τους 50 αγωνιστές του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης διοργανώνεται αποχαιρετιστήριο γλέντι την Τετάρτη 16/3 – πριν την αναχώρησή τους για Αθήνα. Στα Χανιά θα έχουμε την τιμή και χαρά να τους υποδεχθούμε τα ξημερώματα του Σαββάτου, 19/3, με την άφιξή τους στο λιμάνι της Σούδας.
37η μέρα μαρτυρίου: Η κυβέρνηση δολοφονεί. Όλοι/ες στην διαδήλωση της Πέμπτης 3/2, 7:00μμ στην Αγορά.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ -ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
37η μέρα απεργίας πείνας
Χανιά, Τετάρτη 2 Μάρτη 2011
Αν η κυβέρνηση ελπίζει στο σπάσιμο της απεργίας πείνας των 300 εργατών μεταναστών, με την αδιαλλαξία της, χάνει το χρόνο της.
Η αλληλεγγύη φουντώνει μέρα με τη μέρα όπως και η οργή όλων των εργαζομένων. Το αίτημα των απεργών πείνας και ο αγώνας τους είναι δίκαιος και νόμιμος. Το μόνο παράνομο στις 37 μέρες απεργίας πείνας είναι η στάση της κυβέρνησης. Οι 300 εργάτες μετανάστες δήλωσαν από την αρχή ή θα κερδίσουμε ή θα πεθάνουμε.
Μην περιμένει ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του να το διαπιστώσουν.
Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλης της εργατικής τάξης και θα νικήσει έτσι και αλλιώς. Δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ μας και γι αυτό είμαστε όλοι μαζί τους.
Όλοι στις δράσεις αλληλεγγύης, αποφασιστικά, ν’ απαντήσουμε στην αδιαλλαξία, την εκμετάλλευση, τους αποκλεισμούς.
Πλατεία Αγοράς, Πέμπτη 3-3-11, 7:00 μ.μ.
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ
Με διώξεις ενάντια στους 300 διανθίζεται η επικείμενη εκτέλεση τους από το αισχρό δουλοκτητικό καθεστώς
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη
26-2-2011
Στις 24/2, η κυβέρνηση προσπάθησε να αποδείξει ότι αυτό που την ενδιαφέρει δεν είναι η απόδοση της δικαιοσύνης, αλλά η επίδειξη ισχύος απέναντι στους ανίσχυρους μετανάστες απεργούς πείνας και σ’ αυτούς που τόλμησαν να τους συμπαρασταθούν και να δείξουν αλληλεγγύη στον δίκαιο αγώνα τους. Στο πόρισμα προς τον ανακριτή, ο εισαγγελέας εφετών παραγγέλλει την άσκηση δίωξης απέναντι σε οκτώ μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης για ηθική αυτουργία σε παραβίαση οικιακής ειρήνης και για ηθική αυτουργία σε διακεκριμένες φθορές.
Όμως η πρόκληση της κυβέρνησης δεν σταμάτησε εκεί, καθώς η εισαγγελία πρότεινε και την άσκηση δίωξης στους ίδιους τους 300 απεργούς πείνας για διατάραξη οικιακής ειρήνης και για πρόκληση διακεκριμένων φθορών. Φυσικά, όλες οι κατηγορίες αφορούν την είσοδο στο κτήριο της Νομικής, δηλαδή την πρώτη ουσιαστική πολιτική απόπειρα που έγινε μετά το ’73 για αξιοποίηση του θεσμού του πανεπιστημιακού ασύλου στην κατεύθυνση της ελεύθερης έκφρασης κοινωνικών αιτημάτων.
Δεν γνωρίζουμε το αν η ποινικοποίηση του δικαιώματος της άσκησης απεργίας πείνας σε δημόσιο χώρο, γιατί κατ’ ουσίαν περί αυτού πρόκειται, έχει ιστορικό προηγούμενο στην Ευρώπη του 20ου αιώνα, όμως η άσκηση εισαγγελικής δίωξης με τέτοιο σαθρό κατηγορητήριο σε ανθρώπους που βρίσκονται μια ανάσα πριν το θάνατο, εκθέτει ανεπανόρθωτα το ήθος και την αίσθηση δημοκρατικότητας αυτής της κυβέρνησης, που φαίνεται να φιλοδοξεί να γραφτεί στην ιστορία, ανάμεσα στα άλλα, και για την απουσία στοιχειώδους ανθρώπινης ευαισθησίας και την έλλειψη προπαιδείας σε θέματα θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και οι παραπάνω διώξεις γίνονται παρά το ότι το κτήριο της Νομικής παραδόθηκε χωρίς να έχει γίνει καμιά φθορά, και παρά το ότι οι μετανάστες μπήκαν στο κτήριο ως φιλοξενούμενοι και όχι ως καταληψίες, με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Νομικής. Παράλληλα, ο κύριος Ραγκούσης αρνείται πεισματικά να δώσει λύση στο πρόβλημα των απεργών, αποφεύγοντας να αγγίξει την ουσία του, και κινδυνολογώντας εκμεταλλευόμενος την επικαιρότητα χωρών της Βόρειας Αφρικής.
