Μηνιαία αρχεία: Ιουνίου 2010
Συνέντευξη τύπου για την τελευταία αποστολή στη Γάζα και για την ματαίωση της εκδήλωσής μας
Την Παρασκευή 24-6 δώσαμε συνέντευξη τύπου στα τοπικά μέσα με την συμμετοχή του συναγωνιστή και συνεπιβάτη του μέλους μας Α.Χατζί στην Σφενδόνη, Χρήστου Τσιγαρίδα. Στη συνέντευξη εκτέθηκαν αναλύτικά πτυχές του εγχειρήματος “ένα Καράβι για τη Γάζα”, κυρίως στο επίπεδο του πολιτικού πλαισίου που το διέπνεε και των διαφόρων “ιδιοκτησιακών” λογικών που διέβρωσαν αυτό πλαίσιο.
Επίσης, εξηγήθηκε ότι η υπόγεια σύνδεση αυτών των λογικών με λογικές πολιτικής λαφυραγωγίας της υπόθεσης που εκδηλώθηκαν στα Χανιά από χώρους που είχαν σταθεί εχθρικά προς το εγχείρημα, προτού φυσικά τρέξει το αίμα των ακτιβιστών, συνιστά τον λόγο για τον οποίο ακυρώσαμε την σχετική εκδήλωσή μας για την αποστολή στη Γάζα.
Μπορείτε να δείτε το βίντεο (σε 2 μέρη) της συνέντευξης στα παρακάτω Links
http://www.youtube.com/watch?v=z50gtNpHK3A
http://www.youtube.com/watch?v=RdmkQeMAZIA
Επίσης μπορείτε να την διαβάσετε απομαγνητοφωνημένη στον τοπικό τύπο
http://www.haniotika-nea.gr/index.php?artid=48289
Αντιδράσεις μεταναστών για το αντιρατσιστικό φεστιβάλ στα Χανιά
http://www.haniotika-nea.gr/index.php?artid=48231
Αυτοί που πήραν την πρωτοβουλία, δηλώνουν ότι οι 270 υπογραφές μαζεύτηκαν σε 3 μέρες (και η συλλογή συνεχίζεται), κάτω από το κείμενο, που διακινήθηκε μεταφρασμένο σε μητρικές γλώσσες, και βρίσκονται (οι υπογραφές) στη διάθεση των συντακτών της εφημερίδας… Αφορούν δε, σε μετανάστες και πρόσφυγες από 8 διαφορετικές χώρες…
Η θολή γραμμή των διαπολιτισμικών οριζόντων: για τον αντιρατσισμό και τους εορτασμούς του*
*πρόκειται για την πλήρη εκδοχή κειμένου που δημοσιεύτηκε συντομευμένο και με μικροαλλαγές ως επιστολή στον τοπικό τύπο της 25/6/2010.
________________________________________
Μας ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι «Από πού είσαι;» κι εμείς απαντούσαμε «Είμαι μετανάστης»… αυτό θεωρώ ήταν ένα από τα δυνατά χαρτιά της απεργίας πείνας…
Αμπντουλά.
(Από τη σύντομη συνέντευξη με τους μετανάστες απεργούς πείνας του Νοέμβρη του 2008 http://fmkritis.wordpress.com/παλιοτερεσ-δρασεισ/).
Εντός έδρας στο «(δια-)πολιτισμικό» γήπεδο…
Ποια η θέση της πολιτισμικής διαφοράς στο λόγο και την πράξη του κινήματος αλληλεγγύης προς τους μετανάστες και του αντιρατσιστικού κινήματος ως τώρα; Μπορούμε να κάνουμε μερικές γενικές εκτιμήσεις και αποτιμήσεις.
Το πολιτισμικά μονολογικό ελληνικό κράτος επέλεξε κι επέβαλε την άνευ όρων πολιτισμική αφομοίωση των μεταναστών (πιο «εύκολο» με τους Αλβανούς και άλλους γείτονες, πιο «δύσκολο» με τους πιο μακρινούς) ως προϋπόθεση της οποιαδήποτε αποδοχής τους. Αυτό έγινε αφενός μέσα από την ενεργητική του αδιαφορία και εκκωφαντική σιωπή για τα πολιτισμικά (γλωσσικά, θρησκευτικά κ.α.) δικαιώματα των μεταναστών. Αφετέρου με το σιγοντάρισμα του διάχυτου κοινωνικού ρατσισμού και την ενορχήστρωση της κρατικής και παρακρατικής αυθαιρεσίας και βίας.
Αλλά θα ήταν λάθος να το δούμε αυτό ως μια μονοκόμματη αντίθεση του κράτους προς την πολιτισμική ποικιλομορφία. Αντίθετα, θα ήταν ίσως χρήσιμο να τη δούμε ως βασική επιλογή του ελληνικού κράτους αυτήν την έμμεση παραχώρηση του “πολιτισμικού πεδίου” στην αυτορρύθμιση των από κάτω και σε μεγάλο βαθμό στα γήπεδα της αριστεράς, της προοδευτικής διανόησης, της “κοινωνίας των πολιτών” και της αντιεξουσίας. Ήταν και είναι αυτή η παραχώρηση κομμάτι του ευρύτερου κοινωνικού, ταξικού και πολιτισμικού συμβιβασμού στην Ελλάδα. Βασικό σχήμα και πρόσχημα της «κοινωνικής συνοχής» που φαίνεται να μας αφήνει χρόνους. Και γι’ αυτό η διαπολιτισμικότητα είναι τόσο αντίσταση όσο και συναίνεση. Μιλάμε και για διαδικασίες διάχυτες στο εσκεμμένο κενό της κρατικής πολιτικής, που δε μπορούν να κριθούν μονοσήμαντα, όπως δεν υπαγόρευσαν και μονοσήμαντες αποκρίσεις.
Με άλλα λόγια ούτε από πλευράς του κινήματος αλληλεγγύης και αντιρατσιστικού κινήματος η αποδοχή του «πολιτισμικού» ως μόνου ή κυρίως νόμιμου πεδίου δράσης ούτε ήταν ούτε θα μπορούσε να είναι μονοκόμματη: απεναντίας, και αυτό είναι κρίσιμο, έχουν υπάρξει σημαντικές αντιστάσεις στο να «πολιτισμικοποιηθεί» το μεταναστευτικό, όπως έγινε σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Με το λόγο των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, με την ταξική αλληλεγγύη, με την άρνηση των πολιτικών της ταυτότητας, ακόμα και με τον διάχυτο κοινωνικό ανθρωπισμό. Σημαντικοί αγώνες που δόθηκαν από ενεργά κομμάτια του μεταναστευτικού πληθυσμού ή που βρήκαν απήχηση στο μεταναστευτικό πληθυσμό δόθηκαν στο όνομα της αντίθεσης προς την κοινωνική υποβάθμιση και όχι στο όνομα της πολιτισμικής «ποικιλόμορφιας».
