Category Archives: Εκδηλώσεις
Από την συνέλευση-συζήτηση πρώην απεργών πείνας, ενεργών μεταναστών και αλληλέγγυων
Το Σάββατο, 28 Γενάρη, πραγματοποιήθηκε προγραμματισμένη συνέλευση-συζήτηση που στόχο είχε την δημιουργία ενός πανελλαδικού μεταναστευτικού συλλόγου. Ο στόχος αυτός είναι το ζητούμενο όλων εμάς, ενεργών μεταναστών, ελλήνων αλληλέγγυων και -κυρίως- πρώην απεργών, που βλέπουμε το συμπλήρωμα του ενός χρόνου από την Απεργία Πείνας των 300 ως υποχρέωση για μετουσίωση της παρακαταθήκης αυτού του μεγαλειώδους αγώνα, σε μια σταθερή δομή αυτοοργάνωσης των αγωνιστών μεταναστών σε πανελλαδική κλίμακα. Με “μαγιά” και ραχοκοκκαλιά τους ίδιους τους πρώην απεργούς πείνας της Υπατίας και του Ε.Κ.Θ., η φιλόδοξη πλην απολύτως αναγκαία αυτή δομή για τον μεταναστευτικό κόσμο, μπήκε στην τελική ευθεία πραγμάτωσής της, καθώς όλοι μας εκμεταλλευτήκαμε την συγκυρία της συναντησής μας ξανά μετά από καιρό για την κινητοποίηση στο Υπουργείο Εσωτερικών. Η ευτυχής αυτή κατάληξη της κουβέντας μας γεμίζει αισιοδοξία για το μέλλον, αφενός όσον αφορά τις απαιτήσεις των 300 για την πλήρη ικανοποίηση των συμφωνηθέντων με την κυβέρνηση και την υπεράσπιση στο διηνεκές των ήδη κεκτημένων, αφετέρου όσον αφορά την γενικότερη υπόθεση της συλλογικής-υπερεθνικής κι αγωνιστικής προσπάθειας εκ μέρους των μεταναστών και προσφύγων την Ελλάδα να διεκδικήσουν την αξιοπρεπή και ισότιμη ζωή και συνύπαρξη με τους ντόπιους συναδέλφους τους. Είμαστε και πάντα ήμασταν βέβαιοι για την δύναμη της συλλογικής και αυτοοργανωμένης δράσης – διότι εδώ και κάποια χρόνια γευόμαστε τους καρπούς της – και θα είμαστε πάντα εδώ, ενωμένοι, για την υπεράσπιση της συνέχειας αυτής της δράσης, απέναντι σε κάθε θεσμικό ή μη υπονομευτή της.
Κείμενο για το συμπλήρωμα ενός χρόνου από την Απεργία πείνας των 300 από τους γιατρούς των 50 της Θεσσαλονίκης
Απεργία πείνας των μεταναστών εργατών – 1 χρόνος μετά…
Ως ομάδα υγειονομικών που συγκροτηθήκαμε ακριβώς πριν από την έναρξη της απεργίας πείνας των 50 μεταναστών στη Θεσσαλονίκη, θα θέλαμε να δηλώσουμε και πάλι δημόσια την αλληλεγγύη μας στο συνεχιζόμενο αγώνα τους μέχρι την πλήρη δικαίωση του. Επί 45 μέρες πέρυσι παρακολουθήσαμε στενά αυτή τη σκληρή μάχη, οπότε νιώθουμε πολύ κοντά τους , όχι μόνο πολιτικά αλλά και ανθρώπινα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε τότε ήταν πολλαπλά, με πρώτο και κύριο τη ρατσιστική και αντιιατρική στάση του Υπουργού Υγείας, που έκανε ότι μπόρεσε – χωρίς επιτυχία- για να κάμψει τους απεργούς. Το δίκιο του αγώνα τους και η εμβέλεια του στην κοινωνία, μαζί με τη σθεναρή στάση των απεργών και τη δυναμική του κινήματος αλληλεγγύης έφεραν κάποιες νίκες, που όμως δε φτάνουν. Η υποτίμηση της ζωής των μεταναστών στην Ελλάδα συνεχίζεται και σ΄αυτήν έχει προστεθεί, τη χρονιά που πέρασε, η συνολική υποτίμηση της εργασίας (και των ντόπιων συμπεριλαμβανομένων).
Αν και πολύ ετερόκλητη σαν ομάδα (διαφορετικές γενιές γιατρών, διαφορετικές ειδικότητες, διαφορετικές πολιτικές καταβολές), δράσαμε σαν ένα σώμα σε πλήρη αρμονία, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας την άλλη, προτάσσοντας συνεχώς το επίδικο : να μην κινδυνεύσει κανείς και να νικήσουν όλοι μαζί. Μετά το πέρας του αγώνα, αποφασίσαμε ότι η δουλειά μας δεν τέλειωσε κι ότι – δυστυχώς – είναι τόσο εκρηκτικές οι ανάγκες στο κοινωνικό πεδίο, από τα στρώματα που πετάγονται στο περιθώριο και τους στερείται κάθε πρόσβαση στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, που εμείς δε μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στις δουλειές μας, περιοριζόμενοι μόνο στην καταγγελία. Η απόλυτη έξωση, η εκδίωξη, ο πλήρης αποκλεισμός των μη εχόντων από τη δημόσια περίθαλψη έγινε με τέτοια σφοδρότητα από την Αυτού Εξοχότητα του τον ίδιο Υπουργό, που οι συνέπειες της είναι άμεσες και δραματικές στην υγεία χιλιάδων ανθρώπων. Αυτή η πολιτική, πολύ απλά, σκορπάει θάνατο…
Νιώθοντας επιτακτική την ανάγκη για δράση, με αιχμή τον διαρκώς διωκόμενο μετανάστη , αλλά και κατ΄επέκταση όλο το κύμα των νεόπτωχων ελλήνων, δημιουργήσαμε μια δομή που παρέχει δωρεάν οδοντιατρική και ιατροφαρμακευτική πρωτοβάθμια φροντίδα σε κάθε ανασφάλιστο. Μετά από δουλειά μηνών λειτουργούμε πλέον από τις αρχές Νοέμβρη το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη σε πλήρη ανάπτυξη καθημερινά. Κι από κει που ξεκινήσαμε 10, τώρα γίναμε 100! Χωρίς χορηγίες και αρχηγούς, χωρίς επιδοτήσεις και διαφήμιση φτιάξαμε ένα ιατρείο στο Βαρδάρη, που θα στηρίξει όσους περισσότερο το χρειάζονται και μαζί τους θα παλέψει για ένα Καθολικό και Δημόσιο ΕΣΥ και για την ανατροπή της πολιτικής που γεννά, συντηρεί και ποινικοποιεί τη φτώχεια.
