Από την συνάντηση με τους απεργούς εργάτες της “Χαλυβουργίας”"

Την Κυριακή 29 Γενάρη, ομάδα από το ΦΜΚ και τους 300 μεταναστες πρώην απεργούς πείνας επισκέφθηκαν τους ηρωικούς απεργούς της “Χαλυβουργίας”. Μέλη του σωματείου, τους έκαναν ξενάγηση στους χώρους παραγωγής του εργοστασίου, αναλυτικά και για κάθε τμήμα και πόστο. Μίλησαν για την κατάσταση των εργαζομένων, την αλληλεγγύη κλπ. Στις φωτό οι σύντροφοί μας στέκονται στην πύλη του εργοστασίου με τον πρόεδρο του σωματείου των εργαζομένων Γιώργο Σιφωνιό (οξυγονοσυγκολλητή), και τον σύντροφο Νίκο Μάλλιαρη από την Hasta La Victoria Siempre – που βρήκαμε εκεί.

  

 

 

 

 

 

Η ομάδα παρέδωσε στους απεργούς κείμενο συμπαράστασης από τους πρώην απεργούς πείνας, το οποίο παραθέτουμε:

Αδέρφια μας εργάτες της χαλυβουργίας,

Για παραπάνω από δύο μήνες τώρα δίνετε τον μεγαλειώδη αγώνα σας, για αξιοπρέπεια και ζωή. Εμείς ως μετανάστες εργάτες καταλαβαίνουμε πολύ καλά, πως ο αγώνας σας είναι αγώνας όλης της εργατικής τάξης, και άρα και δικός μας. Ξέρουμε πως η δικιά σας νίκη θα είναι και δική μας, γι’ αυτό και θα είμαστε μαζί σας μέχρι το τέλος.

Όπως εσείς στις αρχές Νοεμβρίου του 2011 ξεκινήσατε με όπλο την απεργία τη μάχη για το δικαίωμα στη δουλειά και στη ζωή, έτσι κι εμείς

τέλη του Γενάρη του 2011, ακριβώς ένα χρόνο πριν, αρχίζαμε το δικό μας αγώνα με όπλο την απεργία πείνας και με όμοια στην ουσία τους αιτήματα. Μέσα από τον αγώνα των 44 ημερών που δώσαμε τότε, και ο οποίος συνεχίζεται μέχρι σήμερα με άλλες μορφές, νιώσαμε στο πετσί μας, τι θα πει αλληλεγγύη. Πόσο σημαντικό είναι να την έχεις, αλλά και πόσο δύσκολο είναι όταν απουσιάζει ή όταν δεν φτάνει σε αυτόν που αγωνίζεται, από τους φυσικούς συμμάχους του. Ξέρουμε ότι κι εσείς έχετε τέτοιες σκέψεις. Είμαστε επίσης σίγουροι πως οι ομοιότητες της εμπειρίας των αγώνων μας θα γίνουν υλικό συνειδητοποίησης. Ότι δηλαδή οι εργατικοί αγώνες Ελλήνων και μεταναστών είναι κοινοί, αφού ανήκουμε στην ίδια τάξη, πάνω στον μόχθο της οποίας στηρίζονται τα κέρδη και ο πλούτος των κεφαλαιοκρατών και των διεθνοποιημένων οργανισμών τους.

Όπως η απεργία πείνας των 300 μεταναστών-εργατών υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους αγώνες μεταναστών στην σύγχρονη Ελλάδα, έτσι και ο δικός σας αγώνας σταδιακά εξελίσσεται στον κρισιμότερο εργατικό αγώνα των τελευταίων χρόνων. Όπως ο αγώνας των 300 απέδειξε ότι οι μετανάστες-εργάτες μπορούν να βγουν από το περιθώριο του πολιτικού σκηνικού, και να δημιουργήσουν κινηματικό μέτωπο, έτσι και σεις σήμερα αποδεικνύετε πως η εργατική τάξη της χώρας μπορεί να βγει στο προσκήνιο, και να γίνει μπροστάρης του αγώνα ενάντια στην εκποίηση της ντόπιας εργατικής δύναμης.

Τώρα πια η διαίρεση σε μετανάστες και Έλληνες εργάτες αποδεικνύεται πόσο ψεύτικη ήταν, αφού σε τελική ανάλυση όλοι γίναμε πια μετανάστες και πρόσφυγες, γιατί η πατρίδα αυτή, έτσι όπως κυβερνιέται, μοιάζει να μην ανήκει πλέον σε κανένα μας.