Από την πλευρά μας εμμένουμε στην αλληλέγγυα στάση μας απέναντι στους απεργούς πείνας, που αψηφούν τις επιταγές της αυτοσυντήρησης, και έχουν το θάρρος να κοιτούν κατάματα πια το θάνατο, για να μας διδάξουν τι σημαίνει αυτοθυσία, ελευθερία και αξιοπρέπεια.
ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ
Η κοινωνία των Χανίων οφείλει πρώτη να σταθεί στο πλευρό των απεργών. Για την δικαιοσύνη, την αξιοπρέπεια, την ισότιμη συνύπαρξη. Συγκέντρωση Παρασκευή 25/2, 7:00μμ στην Αγορά
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Χανιά-Αθήνα-Θεσσαλονίκη
24 Φλεβάρη 2011
Χθες το απόγευμα, μέλη του ΦΜΚ πραγματοποίησαν παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο Χανίων, υπέρ της πανελλαδικής απεργίας πείνας των 300 μεταναστών εργατών, οι οποίοι αργοσβήνουν στην 31η πλέον μέρα του σκληρού αγώνα τους.
Η παρέμβασή μας βέβαια άλλο σκοπό δεν είχε από το να επιστήσουμε την προσοχή στους δημοτικούς συμβούλους της πόλης, στην οποία ζει και εργάζεται η πλειοψηφία των αγωνιζόμενων μεταναστών, ότι θα έχουν τεράστια ευθύνη αν δεν κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ασκήσουν πίεση στην κυβέρνηση, η οποία οδηγεί τους απεργούς σε βέβαιο θάνατο με την αδιαλλαξία της. Ένα ψήφισμα του δήμου Χανίων δεν είναι αρκετό δεδομένου του ότι η μεγάλη πλειοψηφία των απεργών ζει και εργάζεται στο νομό Χανίων. Δεν είναι αρκετό διότι οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι βρίσκονταν στο πλευρό των 15 μεταναστών απεργών πείνας του 2008, θυμούνται πολύ καλά τον σημερινό δήμαρχο κ. Σκουλάκη, από την θέση τότε του βουλευτή Χανίων, να τάσσεται πρώτος αναφανδόν στο πλευρό των 15, με επερωτήσεις στη Βουλή και δηλώσεις κόλαφο για την αδιαλλαξία της κυβέρνησης της ΝΔ.
Βέβαια ανάλογη στάση είχε επιδείξει τότε ακόμα και ο σημερινός πρωθυπουργός, τασσόμενος υπέρ της δικαιοσύνης έναντι της νόμιμης αδικίας, μέσα από την «προσωπικό κόμβο» του υπό τον πηχαίο τίτλο: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ». Ένας λόγος παραπάνω, μια παραπάνω απαίτηση λοιπόν από τους δημοτικούς άρχοντες να μεταφέρουν την φωνή των απεργών στα κέντρα των αποφάσεων, πριν είναι πολύ αργά. Αυτό περιμένουν και απαιτούν οι μελλοθάνατοι από εκείνους, που τότε κοιτούσαν στα μάτια τους συντρόφους τους και τους χτυπούσαν την πλάτη για κουράγιο, τους ίδιους δηλ. που σήμερα διοικούν την πόλη, στην οποία οι σημερινοί απεργοί έχουν ριζώσει και βοηθήσει να προκόψει με τον ιδρώτα και τους αγώνες τους για ισότητα και αξιοπρέπεια.
Η κοινωνία των Χανίων τώρα θα πρέπει να δείξει την αλληλεγγύη της και να απαιτήσει τη δικαίωση των αγωνιζομένων για αξιοπρέπεια συμπολιτών μας. Ο αγώνας αυτός είναι αγώνας για ισότιμη συνύπαρξη, για ίσα δικαιώματα, για ενότητα στις διεκδικήσεις.
Όλοι και όλες να βρεθούμε στην συγκέντρωση αύριο Παρασκευή 25/2 το απόγευμα στις 7:00μμ στην Πλατεία της Αγοράς.