Και θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι έγιναν παρά και ενάντια στην πολιτισμική διαφορετικότητα, όχι αυτή καθ’ αυτή, αλλά ενάντια στην «αντιρατσιστική» μεσολάβηση αυτής. Γιατί αυτή η μεσολάβηση ήταν σαφές, ακόμα κι αν δεν ήταν πλήρως συνειδητό σε ξένους κι Έλληνες, ότι δεν εξυπηρετούσε κανένα ζωτικό ενδιαφέρον και συμφέρον των μεταναστών, και παράλληλα δεν έθιγε κανένα από τα αντίστοιχα «δικαιώματα», όσων απολάμβαναν τέτοια δικαιώματα, εκμετάλλευσης και κοινωνικής καθυπόταξης των μεταναστών. Συνδεόταν με τα μεταναστευτικά συμφέροντα και τα δικαιώματα, αλλά όχι αυτονόητα, όχι ανώδυνα, όχι δίχως το στοιχείο μιας μόνιμης υποχώρησης και προσχώρησης λ.χ. της κοινής κοινωνικής δράσης στην πολιτισμική ανοχή, των κοινοτήτων αγώνα σε ιδέες περί συνύπαρξης, του αυτεξούσιου των μεταναστών σε θολά περιγράμματα ενδυνάμωσης. Μπορούμε εδώ να ισχυριστούμε, σχηματικά βέβαια, ότι η σχέση μεταναστευτικής διεκδίκησης και αντιρατσιστικής δράσης με διαπολιτισμικό (ή και με αντιφασιστικό) πρόσημο ήταν και είναι μια σχέση προστριβής, μια σχέση που οι ίδιες πράξεις μιλούσαν άλλη γλώσσα. Και ότι η χωρίς πολλά-πολλά σύνδεση και καταχώρηση του μεταναστευτικού στον αντιρατσισμό ως κοινό παρονομαστή είναι χαρακτηριστικό των πιο συντηρητικών και αποπροσανατολιστικών τάσεων της αλληλεγγύης.
Ας δούμε ένα κεντρικό παράδειγμα αυτής της πολύπλοκης σχέσης: αν κάπου έπρεπε να δοθεί πολιτισμική μάχη στην Ελλάδα θα ήταν κυρίως το σχολείο, για μια ισότιμη αποδοχή της πολιτισμικής διαφοράς των μεταναστών μαθητών. Στο οποίο σχολείο, όμως, η διαρκής ήττα των διαπολιτισμικών αιτημάτων ως προς τον πρακτικό τους αντίκτυπο δε συγκίνησε (και δικαίως) τους μετανάστες, εφόσον το σημαντικό ήταν η αποδοχή των παιδιών στο μονοπολιτισμικό ελληνικό σχολείο. Η κοινή, ίσως, ερμηνεία είναι βέβαια ότι η διαπολιτισμικότητα ήταν και είναι ένα «ζήτημα πολυτελείας» και ότι οι μετανάστες από την πλευρά τους έκαναν και κάνουν μια πραγματιστική και απολύτως δικαιολογημένη και δίκαιη ιεράρχηση αναγκών και αιτημάτων. Και είναι πράγματι έτσι.
Αλλά δε μπορεί κανείς να το βλέπει μόνο έτσι, και να κλείνει τα μάτια στο ότι ενεργητικά, ο λόγος αποδοχής των παιδιών των μεταναστών στο σχολείο ήταν η κοινωνική πίεση των μεταναστών και η αντίληψη της εκπαιδευτικής κοινότητας περί του κοινωνικά δίκαιου και όχι του διαπολιτισμικά εφικτού. Αυτό το τελευταίο θεωρήθηκε αυτονόητο. Δε χρειάστηκε η αντιρατσιστική διαπολιτισμική μεσολάβηση για αυτήν την μεγάλη κοινωνική νίκη. Και υπάρχει μια γενική κοινωνική συνείδηση του ότι η πολιτισμική ισοτιμία και επικοινωνία σε κάθε σφαίρα το πρώτιστο που χρειάζεται και στο οποίο μπορεί να βασιστεί είναι το αίσθημα και ο αγώνας για το κοινωνικά δίκαιο και όχι το διαπολιτισμικά επιθυμητό. Διαφορετικά, είναι και θα παραμένει παντεσπάνι αντί ψωμιού, άτοπος στόχος, τζάμπα κόπος, και σχέδια επί χάρτου, από τα οποία βέβαια διάφορες «διαπολιτισμικές» ατζέντες μπορούν να κερδίζουν.
Ουκ επί πολιτισμώ μόνω ζήσεται κίνημα
Το ζήτημα είναι ακριβώς αυτό, εν μέσω κρίσης. Εν μέσω κρίσης, το ζήτημα είναι να μη γίνει η «πολυτέλεια» ψευδαίσθηση και υποκατάστατο αγώνων. Γιατί ακριβώς μια τέτοια αντιστροφή είναι προ των πυλών: το σχετικά ανέξοδο για τους κρατούντες ζήτημα μιας έτσι κι αλλιώς σαθρής, εφόσον δε στηρίζεται σε κοινωνική ισότητα, πολιτισμικής αποδοχής να γίνει η βασική ενασχόλησή της αλληλεγγύης, εφόσον “άλλα πράγματα τώρα δε μπορούν να γίνουν”. Να μετατραπεί το “πολιτισμικό” σε πρόταγμα πρώτης προτεραιότητας, ως “ανάμνηση” των άλλων κινήσεων κοινωνικής αλληλεγγύης, που δεν έγιναν όπως έπρεπε όταν ήταν μπορετό, και που τώρα πια «δε μπορούν να γίνουν».