Η συνέχεια λοιπόν ενός αγώνα, που κατάφερε να έχει διεθνές αντίκτυπο και που στρίμωξε για τα καλά όλα τα ρατσιστικά φίδια στη φωλιά τους, είναι ένα συλλογικό εγχείρημα, που δρα αυτοοργανωμένα, στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και απευθύνεται στην κοινωνία, προβάλλοντας όσο πιο καθαρά και δυνατά μπορεί το δικό του μήνυμα:
«Αλληλεγγύη – πρώτο βήμα αντίστασης»
Προβολή ταινίας την Παρασκευή 20/5 στις 8:30μμ, Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 67
Ο Machete, ένας πρώην ομοσπονδιακός Μεξικανός πράκτορας, ζει πια ως “παράνομος” μετανάστης κάπου στο Τέξας. Ένας άγνωστος του αναθέτει να σκοτώσει έναν ακροδεξιό γερουσιαστή που τα έχει βάλει με τους μετανάστες έχοντας ως στόχο να τους διώξει από τη χώρα. Η αποστολή αποδεικνύεται παγίδα, ο γερουσιαστής McLaughlin τραυματίζεται, ο Machete καταζητείται και μαζί με τη βοήθεια του παπά αδερφού του και της Luz, αρχηγό μιας ομάδας υπεράσπισης των “χωρίς χαρτιά”, προσπαθεί να καθαρίσει το όνομά του αλλά και να ξεσκεπάσει τον βρώμικο McLaughlin και τους συνεργάτες του.
Απίθανα χορταστική ταινία, ως θέαμα (b-movies σπλατεριά, χορογραφημένες μονομαχίες σε ασιατικό στυλ, “αντεστραμμένοι” θεολογικοί συμβολισμοί, κλισέ σπαγγέτι γουέστερν κλπ.), αλλά και σε πολιτική σημειολογία, με τα χοντροκομμένα και απροσχημάτιστα μηνύματα αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού χαρακτήρα που πάνε χέρι-χέρι με την καταιγιστική δράση. Ο σκηνοθέτης Ροντρίγκεζ “παίζοντας” με τους σχεδόν κομικίστικους χαρακτήρες του αναβιώσαντος exploitation των 70′ς, παίρνει εκδίκηση και το αίμα του πίσω, με έναν ήρωα που, από προδομένος ράμπο του Νόμου, στο λυτρωτικό φινάλε παίρνει τη “θέση” ενός Ζαπάτα, ενός Σαντινίστα, ενός Τσε! Τη θέση ενός Θρύλου. Ο ήρωας “θερίζει” τα σκαλπ των φασιστομαφιόζων γκρίνγκος, όπως οι ΜΠΑΣΤΑΡΔΟΙ του Ταραντίνο τα σκαλπ των Ναζί και φαίνεται να το ευχαριστιέται! Τα όρια μεταξύ καλού και κακού εδώ επανατοποθετούνται. Εδώ ο Νόμος δίνει τη θέση του στο Δίκαιο. Το Ηθικό Δίκαιο και φυσικά την αυτοδικία. Γιατί οι Νόμοι των πολιτικών δεν λειτουργούν ή λειτουργούν μονάχα προς όφελος λίγων εκλεκτών. Το Σύστημα δε λειτουργεί γι΄ αυτό και οι ήρωές μας φτιάχνουν το δικό τους Σύστημα, το “Δίκτυο”, μια Κομμούνα αλληλεγγύης ντόπιων και μεταναστών με μια αρχετυπική παράδοση πάνω στην ταξική τιμή, το θάρρος στη μάχη, την δικαιοσύνη. Είναι ο δρόμος των μαζών για δικαίωση και φυσικά επιβίωση.
Τρίτη 12 Απριλίου: Αντιφασιστική συγκέντρωση στην Αγορά και εκδήλωση στην Πλατεία της Σπλάτζιας
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Χανιά, 11-4-2011
Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης με αφορμή τα πρόσφατα φαινόμενα φασιστικών επιθέσεων και ρατσιστικής βίας στα Χανιά, με εμπρησμό αυτοκινήτου μέλους μας και άγριους ξυλοδαρμούς μεταναστών, καλεί κάθε φορέα της χανιώτικης κοινωνίας, συνδικάτα, μαθητές, φοιτητικούς συλλόγους, μεταναστευτικές και αντιρατσιστικές οργανώσεις, σε αντιφασιστική συγκέντρωση στην πλατεία της Αγοράς, την Τρίτη 12 Απρίλη στις 6.00 το απόγευμα.