Αδέρφια μας Έλληνες εργάτες, στον αγώνα που δίνετε δεν είστε μόνοι. Καθώς η κρίση εξελίσσεται, απεργίες, επισχέσεις εργασίας και κινητοποιήσεις ξεφυτρώνουν σε διάφορους χώρους. Μας λένε πως πρέπει να κάνουμε θυσίες και υποχωρήσεις για ένα μέλλον καλύτερο, που σύντομα πρόκειται να φανεί. Όμως τα ψέματα τους είναι πια τόσο καταφανή, που δεν θ μπορούσαν να ξεγελάσουν ούτε παιδιά δημοτικού σχολείου. Η διακυβέρνηση της χώρας έχει περάσει στα χέρια της Τρόικας, δηλαδή των εκπροσώπων της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Οι επιλογές τους υπαγορεύουν την καταβύθισή μας στην εξαθλίωση και την αναξιοπρέπεια. Για όλους μας, άλλος δρόμος δεν υπάρχει…

Καμιά υποχώρηση, καμιά συναίνεση. Αγώνας μέχρι τη νίκη.

μετανάστες εργάτες, πρώην απεργοί πείνας του 2011.

Από την συνέλευση-συζήτηση πρώην απεργών πείνας, ενεργών μεταναστών και αλληλέγγυων

Το Σάββατο, 28 Γενάρη, πραγματοποιήθηκε προγραμματισμένη συνέλευση-συζήτηση που στόχο είχε την δημιουργία ενός πανελλαδικού μεταναστευτικού συλλόγου. Ο στόχος αυτός είναι το ζητούμενο όλων εμάς, ενεργών μεταναστών, ελλήνων αλληλέγγυων και -κυρίως- πρώην απεργών, που βλέπουμε το συμπλήρωμα του ενός χρόνου από την Απεργία Πείνας των 300 ως υποχρέωση για μετουσίωση της παρακαταθήκης αυτού του μεγαλειώδους αγώνα, σε μια σταθερή δομή αυτοοργάνωσης των αγωνιστών μεταναστών σε πανελλαδική κλίμακα. Με “μαγιά” και ραχοκοκκαλιά τους ίδιους τους πρώην απεργούς πείνας της Υπατίας και του Ε.Κ.Θ., η φιλόδοξη πλην απολύτως αναγκαία αυτή δομή για τον μεταναστευτικό κόσμο, μπήκε στην τελική ευθεία πραγμάτωσής της, καθώς όλοι μας εκμεταλλευτήκαμε την συγκυρία της συναντησής μας ξανά μετά από καιρό για την κινητοποίηση στο Υπουργείο Εσωτερικών. Η ευτυχής αυτή κατάληξη της κουβέντας μας γεμίζει αισιοδοξία για το μέλλον, αφενός όσον αφορά τις απαιτήσεις των 300 για την πλήρη ικανοποίηση των συμφωνηθέντων με την κυβέρνηση και την υπεράσπιση στο διηνεκές των ήδη κεκτημένων, αφετέρου όσον αφορά την γενικότερη υπόθεση της συλλογικής-υπερεθνικής κι αγωνιστικής προσπάθειας εκ μέρους των μεταναστών και προσφύγων την Ελλάδα να διεκδικήσουν την αξιοπρεπή και ισότιμη ζωή και συνύπαρξη με τους ντόπιους συναδέλφους τους. Είμαστε και πάντα ήμασταν βέβαιοι για την δύναμη της συλλογικής και αυτοοργανωμένης δράσης – διότι εδώ και κάποια χρόνια γευόμαστε τους καρπούς της – και θα είμαστε πάντα εδώ, ενωμένοι, για την υπεράσπιση της συνέχειας αυτής της δράσης, απέναντι σε κάθε θεσμικό ή μη υπονομευτή της.

Από την κινητοποίηση στο Υπ.Εσ. για την χορήγηση της άδειας εργασίας στους 300

από το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

Η πορεία-συγκέντρωση της 27-1 των πρώην απεργών πείνας και αλληλέγγυων συλλογικοτήτων και οργανώσεων στο Υπουργείο Εσωτερικών, είχε ως κατάληξη συνάντηση αντιπροσωπείας τους με το Φώτη Αποστολόπουλο, διευθυντή του γραφείου της Φώφης Γεννηματά, το οποίο είναι υπεύθυνο για τα μεταναστευτικά θέματα.