Αυτό ασφαλώς θα μπορούσε να συνδεθεί και με την ευρύτερη κοινωνική κίνηση σε σχέση με την πολιτισμική και δημιουργική ζωή. Αν η άνθιση πολιτισμικών και δημιουργικών δραστηριοτήτων και φορέων τα τελευταία χρόνια, και στο κέντρο και στην περιφέρεια, ήταν το επιστέγασμα μιας ανόδου του βιοτικού επιπέδου, στις δύσκολες μέρες της σπάνης που ήρθαν και έρχονται υπάρχει ο κίνδυνος το σχετικά ανέξοδο και διάχυτο πεδίο ενός ατομικιστικού , ακοινωνικού πολιτισμού να παίξει το ρόλο του χρυσού περιβλήματος ενός πολύ πικρού χαπιού. Φαίνεται ότι, με περικοπές βεβαίως, για να μην πούμε στο τσάμπα, τα καλλιτεχνικά “μπάνια του λάου” δεν κόβονται, για να αποξεχνιόμαστε και να πιστεύουμε ότι το πράμα τελικά “δεν αλλάζει και τόσο”, ή ότι αυτό που συμβαίνει είναι υποφερτό και αποτέλεσμα οικονομικών νομοτελειών απέναντι στις οποίες το μόνο που μπορεί κανείς είναι να κάνει υπομονή και … τέχνη.
Στο ζήτημα της αλληλεγγύης αυτό θα ήταν καταστροφικό: υπάρχει μεγάλος ο κίνδυνος να αναδειχθεί το «πολιτισμικό», στο πεδίο εκείνο το οποίο το αντιρατσιστικό κίνημα μπορεί να καταγάγει εύκολους «θριάμβους» σε δύσκολες εποχές, διατηρώντας και την τόσο απαραίτητη «αισιοδοξία» του. Υπάρχει μια πονηρή μηχανική σε αυτή τη διαδικασία: το κίνημα όσο τροφοδοτεί τον αντιρατσισμό του με διαπολιτισμικότητα, και μάλιστα εύπεπτη, φολκλορική, απροβλημάτιστη, «θετική», τη μόνη, δηλαδή, που επιτρέπει η κινηματικώς διαδεδομένη διανοητική οκνηρία και έλλειψη αυτοπεποίθησης, τόσο περιορίζει τον ορίζοντά του αντιρατσισμού του. Και δε θα αργήσει η ώρα που το «πολιτισμικό» θα ορίζει όχι μόνο τις εορταστικές αλλά και τις «σοβαρές» πλευρές του μεταναστευτικού. Που θα συζητάμε στα σοβαρά για τη «μαντίλα» ως κριτήριο για να απολαμβάνει κείνη που τη φορά ή της τη φορούν τα στοιχειώδη κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα.
Δεν υπάρχει περισσότερο Προκρούστεια λογική από αυτή που θέλει τον πολιτισμικό πλουραλισμό κύρια εξηγητική αρχή των κοινωνικών αντιθέσεων, αυτό το ξέρουμε. Το ξέρουμε από την εμπειρία άλλων χωρών. Το είδαμε σε ψήγματα στην διαμάχη για το σχίσιμο του Κορανιού πριν από ένα περίπου χρόνο. Κι αν συνηθίζουμε να πλαγιάζουμε σε τέτοια κρεβάτια για «καλό σκοπό», για το σκοπό του να φέρουμε τις κοινωνικές αντιθέσεις στα γνώριμα και ειρηνευτικά νερά της διαπολιτισμικής συνεννόησης και ανεκτικότητας, δε θα αργήσει η ώρα που υπνωτισμένοι θα βρεθούμε δεμένοι πάνω τους. Γιατί οι αντιθέσεις ούτε καλύπτονται ούτε συμφιλιώνονται διαπολιτισμικώς.
Για να εστιάσουμε στο τοπικό ζήτημα, δυστυχώς, μπορούμε να πούμε ότι δείγματα της διολίσθησης που πιο πάνω περιγράψαμε μπορεί κανείς να διαγνώσει στη φετινή καμπάνια και το όλο κλίμα γύρω από το αντιρατσιστικό φεστιβάλ. Και να το δούμε ως συμπτωματικό πραγμάτων και πρακτικών, αλλά και με όλη τη βαρύτητα που θέτει κάτι που γίνεται στον τόπο σου.
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση: το αντιρατσιστικό «φεστιβαλίζειν» ως σύμπτωμα κινηματικής μυωπίας
Το ζήτημα είναι πρώτιστα: γιατί να είναι ο αντιρατσισμός αιτία εορτασμού, έστω και μια φορά το χρόνο; Και μάλιστα να είναι λόγος ενός προεξοφλημένου πανηγυριού, που έχει αναχθεί σε μεγάλο βαθμό σε αυτοσκοπό;
“Γιορτάζουμε τον αντιρατσισμό για να είμαστε λιγότερο ρατσιστές και …. να μπορούμε να γιορτάζουμε περισσότερο τον αντιρατσισμό”. Αυτή μήπως δεν είναι η βασική ιδέα και απάντηση; Γνωρίσαμε και βιώσαμε στο εορταστικό χωνευτήρι της ποικιλομορφίας να διαλύονται δυστυχώς τα μαχητικά, αλληλέγγυα μηνύματα. Εδώ δε μιλάμε απλά και μόνο για τα όσα πολιτισμικά ή μη πολιτισμικά, φολκλορικά ή όχι, χαρούμενα ή σοβαρά περιλαμβάνουν ή όχι αυτά τα φεστιβάλ και το συγκεκριμένο, αλλά για τη σταδιακή διολίσθηση της συνολικής τους λειτουργίας και του λόγου ύπαρξής τους. Από (θεωρητικά) βήμα για διαφορετικές – και διακριτές – φωνές, από (θεωρητικά) ορμητήριο αγωνιστικών πρωτοβουλιών, από (θεωρητικά) κριτήριο της δυναμικής της αλληλεγγύης, σε μηχανή ομογενοποίησης των αντιρατσιστικών πρακτικών, σε υποκατάστατο φωνών, πρωτοβουλιών, αλληλεγγύης. Σε κριτήριο, ακόμα, περιοριστικό της αυτοκατανόησης και του αυτοπροσδιορισμού του αντιρατσιστή και του αλληλέγγυου. Σε καταλύτη, με λίγα λόγια, της μετάλλαξης του «πολιτισμικού και του εορταστικού σε πρώτη κι έπειτα μοναδική επιλογή του αντιρατσιστικού κινήματος.