Αυτό που ενόχλησε αυτή την φορά τα γνωστά φασιστοειδή, αυτό που τους όπλισε το χέρι, ήταν η περήφανη νίκη των 300 μεταναστών εργατών απεργών πείνας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η πρώτη μεγάλη κεντρική και μετωπική νίκη σε καιρό μνημονίου στη χώρα μας, που έθεσε για πρώτη φορά τόσο αποφασιστικά την ενότητα της εργατικής τάξης μέσα από τους αγώνες και θορύβησε αφεντικά και κυβερνώντες.
Σε πείσμα όλων όσων ένιωσαν να απειλούνται τα συμφέροντά τους από αυτή την εξέλιξη, θα συνεχίσουμε να είμαστε εδώ, και με μεγαλύτερη δύναμη να αγωνιζόμαστε για τη νομιμοποίηση των ξένων εργατών στην Ελλάδα και για την κοινωνική τους χειραφέτηση. Μετά την συγκέντρωση στην Αγορά, θα ακολουθήσει προβολή ανέκδοτου υλικού, από αξέχαστες στιγμές στους χώρους της απεργίας πείνας, στην Υπατία και το Εργ. Κέντρο Θεσσαλονίκης, στις 8.00 μμ στην πλατεία της Σπλάντζιας.
Είναι υπόθεση της κοινωνίας του μόχθου να υπερασπίζει τα κεκτημένα και τα δικαιώματά της, αλλά πάνω από όλα τους ανθρώπους της. Καλούμε τους έλληνες συναδέλφους μας να σταθούν αλληλέγγυοι στις μεταναστευτικές κοινότητες αυτής της πόλης και ενωμένοι να στείλουν τους νεοναζί μπράβους και τραμπούκους πίσω στις τρύπες τους.
Προβολή του “Lion of The Desert” την Παρασκευή 10/12 στις 8:00μμ
Αυτήν την Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου, προβάλουμε στα γραφεία του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης στη Χατζημιχάλη Νταλιάνη 67, στις 8:00μμ, την αμερικανολυβική ταινία του 1981, “Lion of the Desert”.
Η ταινία πραγματεύεται την ζωή και δράση του μεγάλου Λίβυου αντάρτη Ομάρ Μουχτάρ ενάντια στην ιταλική κατοχή της Λιβύης. Η πλοκή διεξάγεται στα 1929, στη λιβυκή Σαχάρα, όπου η εξαντλημένη 20χρονη Αντίσταση πρέπει να ετοιμαστεί να αντιμετωπίσει τις νέες δυσμενείς συνθήκες που φέρνουν οι καινούριες μηχανοκίνητες στρατιές του Μουσολίνι υπό τη διοίκηση του διαβόητου για την σκληρότητά Ροδόλφο Γκρατσιάνι. Ο Ομάρ Μουχτάρ ηγείται μιας Αντίστασης που αναγκάζει την Ιταλία να πολεμά σκληρά και να ηττάται στο αφιλόξενο γήπεδο του αντιπάλου: την έρημο. Στα 1929 όμως ο Μουσολίνι αποφασίζει να συντρίψει το αντάρτικο με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο αδιαφορώντας για την όποια διεθνή κατακραυγή θα μπορούσε να προκύψει. Διορίζει τον έκτο κατά σειρά Κυβερνήτη της Λιβύης, τον πλέον κατάλληλο να υλοποιήσει την βούληση του δικτάτορα, τον έμπειρο στρατιωτικό διοικητή Γκρατσιάνι.
Ο Γκρατσιάνι είναι ένας πωρωμένος φασίστας που συμμερίζεται στο έπακρο τις εθνικές ονειρώξεις του Φασιστικού Κόμματος περί ανασύστασης του ρωμαϊκού imperium με την Λιβύη να αποτελεί την λεγόμενη “4η Ακτή” του. Φέρνει στην Λιβύη ό,τι πιο σύγχρονο διέθετε ο ιταλικός στρατός και οδηγεί στα άκρα την σκληρότητά του απέναντι στον ντόπιο πληθυσμό. Ο Μουχτάρ από την άλλη, με έναν απαρχαιωμένο οπλισμό και την δυνατότητα στήριξης του πληθυσμού να συρρικνούται, θα παλαίψει απεγνωσμένα και ηρωικά απέναντι στα θωρακισμένα οχήματα, τα πολυβόλα, τα αεροπλάνα, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις μαζικές λεηλασίες και καταστροφές καλλιεργειών, τις αγριότητες και εκτελέσεις.
Το “Λιοντάρι της Ερήμου” ήταν μια ιδιαίτερα ακριβή παραγωγή για την εποχή της, γυρισμένη στο ίδιο αφιλόξενο περιβάλλον που θέλει να παρουσιάσει στο θεατή. Συνιστά μια τυπική επική πολεμική ταινία “χολυγουντιανού” ύφους, στο στυλ ανάλογων ταινιών εκείνης της εποχής, λχ τα “Κανόνια του Ναβαρόνε” – που έχει περίπου και τους ίδιους συντελεστές, με εξαίρεση φυσικά τον σκηνοθέτη, τον Λίβυο Moustapha Akkad. Είναι καλογυρισμένη και προσεγμένη, χωρίς βέβαια να ξεφεύγει από τυπικά αισθητικά χαρακτηριστικά του είδους της.