Από την πλευρά των απεργών και των οργανώσεων θίχτηκε το θέμα ότι καθυστερεί υπερβολικά η έκδοση άδειας εργασίας τους, ενώ οι απεργοί δήλωσαν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους. Το υπουργείο, από την άλλη πλευρά ισχυρίστηκε ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση να μη δοθεί η άδεια εργασίας αλλά ότι έχει κολλήσει σε υπηρεσιακούς λόγους, καθότι είναι συνάρτηση των υπουργείων προ-πο, εσωτερικών κι εργασίας.

Δεσμεύτηκε, τέλος, για νέα συνάντηση την επόμενη εβδομάδα με τη Φώφη Γεννηματά.

Από τη μεριά τους οι απεργοί πείνας διοργανώνουν συνάντηση δημιουργίας συλλόγου με πυρήνα τους ίδιους, ανοιχτό για κάθε μετανάστη, για να παλέψουν όλοι μαζί για  όλα τα θέματα που τους αφορούν.

Φωτό της κινητοποίησης από τοReal Democracy GR – MultiMedia Team

 

Από τη συνέντευξη τύπου πρώην απεργών και αλληλέγγυων την Πέμπτη 26/1 για τον ένα χρόνο από την Απεργία Πείνας των 300

Την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012, δόθηκε συνέντευξη τύπου στο Στέκι Μεταναστών στα Εξάρχεια, με πρώην απεργούς πείνας μετανάστες από τα Χανιά, τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, καθώς και οργανώσεις και συλλογικότητες που στήριξαν και στηρίζουν τον αγώνα τους.

300 apergi from www.aformi.gr on Vimeo.

Πηγή: Real Democracy GR – MultiMedia Team

Κείμενο για το συμπλήρωμα ενός χρόνου από την Απεργία πείνας των 300 από τους γιατρούς των 50 της Θεσσαλονίκης

Απεργία πείνας των μεταναστών εργατών – 1 χρόνος μετά…

Ως ομάδα υγειονομικών που συγκροτηθήκαμε ακριβώς πριν από την έναρξη της απεργίας πείνας των 50 μεταναστών στη Θεσσαλονίκη, θα θέλαμε να δηλώσουμε και πάλι δημόσια την αλληλεγγύη μας στο συνεχιζόμενο αγώνα τους μέχρι την πλήρη δικαίωση του. Επί 45 μέρες πέρυσι παρακολουθήσαμε στενά αυτή τη σκληρή μάχη, οπότε νιώθουμε πολύ κοντά τους , όχι μόνο πολιτικά αλλά και ανθρώπινα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε τότε ήταν πολλαπλά, με πρώτο και κύριο τη ρατσιστική και αντιιατρική στάση του Υπουργού Υγείας, που έκανε ότι μπόρεσε – χωρίς επιτυχία- για να κάμψει τους απεργούς. Το δίκιο του αγώνα τους και η εμβέλεια του στην κοινωνία, μαζί με τη σθεναρή στάση των απεργών και τη δυναμική του κινήματος αλληλεγγύης έφεραν κάποιες νίκες, που όμως δε φτάνουν. Η υποτίμηση της ζωής των μεταναστών στην Ελλάδα συνεχίζεται και σ΄αυτήν έχει προστεθεί, τη χρονιά που πέρασε, η συνολική υποτίμηση της εργασίας (και των ντόπιων συμπεριλαμβανομένων).

Αν και πολύ ετερόκλητη σαν ομάδα (διαφορετικές γενιές γιατρών, διαφορετικές ειδικότητες, διαφορετικές πολιτικές καταβολές), δράσαμε σαν ένα σώμα σε πλήρη αρμονία, αλληλοσυμπληρώνοντας ο ένας την άλλη, προτάσσοντας συνεχώς το επίδικο : να μην κινδυνεύσει κανείς και να νικήσουν όλοι μαζί. Μετά το πέρας του αγώνα, αποφασίσαμε ότι η δουλειά μας δεν τέλειωσε κι ότι – δυστυχώς – είναι τόσο εκρηκτικές οι ανάγκες στο κοινωνικό πεδίο, από τα στρώματα που πετάγονται στο περιθώριο και τους στερείται κάθε πρόσβαση στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, που εμείς δε μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στις δουλειές μας, περιοριζόμενοι μόνο στην καταγγελία. Η απόλυτη έξωση, η εκδίωξη, ο πλήρης αποκλεισμός των μη εχόντων από τη δημόσια περίθαλψη έγινε με τέτοια σφοδρότητα από την Αυτού Εξοχότητα του τον ίδιο Υπουργό, που οι συνέπειες της είναι άμεσες και δραματικές στην υγεία χιλιάδων ανθρώπων. Αυτή η πολιτική, πολύ απλά, σκορπάει θάνατο…