Κι αν μιλάμε για διολίσθηση, είναι γιατί αυτές οι αλλαγές δε γίνονται ριζικά και με σαφήνεια, αλλά θέλουν να παρουσιάζονται ως αυτονόητα. Βασικός στόχος, «αυτονόητος» ο εορτασμός. Βασική, “αυτονόητη” η γραμμή της “διαφορετικότητας” και του εορτασμού της ως βάση του αντιρατσισμού. Αυτονόητο ότι γύρω από αυτή τη βασική γραμμή οι μετατοπίσεις είναι αυτές που θα ορίζουν γενικά τους λόγους, τις αιτίες, τα αιτήματα του κινήματος αλληλεγγύης. “Αυτονόητη”, λοιπόν, φαίνεται η εδώ και χρόνια επιλογή των διοργανωτών του αντιρατσιστικού φεστιβάλ να τονίζουν το χαρακτήρα γιορτής, και δώσ’ του γιορτής, στην απεύθυνσή τους στην τοπική και όχι μόνο κοινωνία. Γύρω από αυτό το κεντρομόλο νόημα, οι ετήσιες μετατοπίσεις μπορούν να έχουν μονάχα το φτωχό, μίζερο χαρακτήρα της ήπιας προσαρμογής στην κοινωνική επικαιρότητα. Μια ανερμάτιστη προσαρμογή που θέλει απλά να παρακολουθεί τα ζητήματα, αδυνατώντας να τα αντιμετωπίσει: “αυτονόητη” λοιπόν και η φετινή στόχευση του φεστιβάλ στα της οικονομικής κρίσης, και η σχετική υποβάθμιση του «αντιρατσιστικού» του χαρακτήρα προς χάριν μιας γενικής, καθολικής κοινωνικής απεύθυνσης (δείτε λ.χ. τη σχέση μεγέθους μεταξύ των λέξεων στο λογότυπο του φετινού…. ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ … και θα καταλάβετε πολλά).
Και είναι εξίσου αποπροσανατολιστικό για αντιρατσιστική και κοινωνική δομή το κεντρικό του ζήτημα και μήνυμα να είναι τόσο γενικό και “πανκοινωνικό” (“οι ζωές μας πάνω από τα κέρδη τους”), σε σημείο που να στερεί από την τοπική κοινωνία την ευκαιρία να δει το ζήτημα από την ουσιαστική και όχι τη λαϊκίστική του πλευρά. Να επεξεργαστεί αυτοκριτικά τις ευθύνες όλων για το λίγο της αλληλεγγύης, που στέλνει τον κόσμο ατομικά και εθνικά διαχωρισμένο αλλά γενικώς… αδιάβαστο στη δίνη μιας δομικής κρίσης. Και κυρίως να δει ότι ακόμα ή μάλλον ειδικά σε καιρό κρίσης οι κοινωνικοί διαχωρισμοί οξύνονται. Ότι και πάλι οι μετανάστες θα είναι όχι απλά οι “από κάτω”, αλλά αυτοί που θα ορίζουν το “από κάτω”.
Δυστυχώς προβλέπουμε ένα φεστιβάλ κοντής μνήμης και ένα φεστιβάλ που δε θα καλύψει παρά την – απολύτως σεβαστή αλλά από κάθε άποψη “λίγη” - ανάγκη των μεταναστών να ακούσουν μουσική από την πατρίδα τους – ή μήπως φέτος θα παίζει κυρίως ελληνικά, τιμής ένεκεν στους νεόκοπους της κρίσης (για τους μετανάστες, εδώ ή στις χώρες καταγωγής τους, η κρίση είναι διαρκής).
Κρίση της αλληλεγγύης και αλληλεγγύη εν μέσω κρίσης
Η κριτική στο θεσμό του αντιρατσιστικού φεστιβάλ είναι κομμάτι μιας έμπρακτης κριτικής στην παγίωση, την αυτοαναφορικότητα, την αμοιβαδική αναπαραγωγή μέσα από την οποία θεσμίσεις και συλλογικότητες επιδιώκουν πριν και πάνω από όλα την αυτοαναπαραγωγή τους στα τοπικά πλαίσια. Μέσα από λογικές φαύλου κύκλου και ιδιοτελές (όσο και…. πλουραλιστικό) στένεμα του κινηματικού ορίζοντα.
Την ίδια στιγμή η κρίση επιμερίζει καθήκοντα, τα οποία είναι απολύτως σαφή: επιτέλους “οι χώροι αντίστασης” να αντιληφθούν με την απαραίτητη σοβαρότητα και συνέπεια την κρισιμότητα της αλληλεγγύης στους μετανάστες ως αλληλεγγύη μεταξύ των υφισταμένων εκμετάλλευση. Υπάρχει μια μεγάλη τρύπα στα νώτα της αντίστασης των κοινωνιών και αυτή η τρύπα είναι η διάκριση ντόπιων και μεταναστών.
Η κρίση επιμερίζει επιπλέον ειδικά καθήκοντα σε όσους ήδη προτάσσουν τον αντιρατσισμό, να μη ρίχνουν τις φωνές αντίστασης και αυτοοργάνωσης στον πολιτισμικό κουβά, αλλά να αναπτύσσουν πραγματικές δράσεις, δράσεις που να στοχεύουν στην συμπαράταξη ανθρώπων όχι με γνώμονα τη μια μέρα αλλά με στόχο το διαρκή και συνεπή αγώνα που θα απαιτείται από εδώ και στο εξής.
Για μας η κρίση δεν επιμερίζει καθήκοντα καλοπέρασης αλλά καθήκοντα αντίστασης. Δυστυχώς το “πολιτισμικό πεδίο” δεν είναι ένας «σπόρος κάτω από το χιόνι» που θα διατηρήσει την ετοιμότητα και το δυναμικό για άλλους αγώνες όταν οι συνθήκες το ευνοήσουν. Αντιθέτως μπορεί να γίνει ένα ζιζάνιο που να κατακλύσει μονόπλευρα τη σκέψη και τη δράση της αλληλεγγύης.
Ιούνης 2010
Σταύρος Ψαρουδάκης
Νίκος Μαρκετάκης
Μάρκος Χατζησάββας
Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ – ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ…
ή αλλιώς…
ΟΤΑΝ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΛΗΤΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΤΟ…
Ο διαργανωτής του αντιρατσιστικού φεστιβάλ στα Χανιά, το “Στέκι Μεταναστών – Κοινωνικό Στέκι”, σε μια πρωτοφανή επίδειξη θράσσους προκαλεί για ακόμα μια φορά τα αισθήματα των ενεργών μεταναστών της πόλης – χάρις τους οποίους φυσικά αυτός ο χώρος οφείλει την ίδια την ύπαρξή του.