Για μας έχει η ταινία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα διότι ενσαρκώνει αρκετά πιστά μία εξαίρετη και μοναδική προσωπικότητα του αραβικού κόσμου. Ο Ομάρ Μουχτάρ αποτελεί σημαία και παντοτινό σύμβολο αντίστασης και ήθους για τους βορειοαφρικάνους άραβες, ανεξαρτήτου εθνικότητας – ένα από τα πολύ λίγα κοινά αποδεκτά πρότυπα. Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής διοίκησης στην Λιβύη, ο μεσήλικας αυτός δάσκαλος του Κορανίου σε παιδιά, ένωσε της φυλές της ερήμου και αναδείχθηκε σε αδιαμφισβήτητο στρατιωτικό και πολιτικό ηγέτη της κοινής αντίστασης αράβων και βερβέρων Λίβυων ενάντια στην ιταλική αποικιοκρατία. Περισσότερο και από τις περίφημες ηγετικές και στρατηγικές αρετές του, ο Μουχτάρ έμεινε στην Ιστορία και στην καρδιά των ομοεθνών του για τον απαράμιλλο ανθρωπισμό που ενέπνεε, σε μια εποχή ιδιαίτερα άγρια – και από τη θέση μάλιστα του υφιστάμενου της αγριότητας. Την ώρα που οι Ιταλοί αποδεικνύονταν οι χειρότεροι αποικιοκράτες της εποχής και πρόδρομοι των ναζιστικών μεθόδων, ο Μουχτάρ με το κύρος και του πνευματικού δασκάλου, επέβαλε την καλομεταχείριση των αιχμαλώτων, ενέπνεε την αντιμετώπιση των γυναικών ως συντρόφων και εν γένει καλλιεργούσε αυτό που οι Δυτικοί θα ονόμαζαν -καταχρηστικά και ταυτολογικά για τους περισσότερους μουσουλμάνους- ισλαμικό ανθρωπισμό. Τα τελευταία του λόγια ήταν: “Δεν θα παραδοθούμε ποτέ…Κερδίζουμε ή πεθαίνουμε. Η κάθε γενιά θα αντικαθιστά την προηγούμενη, στον αγώνα. Εγώ θα ζήσω περισσότερο όταν με κρεμάσετε.”
Το “Lion of the Desert” αποτελεί κάτι σαν “εθνική ταινία” για τους βορειοαφρικάνους, καθώς δεν υπάρχει κανείς που να μην την έχει δει τουλάχιστόν μια φορά, ενώ στην πλειοψηφία τους κάθονται και την βλέπουν ξανά και ξανά. Η προβολή της ταινίας στους κινηματογράφους της Ιταλίας απαγορεύθηκε αρκετά χρόνια την δεκαετία του ’80, ενώ στην τηλεόραση προβλήθηκε πρώτη φορά το 2009 με αφορμή την επίσκεψη του Μουαμάρ Καντάφι.
Προβολές τις Παρασκευές, 8:00μμ στο χώρο μας, Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 67. Αυτήν την Παρασκευή, προβολή της ταινίας “CHILDREN OF MEN”
Μετά από μια δύσκολη περίοδο, ανακοινώνουμε ότι οι προβολές στο χώρο μας της Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 67, ξαναρχίζουν, τις Παρασκευές πλέον, στις 8:00μμ. Αρχής γενομένης αυτήν την Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου, με την προβολή της ταινίας “Children of Men”, μία αγγλομεξικανική παραγωγή του 2006.
Η εξαιρετική αυτή ταινία του μεξικανού Αλφόνσο Κουαρόν ανανέωσε ανέλπιστα ένα κινηματογραφικό είδος, το οποίο είχε καιρό να δώσει αξιοσημείωτα έργα. Το “Children of Men” όχι μόνο συνιστά μακράν το αρτιότερο δείγμα δυστοπικού σινεμά της δεκαετίας μέχρι τότε, το 2006, αλλά ακόμα δικαιούται να συγκαταλέγεται στα all time classic αυτού του είδους. Αυτό το κράμα φουτουρισμού, πολιτικού θρίλερ και σινεμά verite, κατάφερε να αποδώσει ιδιαίτερα προσεγμένα το δυστοπικό μέλλον, να διέπεται παράλληλα από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό από απροκάλυπτη πολιτική καταγγελία στο καθεστώς της Δύσης-Φρούριο, και, ακόμη, να επενδυθεί με ισχυρές δόσεις ρεαλισμού μέσα από μεγάλης διάρκειας μονόπλανες σεκάνς καταιγιστικής δράσης, οι οποίες προσδίδουν ντοκυμαντερίστικη αληθοφάνεια σε ολόκληρα μέρη της ταινίας.
Βρισκόμαστε λοιπόν στα 2027, όπου περίπου εδώ και δυο δεκαετίες μία καθολική στειρότητα έχει προσβάλλει τις γυναίκες σε παγκόσμια κλίμακα. Για αδιευκρίνιστους λόγους, από τα τέλη της δεκαετίας του 2000 οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναπαραχθούν. Η ανθρωπότητα αργοπεθαίνει, ενώ όλες οι προσπάθειες των επιστημόνων να προσδιορίσουν τη φύση της ασθένειας και να την θεραπεύσουν έχουν πέσει στο κενό. Το ανθρώπινο είδος οδεύει προς το φυσικό του τέλος ενώ η συνειδητοποίηση αυτής της αμετάκλητης εξέλιξης έχει φέρει την κατάρρευση κρατικών αλλά και κοινωνικών δομών σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ο κόσμος που γνωρίζαμε αποσυντίθεται μέσα στο χάος του κοινωνικού κανιβαλισμού και την μοιρολατρία μεταφυσικών νεοδοξασιών αποκαλυπτικού περιεχομένου.