Νίκη στην Απεργία πείνας, Νίκη στη Ζωή – Victory to the Hunger-Strike, Victory to Life
«Υπατία» και ΕΚΘ,
29η μέρα απεργίας πείνας
Πούθ’ έρχεσαι; Απ’ τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα
(στίχοι από το “Φάτα Μοργκάνα” του Ν.Καββαδία)
Στην κοινωνική έρημο που ξετυλίγουν γύρω μας δε θα βρεθούμε διψασμένοι από ελπίδα, στερημένοι από αλληλεγγύη, να κυνηγάμε αντικατοπτρισμούς. Δε θα βρεθούμε με σκυμμένο το κεφάλι, με ξέχειλη τη γλώσσα, να κοιτάμε την άμμο, να στρέφουμε το κεφάλι στο διπλανό μόνο και μόνο να για να τον δούμε να αργοπεθαίνει από τρόμο και ανέχεια. Μέσα στην έρημο δε θα βρεθούμε παγιδευμένοι, αποπροσανατολισμένοι, ακίνητοι στο αιώνιο πηγαινέλα της κοινωνικής στάσης και της παράδοσης στην άμμο. Θα είμαστε εμείς οι φορείς της κίνησης, οι διαβάτες, οι συνοδοιπόροι. Την κοινωνική έρημο ήδη διασχίζουν τα καραβάνια μας, κι αυτά τα καραβάνια δεν ψάχνουν τις οάσεις, τις δημιουργούν.
Αποφασιστικά, στο μάτι του κυκλώνα, όπως πρέπει. Έρχονται οι απεργοί πείνας με βιώματα δύσκολα, αθέατα από τα χαμηλά της απραγίας και της υποταγής, από εκεί που σμίγουν οι καιροί του κόσμου υπό τον καπιταλισμό: ο πόλεμος, η ανέχεια, η βία, η εξόντωση. Εδώ, στα μέρη μας και μέρη τους, οι απεργοί πείνας ξεκίνησαν για να κάνουν το χρέος τους, δείχνοντας τους κοινούς προορισμούς, διαλύοντας τις ψευδαισθήσεις και τις ιδεοληψίες. Ο κόσμος δε δημιουργήθηκε χτες. Οι αγώνες δημιουργούν τον κόσμο. Δεν πέθανε η ελπίδα, δεν κοπάζει ο άνεμος.
Η κακομοιριά της κυβέρνησης και η κυβέρνηση της κακομοιριάς θα πρέπει να χάσουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Κακομοίρηδες είναι όσοι βάζουνε στη ζυγαριά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δε ζυγίζεται. Η αξιοπρέπεια σπάει τη ζυγαριά, ξεχαρβαλώνει τους ζυγούς, σπάει την κοινωνική ταφόπλακα που θέλουν να ρίξουν στη ζωή που μάχεται. Πικρό το σάλιο τους. Η κακομοιριά, η μικροψυχία είναι η ιδεολογία που θέλουν για την κοινωνία μας. Όλους, όσους μικρούς μεγάλους σήμερα ζούμε κι αύριο θα πεθάνουμε, όλους μας θέλουνε κακορίζικους, μίζερους, μικρούς, δειλούς, άπραγους. Έτσι μας θέλουν. Να βάζουμε στο ζύγι κείνα που δε ζυγιάζονται. Να κλέβουμε στο ζύγι τον ίδιο μας τον εαυτό. Όσο κι αν προσέξουν τις διατυπώσεις τους, όσο κι αν διαχειριστούν τις εντυπώσεις τους, τίποτα δεν τους σώζει Έχει ακόμα ο κόσμος αντίδοτα. Έχει η πράξη κι η στάση του καθενός περιθώρια. Έχει ακόμα αγκαλιές κι αδέρφια ο κόσμος. Έχει ο τοίχος ρωγμές. Έχει ο αγώνας θέσεις.
Δίπλα στους απεργούς είμαστε πολλοί σ΄ αυτά τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη, αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες, και πάλι όμως φαίνεται πώς δε φτάνουμε. Θα μετρηθούμε όμως ξανά, ώσπου θα χάσουμε το μέτρημα. Καινούργια μέρα, κάθε μέρα που περνά, Πατησίων και Ηπείρου, Κοσμογονίας και Κοσμοχαλασιάς γωνία: να μετρηθούμε, να αναμετρηθούμε.
Οι κυβερνήτες της κακομοιριάς θα πρέπει να χάσουν τον ύπνο τους και την εξουσία τους πάνω στους ανθρώπους, όλους εμάς που περνούμε κάθε μέρα χίλιες δυσκολίες για να συνεχίσουμε να προσφέρουμε, με την εργασία μας, με την παρουσία μας. Δε θα συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις. Εμείς είμαστε η δύναμη αυτού του κόσμου. Νόμιμοι και παράνομοι, πολυεθνικοί μέσα στη διαβαθμισμένη υστέρηση, εν μέσω πίκρας κι απογοήτευσης. Μα κι ένα κεφάλι πάνω από το μπόι μας. Δημιουργοί του κόσμου. Με αξίες κοινές. Αξίες κι εμπειρίες που αξίζει να τις μοιράζεσαι.