Οι εργολάβοι του αντιρατσισμού τόλμησαν να προσκαλέσουν στο πανηγύρι τους τον σύντροφό μας Αμπντούλ Χατζί ως ομιλητή σε συζήτηση σχετικά με τα της αποστολής στη Γάζα. Υπενθυμίζουμε ότι ο σύντροφός μας ταξίδεψε με το πλοίο Σφενδόνη του Στολίσκου της Ελευθερίας.
Καταγγέλουμε το ότι οι “κύριοι” αυτοί που αυτοαποκαλούνται Στέκι “Μεταναστών”, είχαν την μικροψυχιά να μη βγάλουν δημόσια ούτε μια αράδα για το ότι ένας μετανάστης από την πόλη τους, αγνοείται επί μέρες, μετά το μακελειό των ισραηλινών κομμάντο, την απαγωγή των ακτιβιστών και την πειρατεία των καραβιών τους.
Καταγγέλουμε ότι οι ίδιοι πολιτικοί απατεώνες πριν από 1 χρόνο διακινούσαν μαίηλ που συκοφαντούσε τον σύντροφό μας ως συνεργάτη της αστυνομίας! Προφανώς επειδή είχαν δέσει σκοινί-κορδόνι ότι θα “είναι η φωνή εκείνων που δεν έχουν” για πάντα….
Καταγγέλουμε ότι οι ίδιοι πολιτικοί αλήτες σήμερα έχουν το απίστευτο θράσσος να τον καλούν να αποδεχθεί την πρόσκληση στην συγκεκριμένη εκδήλωση ως κεντρικός ομιλητής, ΓΙΑ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ “ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ“!!!!!
Ως εδώ όμως κύριοι “αντιρατσιστές”. Δε θα κάτσουμε να τα καταπιούμε όλα αυτά, κι ας πληρώσουμε το κόστος. Κι ας μας χάσουν από πελάτες τα μαγαζιά και τα παραμάγαζα του πολύχρωμου και “πολιτισμένου” αντιρατσιστικού χώρου. Κι ας στεναχωρήσουμε αγνούς ανθρώπους που δεν διαννοούνται την σαπίλα, έτσι ώστε να κατανοήσουν και δικαιολογήσουν την στάση μας. Κι αν φαίνεται ότι πληγώνουμε σήμερα την “ενότητα του αντιρατσιστικού κινήματος“, είμαστε πεισμένοι ότι υπηρετούμε ουσιαστικά την ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων (και όχι μαγαζατόρων) απέναντι στην λαίλαπα του καπιταλισμού που μας έχει καταντήσει σκλάβους.
Παραθέτουμε λοιπόν αποσπάσματα από τα μνημείο του αίσχους:
“Χανιά 19-6-2010
Οι λόγοι που ματαιώσαμε την εκδήλωση της 25-6 για την πρόσφατη αποστολή στη Γάζα
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
22 Ιούνη 2010
Δεν συνηθίζουμε να πηδάμε ούτε μέσα ούτε έξω από κινηματικά καράβια την τελευταία στιγμή. Και δε συγχέουμε τη μαζικοποίηση των αγώνων με την πληθωριστική τους έκρηξη, όταν αυτοί παίρνουν μια δραματική τροπή. Προτιμούμε τη συνέπεια και τη συνέχεια, από τις περιστάσεις του τύπου… «και οι τυφλοί είδαν».
Δεν είδαμε λοιπόν φως και μπήκαμε στην τελευταία καμπάνια για τη Γάζα, και θεωρούμε ότι όταν πια, μια ζωντανή κατάσταση αρχίζει να θυμίζει, ανεξαρτήτως προθέσεων, με λαφυραγωγία, καλό είναι εμείς να κρατάμε αποστάσεις. Κι έτσι, ελπίζουμε οι 2-3 εκδηλώσεις που θα γίνουν στα Χανιά να ανταποκριθούν στο ύψος των περιστάσεων, που είναι το να αναδείξουν, όχι το τι έγινε, αλλά το γιατί έγινε, και το τι θα γίνει από δω και πέρα.
Η Πρωτοβουλία “Ένα καράβι για τη Γάζα” είχε σκοπό να ξαναφέρει μετά από πολλά χρόνια στην επικαιρότητα και στις συνειδήσεις την βάρβαρη Κατοχή και την απελπισμένη Αντίσταση που διεξάγονται σε κείνη τη γωνιά της Μεσογείου. Το φιλόδοξο σχέδιο προϋπόθετε και αναζητούσε την πλατιά λαϊκή υποστήριξη. Και το πέτυχε. Στον αντίποδα όμως της πλατιάς ανιδιοτελούς προσφοράς και διαθεσιμότητας του κόσμου, από την αρχή κιόλας, είχαμε απέναντί μας, και στα Χανιά και παντού, τους “ειδικούς της αλληλεγγύης”.
Οι εντόπιοι “ειδικοί της αλληλεγγύης” όχι μόνο δεν πλαισίωσαν την προσπάθεια, όχι μόνο δεν την στήριξαν, αλλά στάθηκαν ουσιαστικά απέναντι, φροντίζοντας μέχρι σήμερα να διαρρέουν και να δικαιολογούν την απόλυτη απροθυμία τους, με το πρόσχημα «πολιτικών» ενστάσεων, περί υποκινούμενων ακτιβιστών και κρατικά «καλυπτόμενης» αποστολής. Μέχρι σήμερα βέβαια…. Διότι τώρα έχουν “εκδήλωση” για αυτήν την αποστολή, στα πλαίσια του λεγόμενου «αντιρατσιστικού» φεστιβάλ! Καθυστερημένα αντανακλαστικά; Δεν νομίζουμε…
To εγχείρημα «Ένα Καράβι για τη Γάζα» ήταν μια πράξη πολιτικού θάρρους και υπέρβασης. Τέτοιες κινήσεις δεν έχουν καμία σχέση με τις λογικές (και όσους τις εκφράζουν) που θέλουν, οτιδήποτε μας υπερβαίνει, να είναι «υποκινούμενο», να έχει ξένες «πλάτες» κλπ… Πάντα βέβαια, οι λογικές αυτές πάνε χέρι-χέρι, με το θράσος όσων την έχουν, να επιδιώκουν να δρέψουν πολιτικά οφέλη, σε περίπτωση που οι δράσεις αυτές πετύχουν τους στόχους τους και βρουν απήχηση…
Ματαιώνουμε λοιπόν την εκδήλωσή μας για τη Γάζα για να μη συμβάλουμε κι εμείς σε κατευθύνσεις που δε θέλουμε. Δεν περιμένουμε από κανένα να μας κρατήσει στασίδι στην αλληλεγγύη, είμαστε πάντα εκεί και πάντα από τους πρώτους.