Τα έθνη-κράτη καταρρέουν, ή έχουν ήδη καταρρεύσει, εκτός από ένα… Το Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτή η γωνιά του πλανήτη, στην οποία συρρέουν εκατομμύρια πρόσφυγες, κυρίως από την Ευρώπη, συνιστά την μοναδική χώρα που ένα είδος τάξης και ασφάλειας ακόμα διατηρείται – με σιδερόφραχτη πυγμή. Η στρατοκρατούμενη επικράτειά της έχει τεμαχιστεί σε ζώνες ολοκληρωτικού ελέγχου για τους “προνομιούχους”, μερικού για τους προλετάριους που ζουν στις παρυφές της “κοινωνίας”, και σε τεράστια γκέτο που κλείνονται τα εκατομμύρια των παράνομων μεταναστών που συλλαμβάνουν οι αρχές. Μέσα στα γκέτο αυτά δεν υπάρχει κανενός είδους κρατικός έλεγχος, προφανώς για να μπορεί “δικαιολογημένα” να απουσιάζει και κάθε είδους μέριμνα για την διαβίωση των έγκλειστων κατοίκων. Στην ουσία πρόκειται για υπερπόλεις-γκέτο, αποκλεισμένες από παντού με στρατιωτικές δυνάμεις, των οποίων ο πληθυσμός είναι καταδικασμένος σε “γρηγορότερο” θάνατο, από την απόλυτη έλλειψη υποδομών, από τον υποσιτισμό, τις αρρώστιες, τις αλληλοσφαγές.
Στο δυστοπικό αυτό φόντο εκτυλίσσεται η πλοκή που θέλει έναν αποτραβηγμένο πρώην πολιτικό ακτιβιστή να βρίσκεται ξαφνικά, στη μέση, ανάμεσα στην εξελισσόμενη εξέγερση των μεταναστών στις πόλεις-γκέτο, και στο στρατό που ετοιμάζεται να τις ισοπεδώσει. Ο λόγος; … Ε όχι, ας αφήσουμε την πλοκή έξω από αυτήν την περιγραφή – να υπάρχει και ένα μυστήριο… Άλλωστε, η πλοκή της δεν είναι ο σημαντικότερος λόγος που μας αρέσει αυτή η ταινία.
Για τους οπαδούς της sci-fi φιλμογραφίας, “τα Παιδιά των Ανθρώπων” συνιστούν μία ευχάριστη και καλοδεχούμενη, εκτιμούμε, συνάντηση του cyberpunk με τον ρεαλισμό. Για τους σινεφίλ γενικά, συνιστά μια πάρα πολύ καλή ταινία. Για μας του μεταναστευτικού κινήματος, η ταινία αποτελεί ένα πρώτης τάξεως όχημα για να μεταφερθεί η οπτική μας για την “πολιτισμένη Δύση” και η καταγγελία μας για τον τρόπο που μας αντιμετωπίζει, σε ένα πολύ ευρύ κοινό, σε ένα κοινό που ίσως βλέποντας μια τέτοια ταινία θα μπορέσει να προβληματιστεί για το ότι πιθανόν κάτι να μην πηγαίνει καλά… δίπλα του…
Προβολές τις Τετάρτες στα γραφεία μας, Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 67. Αυτήν την Τετάρτη, 10-11, 8:00μμ, η ταινία “Η Μάχη του Αλγερίου”
Εγκαινιάζουμε την σειρά των χειμερινών προβολών ταινιών και ντοκιμαντέρ που θα γίνονται τις Τετάρτες στο “σπίτι” του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης στην Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 67, με την ταινία “Η Μάχη του Αλγερίου“, αυτήν την Τετάρτη 10 Νοεμβρίου, 8:00μμ. Επιθυμία μας είναι οι προβολές αυτές να γίνουν μια διαδικασία αυτομόρφωσης πρώτα από όλα για μας τους ίδιους, καθώς θέλουμε να σχετίζονται με την Ιστορία των μεταναστευτικών κοινοτήτων που στηρίζουν το Φ.Μ.Κ., να παρουσιάζουν πιθανά κινηματικά παραδείγματα άλλων μεταναστευτικών οργανώσεων, καθώς και άλλα ιστορικά και κινηματικά γεγονότα γενικότερου “επιμορφωτικού” ενδιαφέροντος!
Η ιταλοαλγερινής παραγωγής ταινία του Τζίλο Ποντεκόρβο βγήκε στις αίθουσες το 1966, μόλις μια δεκαετία περίπου μετά από τα γεγονότα που εξιστορεί. Ξεκινάει με την υπόμνηση πως δεν διαθέτει ούτε ένα πλάνο αρχειακού υλικού. Η προκλητική αυτή εισαγωγική δήλωση καθίσταται τελικά απολύτως απαραίτητη για να αντιληφθούμε και να εκτιμήσουμε την αριστουργηματική ευόδωση των προθέσεων του σκηνοθέτη. Εισάγοντας (εφευρίσκοντας μάλλον) τον τρόπο γυρίσματος – αλά σινεμά Verita - με την κάμερα στο χέρι και τις σκηνές μονοπλάνα σεκάνς, δημιουργεί διαρκώς στον θεατή την απορία για το αν στην πραγματικότητα παρακολουθεί ντοκιμαντέρ… Ενδεικτικό των προθέσεων του σκηνοθέτη καθώς και για την επίτευξη εν τέλει αυτού του απαράμιλλου ρεαλισμού, το γεγονός πως επέλεξε Άραβες ερασιτέχνες ηθοποιούς, ενώ ο μοναδικός επαγγελματίας ηθοποιός που παίζει στην ταινία είναι ο Γάλλος, Ζαν Μαρτίν, που ενσάρκωσε τον συνταγματάρχη Mathieu. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ηθοποιός (κυρίως θεατρικός) είχε χάσει πολλές δουλειές, επειδή καταδίκαζε την αποικιακή πολιτική της γαλλικής κυβέρνησης στην Αλγερία.