Θα πρέπει η κυβέρνηση και η λογική της εξουσίας να μάθει να υποχωρεί μπροστά στη συλλογική μας εργατική και κοινωνική συνείδηση και δημιουργία. Μπροστά στο μεγαλείο του κοινωνικού αγώνα, του αγώνα για ζωή.
Δε θα φτηνύνουμε εμείς τη ζωή, που την έχουν κάνει αμελητέα κι αναλώσιμη. Εμείς θα ακριβύνουμε το θάνατο, τόσο που νά’ ναι αβάσταχτος κι αδιανόητος. Νίκη στην απεργία, νίκη στη ζωή.
“Ό,τι κι αν χάσει κανείς, ένα χέρι, ένα πόδι, μια δεκάρα, αποκλείεται να μην το καταλάβει. Ο πιο μεγάλος κίνδυνος, να χάσει κανείς τον εαυτό του, γίνεται πάντα τόσο ήσυχα, λες και δε συμβαίνει τίποτα. Καμιά άλλη απώλεια δε περνά τόσο απαρατήρητη.” Κίρκεγκωρ
Τρίτη 22 Φλεβάρη 2011
ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣ
VICTORY TO THE HUNGER STRIKE, VICTORY TO LIFE
Athens – Thessaloniki
29th day of hunger strike
Where do you come from? Babylon.
Where are you going? To the eye of the storm
(Lyrics from ‘Fata Morgana’ by N. Kavadias)
In the social desert they unfold around us, we will not find ourselves thirsty for hope, bereft of solidarity, chasing mirages. We will not bow our heads loose-tongued, staring down the sand, turning our heads to our fellow just to watch her/him die from fear and poverty. We will not be trapped in the desert, disoriented, immobile in the eternal coming and going of social standstill; we will not surrender ourselves to the sand. It is us the means of movement, the wayfarers, the convoys. Already our caravans cross the social desert, and these caravans do not seek oases – they create them.
Decisively, in the eye of the storm, as they should. The hunger strikers come here bearing harsh experiences, which are invisible from where submission and inactivity reign; they come from where the winds of the world-under-capitalism mingle: the winds of war, poverty, violence, extermination. Here, on our land and theirs, the hunger strikers set off to do their duty, manifesting our common destinations, dispelling illusions and obsessions. The world was not created yesterday. Struggles create the world. Hope never died, the wind hasn’t blown over yet.
The wretchedness of the government and the government of wretchedness must lose the ground beneath their feet. Wretched are those who weigh human dignity upon scales. It cannnot be weighed. Dignity breaks scales, it breaks the yoke, it smashes the gravestone they wish to cast upon struggling life. Their saliva is bitter: an ideology of misery and pettiness is what they want for our society. Everybody, young and old, who lives today and will die tomorrow, they want us all ill-fated, miserable, crappy and cowardly. This is how they want us, all placed in a yoke, all cheating against ourselves. Nothing, however, can save them, no matter how careful they are in their phrasings, no matter how effectively they manage impressions,. The world still bears antidotes. The world still has embraces and fraternity. The wall has cracks. The struggle still has vacant positions.
Many in this geographical spot, supporters all in solidarity, we stand with the strikers – and yet we seem not enough. We will count ourselves again, then, until we lose count. Every day that passes a new day, Patision Ave. and Epiru Str.: we will recount ourselves, we will countdown.
The governors of wretchedness should lose their sleep and their authority over us all, who every day pass through thousands of difficulties in order, through our labor and presence, to continue to offer. We shall not comply with their recommendations. We are the power of this world. Legal and illegal, multinational, amidst graded deterioration, bitterness and frustration. But also with οur heads upon our shoulders. Creators of the world. With common values. Values and experiences that are worth sharing.
The government and the logic of authority must learn to retreat before our collective power of labor, social consciousness and creativity, before the greatness of social struggle, the struggle for life.
We will not cheapen life they have made insignificant and expendable. We will become so much expensive to death, to make death unbearable and unthinkable. Victory to the strikers, victory to life.
“The greatest danger, that of losing oneself, can pass off in the world as if it were nothing; every other loss, an arm, a leg, five dollars, a wife, etc. is bound to be noticed” Kierkegaard
Tuesday, 02/22/2011
FORUM OF IMMIGRANTS IN CRETE
fmkritis.wordpress.com