THE REASONS WHY WE CANCELLED THE EVENT ON THE 25th JUNE ABOUT THE MISSION TO GAZA
ANNOUNCEMENT
June 22, 2010
It is not our thing to jump neither in nor out of ships in the last instance. And we think that the growth of struggles is one thing while their inflation, after tragic incidents, is another. We prefer continuity and commitment over situations where everybody jumps into the bandwagon.
So it was not for the fuss it was about to create that we joined the Gaza campaign , and we think that it’s best to keep distance from this fuss when it erupts. We hope that the 2-3 events to happen in Chania will suffice to bring about not just that what happened, but also why it happened, and what should happen.
The Initiative “A Ship to Gaza” set the goal to bring back to the forefront and make people aware of the barbarous Occupation and the hopeless Resistance which is being held on that small shore of the Mediterranean Sea. This ambitious plan had to meet wide public support. And it did so. However, on the antipodes of the wide public unselfish support stood since the beginning, in Chania and anywhere, the misery of “solidarity specialists”.
The local “solidarity specialists” did not support in any way this effort, and moreover, they stood against the initiative, by refusing to publish even one line of support to the mission and “flashisg” through their mass absence from any event on the subject … Instead, they did things to compromise the action and found all kinds of reasons to justify their absolutely reluctant stance based on “political” objections and talking about externally motivated activists and a state-”covered” mission. Now, however, they are going for an “event” about this mission at the so called “antiracist” festival. Slow reflexes? We don’t think so…
The project/mission “A Boat to Gaza” was an action of political courage and transgression of boundaries. Such actions have nothing to do with the perception (and those who hold and express it) that whatever surpasses and transcends us, has external motives, or has foreign “backing”, etc … As always, these thoughts go hand in hand with their “owner’s” audacity of seeking to reap political benefits whenever an action is successful …
So we cancel our Gaza event to avoid contributing to directions we do not agree with. We are always there where we are needed and we do not need to be invited.
Our comrade Abdul Hajji returned alone and last from Israel
Wounded and clearly beleaguered, our comrade Abdul Hajji, member of the Greek dispatch to Gaza, returned during the early sunrise hours yesterday in Chania.
He is the last member of the “A Ship to Gaza” Accord – the Greek department of the international “Free Gaza Movement” – to return from Israel.
He was on board of the Sphendone boat where violent affrays during its occupation took place, as passengers and crew made their firm stand [http://vimeo.com/12285010 – at the beginning of the video you can hear our comrade shouting “to the cabin, to the cabin”, urging his comrades to retreat into the bridge]. C. Abdul was seriously wounded on his arm from gunstock blow, when along with the captain “they violently resisted” in their effort to defend the bridge from falling into the hands of the commando force. On the Asdot harbour as well as in jail he suffered
the brutal ill-treatment, humiliations and constrictions that have already come to light from his fellow prisoners testimony. Even during his stay in Tel-Aviv hospital he was obliged to suffer the humiliating behaviour of doctors, nurses, and patients.
Abdul Hajji returned alone, apart from the rest dispatch-members, who had returned earlier on board of the C-130 plane, as he was not searched out by Greek authorities. Despite constant efforts from both our part and his fellow-prisoners, so as to be included in the list of the members searched out, the Ministry of Foreign Affairs flatly refused to take him off the claws of the Israelis. The reason was not hidden: Abdul Hajji did not owe a “western” passport and even though he has been living in Greece for 17 years, obviously -as far as Greek authorities are concerned- to be acknowledged as westerner is a matter of origin rather than choice.
After Israel’s surprise decision to deport without exception all passengers of the Freedom Fleet, Abdul Hajji was isolated from the rest of the Greek dispatch captives and was deported to Jordan by plane, on his own once again – separately from the rest captives who were deported by car to the same country. Mosant officials were escorting our comrade so as to hand him over to Jordan’s authorities which in turn had to send him off to his country of origin – where he faces charges and would definitely rot in jail.
It was principally thanks to his own courage and “nerve”, that this man achieved a narrow escape, moving all alone, wounded, without either cell-phone or money, sleepless for days and with the signs of maltreatment on his body; his only ally was our isolated, desperate effort here in remote Chania.
He returned to tell us something very specific while responding to the first and principal question: “why did you go there?” Abdul Hajji as well as all the other participants in this effort aimed at making known to the public the illegal and murderous blockade of 1,500,000 people. This could be accomplished in two ways: “we will either achieve this [raising the blockade] or we shall loose our life and a movement against those who terrorize a whole people will emerge”.
Abdul Hajji gave a press conference yesterday in the office of the Immigrants’ Forum of Crete, during which he described his astonishing experience. At the same time he had the chance to denounce the racially criminal indifference of the state, which nearly deprived him of his return and freedom. Through the 2 following links you will find the whole of his recorded conference as published by the local media:
http://www.agonaskritis.gr/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B1%CF%87%CE%AD%CE%BC%CF%80-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AF/
http://www.haniotika-nea.gr/index.php?artid=47440
Also take a look through the links below:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=170042
http://www.aek365.gr/a-63053/η-επιστροφη-του-aμπντουλ-χατζ.htm
Επέστρεψε μόνος και τελευταίος από το Ισραήλ ο σύντροφος μας Αμπντούλ Χατζί
Τραυματισμένος και εμφανώς ταλαιπωρημένος επέστρεψε χθες τα ξημερώματα στα Χανιά ο σύντροφός μας, Αμπντούλ Χατζί, μέλος της ελληνικής απόστολής για τη Γάζα.
Πρόκειται για το τελευταίο μέλος της Πρωτοβουλίας “Ένα καράβι για τη Γάζα” – το ελληνικό δηλ. τμήμα του διεθνούς κινήματος FREE GAZA – που επέστρεψε από το Ισραήλ.