Η μουσική είναι του σπουδαίου Ένιο Μορικόνε. Η ταινία απέσπασε το «Χρυσό Λιοντάρι» και το βραβείο των κριτικών στο Φεστιβάλ Βενετίας το 1966, ενώ ήταν υποψήφια και για 3 Όσκαρ. Η ταινία απετέλεσε “σεμινάριο” για το μετέπειτα πολιτικό σινεμά ενώ παραμένει το πιο πετυχημένο (αν και πρώτο!) δείγμα ψευδο-ντοκιμαντέρ στην Ιστορία του Παγκόσμιου Κινηματογράφου!
“Δώστε μας τα βομβαρδιστικά σας και σε αντάλλαγμα μπορείτε να πάρετε τα καλάθια μας“*
*Αυτό απάντησε στους γάλλους δημοσιογράφους ηγετικό στέλεχος του FLN που έπεσε στα χέρια του γαλλικού στρατού, όταν του είπαν ότι είναι άνανδρο να κρύβουν οι αντάρτες τα εκρηκτικά στα καλάθια των γυναικών.
“Το πραγματικό ερώτημα είναι μόνο ένα: Πρέπει η Γαλλία να μείνει στην Αλγερία; Εάν η απάντησή σας είναι ακόμα “ναι”, τότε θα πρέπει αποδεχθείτε όλες τις συνέπειες“*
*Αυτό απάντησε ο επικεφαλής των δυνάμεων κατοχής στο Αλγέρι όταν οι δημοσιογράφοι τον επέκριναν για τις βάρβαρες μεθόδους ανάκρισης που εφαρμόζει ο γαλλικός στρατός.
Σε αυτές τις δύο κομβικές φράσεις συνοψίζεται λακωνικά όλο το μήνυμα και το νόημα αυτής της ταινίας. Η λεπτομερής απεικόνιση των αντάρτικων μεθόδων που περιλαμβάνουν και τυφλά χτυπήματα σε δημόσιους χώρους, συνοδεύεται από τα γκρόπλαν στα πρόσωπα των αμέριμνων γάλλων νεολαίων την στιγμή που περιεργάζονται με χυδαία περιφρόνηση την παρείσακτη αλγερινή, ή που βρίζουν με αηδία τα παιδάκια και τους γέρους που πουλάνε μικροπράγματα στους δρόμους.
Από την άλλη, η ωμή απεικόνιση των βασανιστηρίων ακολουθεί την σιωπηρή παραδοχή των γάλλων δημοσιογράφων (αλλά και του “αμερόληπτου” θεατή) ότι η Αλγερία πρέπει να παραμείνει στη Γαλλία με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ή προηγείται της “εξομολόγησης” του επικεφαλής συνταγματάρχη, ο οποίος υπενθυμίζει σε όσους τον αποκαλούν φασίστα και ναζί, ότι ο ίδιος υπήρξε μέλος της Αντίστασης και ότι τώρα το ίδιο πατριωτικό καθήκον του επιβάλλει να νικήσει.
Για εμάς είναι σημαντικό να αναδεικνύονται οι όψεις του ίδιου νομίσματος, καθώς ο πόλεμος δεν τελείωσε το ’45 ή το ’89. Αυτό σημαίνει πως κάπου γύρω μας συνεχίζεται και η αντίσταση. Ο θεατής της ταινίας αντιλαμβάνεται - θέλει/δε θέλει - καταρχήν ότι ο περίφημος Πόλεμος συνεχίζεται και κατά δεύτερον πως αυτός έχει δύο όψεις: της στρατιωτικής κατοχής και του ένοπλου αντάρτικου, της αποικιοκρατίας και του απελευθερωτικού αγώνα. Της επίσημα αποδεκτής τρομοκρατίας των βομβαρδισμών, των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων με γκιλοτίνα(!), και από την άλλη της αντάρτικης τρομοκρατίας των τυφλών χτυπημάτων. Της Εκμετάλλευσης και της Αντίστασης… Και δυστυχώς… ο Πόλεμος συνεχίζεται και σήμερα στην Καμπούλ, στις βόρειες επαρχίες του Πακιστάν, στην Γάζα, στο Κουρδιστάν, στις φτωχογειτονιές του Μαρόκου και της Αλγερίας, στις τενεκεδουπόλεις της Ινδίας, στις νέες ερήμους της Υποσαχάριας Αφρικής, στις πλατείες της Αθήνας…
Συζήτηση ενημέρωσης για την απόφαση περί “Τύπου Ειδικής Βεβαίωσης”
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Χανιά, 5/11/2010
Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης οργανώνει συζήτηση ενημέρωσης την Δευτέρα 8 Νοεμβρίου, 8.00μμ, στα γραφεία του στην Χατζημιχάλη Νταλιάνη 67, σχετικά με τη νέα απόφαση που έχει εκδοθεί με θέμα: «Καθορισμός του Τύπου Ειδικής Βεβαίωσης που χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών για τους οποίους έχει εκδοθεί προσωρινή διαταγή αναστολής ή χορηγηθεί αναστολή από το Διοικητικό Πρωτοδικείο».
Η δικηγόρος Ελευθερία Φρογουδάκη, θα εξηγήσει την απόφαση αυτή και θα δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που υπάρχουν, σχετικά με την εφαρμογή της, αλλά και το ποιες είναι οι περιπτώσεις μεταναστών που μπορούν να κάνουν χρήση της απόφασης αυτής.
Η εν λόγω απόφαση έχει ήδη δημιουργήσει πολύ μεγάλη σύγχυση και απορίες στις μεταναστευτικές κοινότητες της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και αυτής των Χανίων . Είναι ήδη ορατός ο κίνδυνος η σύγχυσή αυτή να γίνει αντικείμενο οικονομικής εκμετάλλευσης και δράσης διαφόρων επιτηδείων απατεώνων – όπως δυστυχώς έχει συμβεί και παλαιότερα σε ανάλογες περιστάσεις.