Νιώθοντας επιτακτική την ανάγκη για δράση, με αιχμή τον διαρκώς διωκόμενο μετανάστη , αλλά και κατ΄επέκταση όλο το κύμα των νεόπτωχων ελλήνων, δημιουργήσαμε μια δομή που παρέχει δωρεάν οδοντιατρική και ιατροφαρμακευτική πρωτοβάθμια φροντίδα σε κάθε ανασφάλιστο. Μετά από δουλειά μηνών λειτουργούμε πλέον από τις αρχές Νοέμβρη το Κοινωνικό Ιατρείο Αλληλεγγύης στη Θεσσαλονίκη σε πλήρη ανάπτυξη καθημερινά. Κι από κει που ξεκινήσαμε 10, τώρα γίναμε 100! Χωρίς χορηγίες και αρχηγούς, χωρίς επιδοτήσεις και διαφήμιση φτιάξαμε ένα ιατρείο στο Βαρδάρη, που θα στηρίξει όσους περισσότερο το χρειάζονται και μαζί τους θα παλέψει για ένα Καθολικό και Δημόσιο ΕΣΥ και για την ανατροπή της πολιτικής που γεννά, συντηρεί και ποινικοποιεί τη φτώχεια.

Η συνέχεια λοιπόν ενός αγώνα, που κατάφερε να έχει διεθνές αντίκτυπο και που στρίμωξε για τα καλά όλα τα ρατσιστικά φίδια στη φωλιά τους, είναι ένα συλλογικό εγχείρημα, που δρα αυτοοργανωμένα, στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις και απευθύνεται στην κοινωνία, προβάλλοντας όσο πιο καθαρά και δυνατά μπορεί το δικό του μήνυμα:

«Αλληλεγγύη – πρώτο βήμα αντίστασης»

Ένας χρόνος από την απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας που ξεκινήσαμε στις 25 Γενάρη 2011, ο αγώνας μας για μια ζωή με αξιοπρέπεια, δουλειά και δικαιώματα συνεχίζεται. Είναι ένας αγώνας κοινός όλων των μεταναστών και μεταναστριών που ζουν σε

όλο και σκληρότερες συνθήκες. Όλων εκείνων που χωρίς χαρτιά και χωρίς δικαιώματα αντιμετωπίζουν σήμερα όχι μόνο τις συνέπειες κρίσης, αλλά και την ραγδαία ανάπτυξη του ρατσισμού, τις φασιστικές συμμορίες και τις επιχειρήσεις «σκούπα» της αστυνομίας.

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας, το αίτημά μας για τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και μεταναστριών εργαζομένων βρίσκεται στο κέντρο του αγώνα και γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό τη στιγμή που η κοινωνία κλονίζεται από τη φτώχια και την ανεργία και χιλιάδες μετανάστες και ντόπιοι ωθούνται στην εξαθλίωση και τη στέρηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων στη σίτιση, τη στέγη και την ιατρική περίθαλψη.

Ένα χρόνο μετά την απεργία πείνας, οι κατακτήσεις μας για το ανανεώσιμο καθεστώς «ανοχής» και το δικαίωμα ταξιδιού στις χώρες καταγωγής έχουν υλοποιηθεί, με συνεχή όμως προβλήματα και συχνά ταλαιπωρία για εμάς. Ο απαιτούμενος χρόνος παραμονής για τη νομιμοποίηση χωρίς προϋποθέσεις μειώθηκε από 12ετία σε 10ετία, παρότι η συμφωνία με την κυβέρνηση αφορούσε 8ετία. Αποτέλεσμα του αγώνα μας ήταν επίσης η μείωση των απαιτούμενων ενσήμων από 100 σε 60 για την έκδοση βιβλιάριου ασθενείας για όλους τους εργαζόμενους και από 200 σε 120 για την ετήσια ανανέωση της άδειας παραμονής των μεταναστών.