Επέβαινε στο πλοίο Σφενδόνη στο οποίο σημειώθηκαν βίαιες συμπλοκές κατά την κατάληψή του, καθώς οι επιβαίνοντες αντιστάθηκαν σθεναρά [http://vimeo.com/12285010 - ο "δικός μας" ακούγεται στην αρχή να φωνάζει "στην καμπίνα, στην καμπίνα", εννοώντας να τραβηχθούν στη γέφυρα]. Ο σ. Αμπντούλ τραυματίστηκε σοβαρά στο χέρι από υποκόπανο όπλου όταν μαζί με τον καπετάνιο “αντιστάθηκαν βίαια” προκειμένου να μην πέσει η γέφυρα στα χέρια των κομμάντο. Υπέστει τις βάρβαρες κακοποιήσεις, εξευτελισμούς και στερήσεις στο λιμάνι του Ασντότ και στη φυλακή που είδαν ήδη το φως της δημοσιότητας από τους συγκρατούμενούς του. Ακόμα και στο νοσοκομείο του Τελ Αβίβ υποχρεώθηκε να ανεχθεί τις εξευτελιστικές συμπεριφορές γιατρών, νοσοκόμων, αλλά και ασθενών.
Ο Αμπντούλ Χατζί επέστρεψε μόνος, χωριστά από την υπόλοιπη αποστολή που γύρισε νωρίτερα με το C-130, καθώς δεν αναζητήθηκε από το ελληνικό κράτος. Παρά τις επίμονες προσπάθειές, και εμάς από δω και των συγκρατούμενών του, για να μπει στη λίστα των αναζητούντων, το ΥΠ.ΕΞ. αρνήθηκε κατηγορηματικά να τον πάρει από τα νύχια των Ισραηλινών. Ο λόγος δεν αποκρύφθηκε: ο Αμπντούλ Χατζί δεν διέθετε “δυτικό” διαβατήριο και παρόλο που ζει 17 χρόνια στην Ελλάδα, προφανώς -για τις ελληνικές αρχές- δυτικός “γεννιέσαι, δεν γίνεσαι”.
Μετά την αιφνιδιαστική απόφαση του Ισραήλ να απελάσει όλους ανεξαιρέτως όσους επέβαιναν στο Στολίσκο της Ελευθερίας, ο Αμπντούλ Χατζί απομονώθηκε από τους υπόλοιπους αιχμαλώτους της ελληνικής αποστολής και απελάθηκε αεροπορικώς στην Ιορδανία, πάλι μόνος – χωριστά δηλ. από τους υπόλοιπους που στάλθηκαν οδικώς σ’ αυτή τη χώρα. Ο σύντροφός μας συνοδευόταν από τη Μοσάντ προκειμένου να παραδωθεί στις αρχές της Ιορδανίας οι οποίες θα έπρεπε να τον στείλουν πακέτο στη χώρα του – στην οποία όμως διώκεται και φυσικά θα σάπιζε στη φυλακή.
Χάρις κυρίως στο προσωπικό του θάρρος και “θράσος”, κινούμενος μόνος, τραυματισμένος, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς χρήματα, άυπνος μέρες και με τα σημάδια της κακομεταχείρισης πάνω του, με μοναδικό σύμμαχο την μοναχική, απεγνωσμένη προσπάθειά μας από δω, τα μακρινά Χανιά, κατάφερε ο άνθρωπος αυτός να επιστρέψει κυριολεκτικά από του λύκου τα δόντια.
Επέστρεψε για να μας πει κάτι πολύ συγκεκριμένο απαντώντας στην πρώτη και κύρια ερώτηση: γιατί πήγατε εκεί πέρα; Ο Αμπντούλ Χατζί και όλοι οι μετέχοντες σε αυτήν την προσπάθεια είχαν τον στόχο να ανάδειχθει στην κοινή γνώμη ο παράνομος και δολοφονικός αποκλεισμός 1.500.000 ανθρώπων. Αυτό θα γινόταν με δύο τρόπους: “ή θα το πετύχουμε αυτό [να σπάσει ο αποκλεισμος] ή θα χάσουμε τη ζωή μας και θα δημουργηθεί ένα κίνημα ενάντια σε αυτούς που τρομοκρατούν ένα ολόκληρο λαό“.
Ο Αμπντούλ Χατζί έδωσε χθες συνέντευξη τύπου στα γραφεία του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, στην οποία περιέγραψε τα όσα συγκλονιστικά έζησε. Παράλληλα όμως του δόθηκε η ευκαιρία να καταγγείλει την ρατσιστικά εγκληματική αδιαφορία της πολιτείας, που παραλίγο να του στερήσει την επιστροφή του και την ελευθερία του. Όλη η απομαγνητοφώνημένη συνέντευξή του όπως δημοσιεύθηκε στα τοπικά μέσα θα την βρείτε στα 2 παρακάτω λινκ:
http://www.haniotika-nea.gr/index.php?artid=47440
Επίσης, δείτε και στα παρακάτω λινκ:
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=170042
http://www.aek365.gr/a-63053/η-επιστροφη-του-aμπντουλ-χατζ.htm
Κάλεσμα σε νέο συλαλλητήριο καταδίκης του κράτους-δολοφόνου, αύριο Πέμπτη 7:00μμ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ
2-6-2010
Τρεις μέρες μετά το αιματοκύλισμα από τον Ισραηλινό στρατό, σε διεθνή χωρικά ύδατα, της αποστολής που επιχειρούσε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας και να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια, η κατάσταση των αιχμαλώτων στο Ισραήλ παραμένει κρίσιμη και αδιευκρίνιστη.
Καλωσορίζουμε τους αγωνιστές που ήδη επέστρεψαν, όμως τίποτα δεν έχει τελειώσει. Παρά την απαίτηση χιλιάδων πολιτών που διαδηλώνουν σε πολλές πόλεις της χώρας, για να εξασφαλίσει η ελληνική Κυβέρνηση την άμεση απελευθέρωση όλων των μελών της Ελληνικής αποστολής (Ελλήνων και μεταναστών), την παράδοση σ’ αυτήν των σκαφών και του φορτίου της βοήθειας, και την διακοπή κάθε σχέσης με το σιωνιστικό κράτος, τίποτα από αυτά δεν έχει επιτευχθεί.
Έχομε αφήσει τον αγώνα για τον τερματισμό του αποκλεισμού της Γάζας στη μέση και θα τον συνεχίσουμε.
Θα τον συνεχίσουμε γιατί η αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού πρέπει να νικήσει.