Απευθύνουμε ανοιχτό κάλεσμα στην ενημερωτική αυτή συζήτηση προς όλους τους μετανάστες – αλλά και έλληνες που ίσως να τους ενδιαφέρει-, για να δοθούν με οργανωμένο τρόπο απαντήσεις σε ερωτήματα και απορίες που τις τελευταίες μέρες έχουν προκύψει, κυκλοφορούν και αναπαράγονται με τη μορφή φημών και παραφιλολογίας.
Προβολή της ταινίας “CARLOS” σε 2 μέρη στα νέα μας γραφεία στην Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 67!
Με αφορμή την μετεγκατάστασή μας στο κτήριο της Χ”Μιχάλη Νταλιάνη 67, προβάλλουμε την ταινία “CARLOS” σε 2 μέρη. Το πρώτο την Κυριακή 31 Οκτώβρίου 8:00μμ, και το δεύτερο την Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 8:00μμ.
Πρόκειται για μία παραγωγή του 2010 για την γαλλική τηλεόραση, η οποία παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ των Καννών με την μορφή κινηματογραφικής ταινίας, διάρκειας 5 περίπου ωρών. Η κινηματογραφική εκδοχή της παραγωγής αυτής παρουσιάστηκε σε τρία μέρη, αλλά εμείς θα την προβάλλουμε σε δύο, το 1ο την Κυριακή 31-10 και το 2ο την Παρασκευή 5-11, διάρκειας 2μιση ωρών το καθένα.
Η ταινία πραγματεύεται την ζωή και την δράση του διαβόητου “διεθνούς” αντάρτη πόλεων, από το 1970 μέχρι και την σύλληψή του από τις γαλλικές υπηρεσίες στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Επειδή οι δικαστικές έρευνες γύρω από τη δράση του δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί – σύμφωνα και με προλογικό σημείωμα της παραγωγής, η ιστορία του Κάρλος έχει μυθιστορηματοποιηθεί.
Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αυτήν την ταινία προκύπτει από το γεγονός ότι η δράση του Κάρλος εν πολλοίς συνδέθηκε με την υπόθεση της απελευθέρωσης των Παλαιστινίων. Η ταινία συμβάλλει στην καταννόηση μιας ιδιαίτερα πολύπλοκης, πολιτικά, εποχής, και ειδικά όσον αφορά ένα τμήμα του αντάρτικου πόλεως στην Δύση που δρούσε στο όνομα του αντιϊμπεριαλιστικού αγώνα, με μόνιμες και σαφείς αναφορές στην Παλαιστινιακή Αντίσταση – το κομμάτι δηλ. εκείνο που πήρε από τα ΜΜΕ της Δύσης το προσωνύμιο “διεθνής τρομοκρατία”.
Η ταινία νοηματικά διακρίνεται επίσης σε τρία μέρη: την δράση του Κάρλος ως ηγετικού στελέχους του εκτελεστικού βραχίονα στην Ευρώπη μιας παλαιστινιακής οργάνωσης, την κορύφωσή της με την επιδρομή στην σύσκεψη του ΟΠΕΚ το 1975, και την σταδιακή παρακμή της μέχρι την σύλληψή του.
Αρχικά λοιπόν, “βλέπουμε” ένα πανευρωπαϊκό δίκτυο αυτόνομων ένοπλων οργανώσεων που συνεισφέρουν έμψυχο δυναμικό σε επιχειρήσεις που στήνονται από τις μεγάλες παλαιστινιακές αντάρτικες οργανώσεις της Μέσης Ανατολής, με τον Κάρλος να προϊσταται σε κάποιες από αυτές. Σε αντάλλαγμα, οι οργανώσεις των Παλαιστινίων παρέχουν χρήματα και όπλα στους πυρήνες αυτούς της Ευρώπης για να καλύψουν τις ανάγκες της δικής τους δράσης.
Σταδιακά όμως, η ταινία παρουσιάζει τον Κάρλος να μετατρέπεται από “επιχειρησιακός” ηγέτης ενός διεθνιστικού αντιϊμπεριαλιστικού ένοπλου κινήματος, σε αρχηγό ενός δικτύου που εκτελεί και “συμβόλαια” για λογαριασμό συγκεκριμένων κυβερνήσεων με “θολό” αντιϊμπεριαλιστικό πρόταγμα, προκειμένου να διατηρεί την επιχειρησιακή του ικανότητα.
Κόκκινη κάρτα στο ρατσισμό « έδειξαν» παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές και μετανάστες που αγωνίσθηκαν στα Χανιά
Με σύνθημα «παίζουμε στο γήπεδο της αλληλεγγύης για να μην παίζει κανείς μπάλα στις ζωές μας», πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 27-9 στο Εθνικό Στάδιο Χανίων, ο αγώνας αλληλεγγύης ανάμεσα στην ομάδα παλαιμάχων ποδοσφαιριστών και καλλιτεχνών «Hasta La Victoria Siempre» και στο Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης.
Η ομάδα των παλαιμάχων και καλλιτεχνών με γκολ των Κάκου και Παυλίδη πήρε την νίκη με 2-0.
Με τη ‘Hasta La Victoria Siempre’ αγωνίσθηκαν οι: Νίκος Σαργκάνης, Σάββας Κωφίδης, Χουάν Ραμόν Ρότσα, Βασίλης Λέκκας, Τάσος Κάκος, Ηλίας Πουρσανίδης, Κυριάκος Μιχαηλίδης, Γιάννης Παυλίδης, Νίκος Μάλλιαρης Κώστας Μπατσινίλας Γιάννης Δαμανάκης Προπονητής ήταν ο Σάββας Παπάζογλου και… εμψυχωτής ο ηθοποιός Τάκης Βαμβακίδης.