Ωστόσο, παρά την ρητή δέσμευση της κυβέρνησης στη συμφωνία του Μαρτίου, η χορήγηση Άδειας Εργασίας εξακολουθεί να εκκρεμεί για τους 300 πρώην απεργούς πείνας. Την ίδια στιγμή, η έκδοση νέων άδειών εργασίας έχει ουσιαστικά διακοπεί για όλους τους αιτούντες άσυλο, για χιλιάδες ανθρώπους που μαζί με εμάς αποκλείονται από την κανονική εργασία με ασφάλιση.

Το κίνημα αλληλεγγύης, που πέρσι άγγιξε πολλές χιλιάδες συμπολιτών μας και ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα, είναι ο μόνος δρόμος για να προασπίσουμε τις κατακτήσεις του αγώνα μας. Ενημερώνουμε προς πάσα κατεύθυνση πως ο αγώνας που ξεκινήσαμε τον περασμένο Γενάρη θα συνεχιστεί μέχρι τόσο εμείς όσο και κάθε μετανάστης που ζει σ’ αυτή τη χώρα να αποκτήσει αυτονόητα δικαιώματα. Την ώρα που κάθε εργαζόμενος, άνεργος, νέος και συνταξιούχος πλήττεται από τα μνημόνια, τις απολύσεις και τα χαράτσια, ενώνουμε τη φωνή μας με κάθε ντόπιο και μετανάστη που αγωνίζεται για μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Γι’ αυτό, πρώην απεργοί πείνας μαζί με οργανώσεις αλληλεγγύης που τότε μας στήριξαν και συνεχίζουν να μας στηρίζουν, σας καλούμε:

- Την Παρασκευή 27 Γενάρη, στις 12 το μεσημέρι, σε συγκέντρωση στο Υπουργείο Εσωτερικών, Β. Σοφίας 15, με βασικό αίτημα τη χορήγηση άδειας εργασίας στους πρώην απεργούς πείνας μετανάστες και σε όλους και όλες τους μετανάστες και πρόσφυγες.

   

Πρωτοβουλία μεταναστών εργατών πρώην απεργών πείνας και οργανώσεων αλληλεγγύης

Άλλη μια χριστουγεννιάτικη ιστορία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χανιά, 9-1-2012

Ένας άνθρωπος από τους πολλούς ντόπιους και μετανάστες, που είναι άστεγοι ή σιτίζονται από τα αυτό-οργανωμένα συσσίτια στην πόλη μας, πέθανε χτες από το κρύο, σ’ ένα παγκάκι της Αγοράς, δίπλα στη «φάτνη των αλόγων», που είχε τοποθετήσει ο Δήμαρχος για να ζεσταίνει τον μικρό Ιησού και να στολίζει την κεντρική πλατεία μας. Μπροστά σ’ ένα τέτοιο γεγονός αλλά και σ’ εκείνα που έρχονται, δε θα μασήσουμε τα λόγια μας. Την ώρα που πεθαίνουν άνθρωποι στο δρόμο από το κρύο και την πείνα, η αρπακτικότητα του κεφαλαίου στη χώρα μας έχει αποθρασυνθεί. Οι δε πολιτικοί του υπηρέτες στην Κυβέρνηση, τις Περιφέρειες, τα Δημαρχεία και τις Εκκλησίες, μας κοιτούν αποχαυνωμένοι κάθε φορά που κηδεύονται τα θύματά τους.

• Καλούμε τους Βουλευτές του Ν. Χανίων, τη Δημοτική Αρχή και τον Μητροπολίτη μας, να κάνουν τις απαραίτητες δηλώσεις συμπόνιας και να μας υποσχεθούν ένα καλύτερο αύριο, με την προϋπόθεση να είμαστε υπομονετικοί.

• Καλούμε τους Χανιώτες, να συνεχίσουν να ανέχονται αδιαμαρτύρητα αυτά τα εγκλήματα και να συμβάλλουν με τη στάση τους αυτή, στο να μένουν κλειστά για τους άστεγους, τα δεκάδες άχρηστα και αχρησιμοποίητα κτίρια στα Χανιά, ιδιοκτησίας του κράτους, του Δήμου, της Εκκλησίας και των τραπεζών.