Την Πέμπτη το απόγευμα στις 7.00μμ στην πλατεία της Δημοτικής Αγοράς, θα ενώσουμε τη φωνή μας με τις χιλιάδες φωνές από όλο τον κόσμο που απαιτούν :
Την καταδίκη του Ισραήλ, του κράτους τρομοκράτη
Το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας
Την απελευθέρωση και του τελευταίου μέλους της διεθνούς αποστολής
Την παράδοση των πλοίων και του φορτίου τους στην ευθύνη των διοργανωτών της αποστολής
ΦΟΡΟΥΜ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΡΗΤΗΣΠροαπαιτούμενο η επιστροφή των πλοίων
αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Κόντρα”
Η σιωνιστική κυβέρνηση ανακοίνωσε σήμερα το πρωί, ότι θα απελάσει όλους τους εθελοντές και τα πληρώματα του Στόλου της Ελευθερίας, χωρίς να τους περάσει από δίκη και χωρίς οι ίδιοι να έχουν υπογράψει καμιά δήλωση.
Είναι φανερό, ότι μετά το έγκλημα που συντελέστηκε τα χαράματα της περασμένης Δευτέρας και τη διεθνή καταγραυγή που ξεσηκώθηκε, το σιωνιστικό καθεστώς θέλει να κλείσει το θέμα. Να φύγουν οι αιχμάλωτοι από το Ισραήλ και να ξεχαστεί σιγά-σιγά το θέμα.
Η ελληνική κυβέρνηση, που παρέδωσε ουσιαστικά δυο πλοία με ελληνική σημαία και δεκάδες Ελληνες πολίτες στους Σιωνιστές, χωρίς να κουνήσει το δαχτυλάκι της για να τους προστατεύσει, ετοιμάζεται να στείλει αεροπλάνο για να παραλάβει τους Ελληνες που θα απελαθούν. Θέλει να κάνει εκ των υστέρων επίδειξη ευαισθησίας και ενδιαφέροντος.
Ομως, οι περίπου 700 εθελοντές που επέβαιναν στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας δεν πήγαν με τη θέλησή τους στο Ισραήλ. Αιχμαλωτίστηκαν και σύρθηκαν βιαίως μετά από πειρατική κατάληψη των σκαφών τους σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ. Οι άνθρωποι αυτοί δε μπορούν να φύγουν χωρίς τα πλοία τους.
Σε ό,τι αφορά το ελληνικό πλοίο, αυτό αγοράστηκε με το υστέρημα του ελληνικού λαού, που συγκεντρώθηκε από την Πρωτοβουλία «ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ». Φορτώθηκαν με προκατασκευασμένα σπίτια, μονάδες αφαλάτωσης, αναπηρικά καροτσάκια, φάρμακα και σχολικά είδη που δωρήθηκαν όχι μόνο από Ελληνες αλλά και από εργαζόμενους πολλών ακόμη ευρωπαϊκών χωρών.
Τα πλοία και το φορτίο τους δεν πρέπει να αφεθούν στα χέρια του ελληνικού κράτους. Τα πλοία πρέπει να επιστραφούν σ’ αυτούς που τα αγόρασαν και το φορτίο τους να μεταφερθεί στον προορισμό του, τη Λωρίδα της Γάζας.
Η επιστροφή των πλοίων είναι προαπαιτούμενο, είναι το μεγάλο ζητούμενο αυτή τη στιγμή. Και πρέπει να γίνει άμεσα και όχι μέσα από νομικίστικες διαδικασίες χωρίς ορίζοντα λήξης.
http://www.eksegersi.gr/article.php?article_id=2934&pos=6&cat_id=66Δελτίο τύπου της Πρωτοβουλίας “Ένα Καράβι για τη Γάζα”
Καλωσορίζουμε τους πρώτους ακτιβιστές από την Ελλάδα που επέβαιναν στα πλοία του Στόλου της Ελευθερίας και επέστρεψαν σήμερα το πρωί. Οι μαρτυρίες τους για την προκλητική πειρατεία των ισραηλινών κομμάντο καθώς και για την ωμή βία που δέχτηκαν από τους σιωνιστές κατά τη σύλληψη και κράτησή τους είναι συγκλονιστικές. Μετά από αυτές τις μαρτυρίες γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό το αίτημά μας για άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας.
Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν χτες έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας «Ενα Καράβι για τη Γάζα», αντιπολεμικών κινημάτων, παλαιστινιακών οργανώσεων, συνδικάτων και κομμάτων της αριστεράς.
Αυτή τη μαζική διαδήλωση που απλωνόταν από την ισραηλινή πρεσβεία μέχρι την Πανόρμου, επέλεξε να χτυπήσει η κυβέρνηση και οι δυνάμεις καταστολής. Παρά τις επιθέσεις και τις συνεχείς ρίψεις χημικών, ο κύριος όγκος των διαδηλωτών παρέμεινε για ώρα στο χώρο και στη συνέχεια διαδήλωσε προς το Σύνταγμα. Συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε τουλάχιστον 15 πόλεις της Ελλάδας.
Σε όλο τον πλανήτη, από τον αραβικό κόσμο μέχρι την Ευρώπη και την Αμερική, χιλιάδες διαδηλωτές πολιόρκησαν τις ισραηλινές πρεσβείες θυμίζοντας το μαζικό κίνημα αλληλεγγύης στους Παλαιστινίους που αναπτύχθηκε μετά τους βομβαρισδμούς στη Γάζα το Δεκέμβρη του 2008.
Η πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα, δείχνει για άλλη μια φορά το αληθινό πρόσωπο του σιωνιστικού απαρτχάιντ. Ταυτόχρονα απειλεί να βυθίσει σε μια νέα κρίση αποσταθεροποίησης το κράτος τρομοκράτη.
Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά εξακολουθεί να διατηρεί άριστες σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ, οικονομικές, στρατιωτικές, πολιτικές κτλ. Είναι με αυτή την έννοια συνένοχη με τους δολοφόνους του Ισραήλ.
Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:
- να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας
- να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ
- να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.
Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας, την Πέμπτη 3 Ιουνίου,
στις 7 μ.μ., στα Προπύλαια,
και πορεία προς τη Βουλή και το Υπουργείο Εξωτερικών
Για περισσότερες πληροφορίες: Πέτρος Γιώτης (6976.127545), Γιάννης Μαίστρος (6947.937777), Χρήστος Μόλλας (6932.642672), Σταύρος Σαγκριώτης (6972.608460), Γιάννης Σηφακάκης (6946.093043).