Μετά τον αγώνα πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Σπλάντζιας, εκδήλωση – συζήτηση με θέμα «Κοινωνία και ποδόσφαιρο.»
«Με αυτή μας την παρουσία δίνουμε μια διάσταση σε πανελλαδική εμβέλεια μιας και το ποδόσφαιρο απασχολεί ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, ώστε να κατοχυρωθεί αυτή η πρωτοβουλία σε πανελλήνιο επίπεδο και να υπάρξει μια αρμονική συμβίωση με ανθρώπους που έρχονται για ένα καλύτερο μέλλον στην Ελλάδα και να ενσωματωθούν μαζί με τους Έλληνες σε μια προσπάθεια βελτίωσης της ζωής μας και αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης που μας πλήττει βάναυσα», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Νίκος Μάλλιαρης, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής.
«Βρισκόμαστε εδώ για να δώσουμε ένα παιχνίδι, που δεν είναι ακριβώς ένα παιχνίδι. Άλλοι παίζουνε στην πραγματικότητα. Εμείς πάμε για κάποιο σκοπό. Κι ο σκοπός είναι πολύ απλός. Όλος ο κόσμος να είναι μαζί», δήλωσε ο Νίκος Σαργκάνης.
(από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων)
Εδώ http://www.youtube.com/watch?v=25r0tKQiJD0 μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε κάποια στιγμιότυπα (διάρκεια 15 λεπτά) από το πρώτο μέρος του αγώνα μεταξύ του φόρουμ μεταναστών κρήτης και της Hasta La Victoria Siempre.
Ακολουθεί ο χαιρετισμός του ΦΜΚ στον αγώνα με την “HASTA LA VICTORIA SIEMPRE”:
Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης χαιρετίζει την ανταπόκριση, την αποδοχή, τη συμμετοχή, μεταναστών, ελλήνων, φορέων, οργανώσεων και ομάδων, στη σημερινή οργάνωση του ποδοσφαιρικού αγώνα αλληλεγγύης.
Με τη “Hasta La Victoria Siempre” συναντηθήκαμε στην Αθήνα, στον ποδοσφαιρικό αγώνα ενίσχυσης της πρωτοβουλίας «ένα καράβι για τη Γάζα». Παίξαμε για τους Παλαιστίνιους που σκοτώνονται κάθε μέρα από τα ισραηλινά πυρά, παλεύοντας για το δίκιο τους. Το σπίτι, το φαί, την υγεία, τα σχολεία τους.
Σήμερα παίζουμε έναν αγώνα, όλοι μαζί, ενάντια στο ρατσισμό, ενάντια στις φασιστικές επιθέσεις, που έχουν γίνει πολλές στην πόλη μας. Έναν αγώνα, για να δυναμώσει το κίνημα που θα πείσει την κοινωνία να μην ανέχεται τις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς, που θα απορρίπτει την ξενοφοβία, και θα παλεύει για ίσα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Μεγάλη χαρά και τιμή για μας είναι η συμμετοχή των ανήλικων Αφγανών προσφύγων από τον ξενώνα Ανωγείων. Τους καλωσορίζουμε και τους ευχαριστούμε θερμά.
Από την άλλη, η συμπαράσταση του σωματείου αστυνομικών υπαλλήλων, μας έκανε 
να τα χάσουμε, γιατί η αστυνομία που εμείς ξέρουμε καθημερινά στη ζωή μας, είναι εχθρική για μας. Στους δρόμους, στη δουλειά, στις πλατείες, στα σπίτια μας μέσα. Είναι το μακρύ χέρι του κράτους που ρημάζει τις ζωές μας. Είναι όμως θετικό να υπάρξουν ρήγματα και διαφοροποιήσεις στην αστυνομία και τα συνδικαλιστικά τους όργανα, να παλεύουν καθημερινά και στην πράξη μαζί με την κοινωνία.. ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΡΙΝΟΥΜΕ. ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ.
Εμείς που πιστεύουμε βαθιά στην έμπρακτη αλληλεγγύη, σ’ αυτή που δίνεται χωρίς οφέλη και ανταλλάγματα, δεν υποκλινόμαστε στις υποσχέσεις. Έχουμε ακούσει πολλές, όπως με τον πρόσφατο νόμο για την ιθαγένεια, που αποδείχτηκε, όπως σωστά είχαμε εκτιμήσει, νόμος-κοροϊδία. 17.000 μόνο μετανάστες θα ψηφίσουν σε όλη την Ελλάδα. Οι αγώνες είναι εκείνοι που μας δένουν, που μας δυναμώνουν. Γι’ αυτό παίζουμε και αυτό τον αγώνα σήμερα.
Σας περιμένουμε με το τέλος του αγώνα στην πλατεία της Σπλάντζιας, για να κουβεντιάσουμε για το ποδόσφαιρο και την κοινωνία, για το τι μπορούμε να κάνουμε εμείς απέναντι σε αυτούς που θέλουν να μας πείσουν πως όλα πουλιούνται και αγοράζονται.
Στάδιο Χανίων, 27-9-2010
Τέλος, θα θέλαμε να διαβάσετε ένα άρθρο της αθλητικής ειδησεογραφίας που δικαιώνει απόλυτα τους λόγους για τους οποίους επιδιώξαμε αυτήν την ποδοσφαιρική (και όχι μονο) συνάντηση με την Hasta La Victoria Siempre. Την ευχαριστούμε ξανά που βοήθησε την φωνή μας να πάει πιο μακριά, να φτάσει σε αυτιά πιο πολύ κόσμου, να πάνε τα προτάγματα και τα μηνύματά μας σε ακροατήρια όπου δεν είχαν πρωτύτερα πρόσβαση. Θα ξαναβρεθούμε σύντροφοι….
